Mostrando entradas con la etiqueta remeranzas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta remeranzas. Mostrar todas las entradas

miércoles, 21 de abril de 2021

Herois de casa

Ringlera pa las entradas (2007)
De Zaragoza, difuera d'a ciudat, me pienso que no se conoixen guaires cosetas: lo Pilar, la Seu, l'Ebro, lo cierzo y la Expo, suposo. Ni l'Alchafaría cuento que siga guaire famosa difuera d'Aragón. Afortunadament, las nuestras mosicas sí que han traviesau firme las nuestras mugas. Doble V, Amaral u Manolo Kabezabolo en son buen eixemplo. Pero sin dubda estioron los Héroes del Silencio la colla mas conoixida y por la que siempre me preguntaban quan saliba por astí. En zagueras, la emision d'un documental sobre lo grupo u la edición d'un libro que preba de deixar a lo suyo cantaire como un simple copista, han traito ta l'actualidat una banda que levaba anyos arrienda sin que se'n charrase guaire. Como me pienso que todas las zaragozanas, yo tamién tiengo las mías anecdotas y historietas con Héroes del Silencio.

En la nuestra ciudat HdS dispertaba amor y odio con pocos matices intermeyos. N'i heba qui yeran fans de tot y qui lo refusabanos dende lo que me pienso que a sobén yera lo que hue le decimos postureo. Yo yera d'os segundos. Alex, lo mío millor amigo de preescolar y buena parte d'a EGB, manimenos, yera d'os primers. En casa mía, los míos chirmans tamién compartiban con ell ixa pasión. Asinas que creixié ronyando cada vegada que sonaba Héroes de vez que conoixendo punto por agulla toda la suya discografía. Lo mío chirmán heba compartiu colechio con totz los miembros d'a banda y mesmo mili con un. Cardiel saliba por lo parque que teneba a lo canto de casa mía a pasiar un can que teneba, un bicho immenso, mas gran que la mayoría d'os críos que i chugaban y Bunbury yera socio d'un videoclub d'o barrio, asinas que gosaba de veyer-los a ormino, sin fer-les nunca guaire caso. Pero yera imposible ignorar la suya existencia. Talment estió por ixo de que el roce hace el cariño. Talment, como dicen las Ginebras en La típica canción, a la fin sintié placer por cosas que odiaba pero reconoixié que yeran bien. U talment se me pasó la edat d'o postureo y empecipié a deixar-me levar por mosicas que simplament me feban goyo, fuesen u no populars u acordes con la identidat mosical que heba preso como propia. 

Asinas que, ya en l'instituto, acarracé las cancions de Héroes y lo que empecipió como un reconoiximiento d'o buenos que me pareixeban aquellos temas, acabó esdevenindo una pasión. Antes de que se disolvesen podié veyer dos d'os suyos conciertos, en lo Uego y en la Plaza de toros. Yera lo tiempo de Avalancha y Parasiempre. En la fuga d'a suya carrera empliban ixos puestos de chent que mesmo veniba de bien luent. Asinas, fendo ringlera pa conseguir estar-nos bien debant, estiemos charrando con uns mozos que heban veniu de Cadiz de propio ta ixe concierto porque quereban aproveitar pa conoixer la ciudat que les heba visto naixer. La clica nuestra les estiemos recontando anecdotas, fendo-nos la bamba de escunzar-nos con los miembros d'a banda terne que terne. Nos preguntoron, prou que sí, por La estación del silencio, a on que pensaban ir malas que rematase lo show. Tamién por Linacero, a on que heban sentiu que se vendeban discos piratas d'a colla, con grabacions de conciertos y bella rareza. Aquello m'aduyaba a valurar lo que pa yo dica alavez heba estau mas parte d'o paisache mosical de casa que lo que en realidat yeran: una banda con prochección mundial y un fenomeno fan bien furo.

En ixos dos conciertos me lo pasé de pistón. Teneban un directo brutal que no te deixaba descansar-te ni un segundo. Me sabeba de corazón quasi totz los suyos temas y, como en ixos anyos me foteba tot lo concierto escacilando-los, rematé con la voz en las tres pedretas. Yo, que no la perdeba quasi ni pa Pilars. Teneban bella cosa de gran. De fer-te sentir como si fueses veyendo a beluna d'ixas bandas anglesas u estadounidenses que trunfaban t'a part d'alavez. Porque de feito yeras veyendo, sentindo y vivindo qualcosa bien parellana. 

En 2007 una decada dimpués, tornoron, organizando-se buena loquería arredol d'a chira suya. M'estié firme rato fendo ringlera en la puerta d'a botiga Tipo, quan fer ringlera consistiba en aguardar en la carrera Rufas y no pas debant d'una pantalla d'ordinador. Pillemos lo maximo d'entradas que se podeba. Ya nos encargaríanos de revender las que nos sobrasen. Yera una parrafiquera d'euros pa ixos anyos y sobre tot pa lo nivel economico que teneba alavez. Pero muit probablement yera la zaguer oportunidat que tendría en la mía vida pa poder disfrutar de Héroes en directo. La mía parella, pa forro de bota, sisquiá heba viviu garra d'os suyos conciertos. Asinas que no ir-ie, no yera una opción.

Lo día arribó y entremos en la Romareda. Lo primer y, dica hue, lo solo concierto que he asistiu en ixe scenario. Chent a trompicuesco. La biera a pre de caviar y, dencima d'o scenario, los mosicos que nos prometeban bella hora de viellas sensacions, de buena mosica y de Bunbury movendo-se por toda la resta d'a banda. No nos fació burro falso. En salié bien contento, conscient d'haber viviu un momento historico y de que heba valiu la pena cada euro d'a entrada. De Joaquín, Pedro y Juan, poco sé. Cuento que son d'a mena de chent que les fa mas goyo que lo suyo treballo parle por ells que parlar-ne. A Bunbury lo goso meter como eixemplo de que una persona puet tener un talento como un mallo y estar un carnuz. Y por muito que ampre d'otri sin referenciar, por farute que siga u por las suyas idas de flama con la pasa, Enrique sabe fer mosica y saber fer-la bien.

Héroes del silencio ye pa yo una colla de choventut. D'ixas que, de cabo ta quan, recupero pa las mías playlist por bell mes. Que las disfruto tanto por la mosica como por las remeranzas que portan en cada acorde. Y que dimpués dispareixen dica que bell día los torno a sentir en bell puesto y remero lo buenos que estioron. Talment m'entivoque, pero barrunto que HdS ye una d'ixas bandas que pasarán decadas, modas y estilos y seguirán sonando tant potents y con tanta personalidat como tenioron en lo suyo día. Probablement una d'as cosas mas dificils en lo mundo d'a mosica.

lunes, 30 de mayo de 2016

Secretos de confesión: Historias d'un cole de mosens III

Sisquiá recuerdo quan estió a primer vegada que me confesoron. Pero sí que recuerdo perfectament fer-lo una arrienda vegadas, esdevenindo-se rutina quan encara yera bien chiquet. A confesión, igual como as misas u as oracions de maitins, feba parte d'a nuestra vida de borches, igual como podeba fer-lo lo futbol u Espinete.

Nunca no he entendiu que a sociedat permita que a personas tant chiquetas se les fique en toda ista ripa de rituals absurdos y tant ideyolochizaus, y muito menos que lo faiga con tanta naturalidat, como si fuese normal. Entiendo perfectament que lo faiga a ilesia, pues a suya falta absoluta de argumentos lochicos fa que haigan de tirar d'os recuerdos más emocionals y ilochicos, producius más que más en as vivencias d'a nineza. Normalizar ritos y practicas sin sentiu ye de millor fer entre ninos que no pas entre adultos. Sino, preba a decir-le a un adulto que no lo ha feito nunca que vaiga a soben a contar-le a un mosen lo que "ha feito mal".

Estié en Coras entre os 6 y os 14 anyos. Qué de malo puet fer un zagal en ixos anyos? Qué le podebanos contar a o mosen de turno? A confesar-nos nos baixaban en clases enteras. Tot un curso, bell ciento de ninos, empliba a ilesia que tenebanos en o cobaixo d'un d'os edificios. Bells quantos mosens se posaban en uns chiquetz confesionarios ubiertos, sin ixa separación que sale en as pelis yankis y ibanos pasando-ie a daria. Como aquello gosaba de tener un tiempo determinau ta confesar-nos totz, belun galvaniabanos a viyer si nos tocaba de puyar antes de no pasar por o mosen. Atros "chirmans" s'adedicaban a cusirar-nos, bien a la tisva de que totz pasasenos por as orellas d'aquells mosens tant chafarders.

Nos posabanos en as cadieras. Os menos resistents a aquello, a escape se devantaban y iban t'a confesión. Nos achenullabanos en frent d'o mosen y santiguando-nos decibanos as parolas machicas "Ave María purísima". "Sin pecado concebida" respondeba. Y prencipiabanos o relato os probes zagalotz que, recordemos, febanos menos de catorce anyadas.

- Pueeeees,..... m'he tricoloticau con o mio chirmán
- Ai fillo no t'has de tricolotiar con o tuyo chirmán. Qué más?
- Pueeeees, ..... no sé....
- Bella cosa más tendrás.
- De cabo ta quan digo bell "taco".
- No has de decir tacos. Qué más?
- Pueeeees, .... no sé .... cosa
- Te portas bien con tu mai y con tu pai?
- Sí, prou que sí.
- Pues vienga. Tres painuestros, quatre avemarias y no te baralles con o chirmán tuyo, eh? Ego te absolvo patatin patatan.

Asperabanos a que rematase a retolica, te tornabas a santiguar, y te'n ibas t'as cadieras an que, achenullau atra vegada, mormostiabas o tiempo que calese dica que "o mosen cusirador" t'hese visto rezando y ya no tenese dubda que hebas pasau por tot lo proceso. Ya en ixas envueltas, quan muitos encara tenebanos a fé imposada por as nuestras familias, prebabanos de fer fuchina d'aquell catenazo. No por rebeldía u ateismo, que ixo tardaría a plegar, sino por puro aburrimiento. Tot aquello d'a confesión yera un rato d'estar-te callau, sin fer atra cosas que viyer a los tuyos companyers achenullar-se a daria y preixinar qué ostias contar-le a lo confesor.

A la hora, t'heses confesau u no, tornabanos t'a clase. Asinas que muitos prebabanos de confesar-nos os zaguers, a vier si entre unas cosas y atras, pasaban aquells sisanta minutos, y no nos caleba aguantar o ferrete aquell. Con o pasar d'os anyos, ibanos perfeccionando as estratechias ta escusar-nos a confesión, u fer-la más amena. Si o "mosen cusirador" s'espisguardaba, u yera de charreta con belatro, prebabanos a achenullar-nos en a mesma cadiera, y fer como si ya hesenos pasau por o confesor y estasenos ya recitando la penitencia que nos ubriría temporalment as puertas d'o ciel. Con ixo me libré de más d'una.

Ta no aburrir-nos tanto, y como no se nos permitiba charrar, hebanos ideyau tot un sistema de cenyos ta que, qui se confesase antes de nusatros, nos marcase seguntes qué cosas. A qué le feba pudor l'aliento a o mosen, quantos painuestros l'heba encargau, ... Si o confesau se tocaba la orella, o confesor feba pudor a vin, si cucaba un uello, o "chirman" yera sondormiu y podebas hopar a escape,... y asinas prebabanos de fer más curto totz aquells minutos cacegaus en as nuestras encara curtas vidas.

Ya de más mayors, prencipiabanos a tener más astrucias y a esmaliciar-nos. Un diya, con bell companyer más, entre que baixabanos en ringlera t'a confesión, nos esbarremos por un pasillo sin que en parase cuenta o mosen. Pero quan ya yeranos celebrando a nuestra victoria, atro mosen nos pilló y nos preguntó que i febanos. Dimpués de bella prebatina fracasada de inventar una historia, le diciemos a verdat: que no querebanos confesar-nos, que no nos feba goyo y que no tenebanos garra pecau que confesar. Ell nos prencipió a charrar d'a importancia d'a confesión, de Chesucrito, os anchels, os santos y o copetin bendito.

Encara me foi cruces d'o resultau d'aquello. Quan asperabanos lo menos bell castigo de copiar licions u qualcosa parellana, o mosen nos dició que podebanos no ir t'a confesión pero que hebanos de quedar-nos en clase. Que no yera obligatorio. D'una man, celebremos aquello como una victoria. Nunca más habríanos de confesar-nos. Nos librabanos de toda ixa mierda que tanto nos aburriba y que tanto tiempo nos sacaba en una edat que una hora suposa meya vida. D'atra man, nos preguntabanos por qué no nos heban dito antes dengún, que existiba a posibilidat de no fer confesión. Encara que lo sabebanos perfectament. Si nos hese dau a opción, os confesionarios se vuedarían de camín. Belun habió de tornar a confesar-se, porque os pais suyos l'encarranyoron. Pero tanto yo, como belatro companyer d'a "resistencia", dende alavez pasabanos as horas de confesión leyendo u fendo os quefers de clase. Cosas muito más utils que chafardiar con mosens u charrar con sers imachinarios, ye claro.

Agora, con os uellos d'un adulto, contino sin trobar-le sentiu. A confesión cuento que ye bella mena de terapia u de consellería, t'o cristianamen, y ixo lo puedo entender. A qui no tienga garra atra persona con qui charrar, y creiga en tot ixe sistema de sers machicos alaus, puede fer-le honra recontar os suyos problemas. No creigo que siga la forma más adeqüada, pero cadagún fa lo que quiere con a suya vida.

Pero ninos de 10 u 12 anyos, ¿qué pecaus van a fer? ¿qué necesidat tienen de recontar-le a un viello meyo capin que se tricolotean con o chirman suyo, u que l'han furtau un monyaco a lo companyer de mesa? ¿Por qué transmitir a la catrinalla toda ixa culpabilidat perén y sadomasoquista d'o catolicismo? ¿Por qué a sociedat lo permite y mesmo vei con buenos uellos?

No m'alcuerdo que libros leyié en ixas horas que no habié de confesar-me. Ni qué licions aprendié, en fer aquells quefers. Ni qué facié en as horas de chuego que, gracias a haber-los feitos, podié disfrutar. Pero m'alcuerdo perfectament d'o sentimiento de libertat que tenié en librar-me d'a confesión, y de poder aprofitar o tiempo. Qualsiquier cosas que fese, por fata que fuese, a fé que me fació más honra t'a vida mia, que achenullar-me ta satisfer a insana alparcería d'un mosén.