Mostrando entradas con la etiqueta cudiaus. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta cudiaus. Mostrar todas las entradas

lunes, 19 de diciembre de 2016

L'agresividat premiada

Muitas cosas van cambiando china chana, masiau a monico talment, en as nuestras sociedatz. Quan prencipié a participar en organizacions, tot ixo d'os "cudiaus" que tanto se'n charra agora, yera de tot desconoixiu. De feito, os colectivos a sobén esdeveniban concursos de popularidat, u rings de boxeo.

As organizacions son chicotas sociedatz an que se pueden viyer reflexaus os vicios y virtutz d'a "gran sociedat" an que son. Asinas que no ye raro que, por muito que quieran distinguir-se, a la fin imiten todas u buena parte d'os comportamientos exteriors a la organización. Mesmo beluns que se suposa que preban de combatir.

Quan un gran amigo enumeraba as virtutz d'as personas que febanos parte d'una organización an que milité por bell anyo, a yo m'acumulaba la capacidat de trobar puntos en común y d'aconseguir alcuerdos. Quiero creyer que ixa ye una d'as pocas capacidatz que tiengo desarrolladas; la d'entender a envista d'otri y estar capable de trobar consensos basicos entre posturas diferenciadas. Pero ixo lo han de decidir atros, no pas yo. Ixa hipotetica capacidat que m'acumulan ye, manimenos, un estorbo pa aconseguir a popularidat u lo liderazgo.

De fa muito que veigo como lo que se gosa de premiar socialment no ye a capacidat de plegar en alcuerdos u consensos entre dos partes. Ni d'entender dos posturas en primeras diferenciadas. Tot lo contrario. Se premia a parola gruesa, a humillación de l'enemigo u a ridiculización d'argumentos. De chent agresiva, bi'n ha habiu, bi'n ha, y me temo que bi'n habrá. Atra cosa ye lo que socialment faigamos d'ellas y ells. Qui amuestra dubdas en o suyo argumentario no ye considerau como prudent u reflexivo, sino como gabacho u floixo. A qui amuestra comprensión por una postura "disident", se le diz traidora en un petén. A diplomacia ye febleza.

Lo que se premia ye l'agresividat. "L'agresor premiau" pareixe tener todas as respuestas. A seguridat que fa servir pa charrar ye contundent y imposible de foradar. No le cal argumentos, porque as cosas "son asinas y prou". "Yo pienso, creigo, opino, ..." no fa parte d'o suyo vocabulario. Mesmo quan se li amuestran argumentos contrarios, s'esfiende enrestindo contra l'argumentador, por un regular con una falacia ad hominem, u refirmando-se en a suya clá.

Ixa clá ye atro d'os elementos esencials. O premio de l'agresor premiau ye precisament l'aplauso d'a clá y d'a resta d'o suyo publico, que aspera aganau a suya ración diaria d'aseveracions categoricas, que le refirmen en as suyas conviccions inqüestionables. L'agresor premia tamién a las suyas seguidoras con explicacions rapedas, furas, cargadas aparentement de razón, y bien sloganizadas. Un corpus teorico de buen trusquir y millor ixemenar.

No soi decindo que as ideyas u os argumentos no haigan d'estar radicals u desfendius con toda la pasión que calga. Que dengún no se trafuque. Charro de modos de fer-lo. A radicalidat u a pasión no tienen por qué ir unidas a l'ausencia d'empatía, a lo "farutismo" u a lo menosprecio d'a resta.

Pa bien u pa mal, a vida de l'agresor premiau ye un bandiador que bell ratet l'empenta entabant pa dimpués levar-se-lo ta dezaga. Se dan vida en as crisi, quan cal dallar a hierba viella, pero en tiempos mas tranquilos, quan a calma permite fer as cosas más a poquet, s'esboldregan y pierden o suyo glamour, asperando que lo bandiador le leve atra vez t'alto.

Igual como en Canción de Chelo y Fuego no se sabe guaire bien si os Atros trayen l'hibierno u quan l'hibierno plega, ells apareixen, tampoco no sabemos si os agresors premiaus apareixen quan bi ha crisis, u as crisis van en chunto con ells. Pero en qualsiquier caso, son actitutz que me sobran en estar fundament mesianicas y heteropatriarcals.