Mostrando entradas con la etiqueta coronavirus. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta coronavirus. Mostrar todas las entradas

martes, 25 de enero de 2022

Tierra de varrenadas edición virica. Tierra de barrenaus 8x10

Nos hemos estau quasi dos anyos sin pillar-nos lo virus. No pas por cudiau, que prou n'hemos teniu pero nomás que atras personas. Ni por falta de vida social, que talment en bella ocasión nos n'ha sobrau. Pero lo caso ye que dica agora eslampabanos. Y digo dica agora porque, pa empecipiar con rasmia 2022, nos pillemos la covid. Arale y yo, que pa ixo lo compartimos tot. 

Asinas que, encadadas unatra vegada mas, no tenebanos atra opción que fer un Tierra de varrenadas, lo podcast que faciemos en lo primer encadamiento. Grabau, como siempre, en l'ordinador de casa, sobre la mesa d'a sala buena, con bella minchanga ruixiada con biera y vermu, y Kurt alufrando-nos fito-fito como querendo participar en lo programa. Ya yeranos a pocas de acabar l'encadamiento - de feito nos dioron l'alta a l'atro día de grabar - asinas que, basicament, charramos de cómo s'han pasau istos días, de beluna d'as cosas que hemos visto y leyiu, y d'as nuestras fateras.

Asperemos que no nos calga fer mas edicions de Tierra de varrenadas u que, si la femos, siga como l'anyo pasau, por un exercicio de recosiro y memoria. Me faría goyo de decir que me foi alufras de que isto remate antes con antes, pero levo fendo-me-ne dende la primavera de 2020 y aquí seguimos, asinas que simplament aguardaremos y iremos disfrutando d'as cosas buenas y asumindo como podamos las malas. Tanimientres, siempre tendretz un poquet de radio en aragonés pa acompanyar-tos. 

#Programa 117

domingo, 20 de septiembre de 2020

Lo concierto coronavirico de Roba estesa

Dimpués d'estar-nos encadaus quantos días, d'estaus d'alarma, fases y desescaladas, china-chana hemos iu reprenendo partes d'a nuestra vida d'antes. Hemos de portiar la mascareta terne que terne y parar cuenta de totz los protocolos d'a clamada nueva normalidat que, en muitas cosas, ye bien pareixida a la viella. Manimenos, en lo tocant a la cultura, y sobretot a la mosica, tot ha cambiau. Cuento que los zaguers conciertos que podié veyer en directo estioron los de Sick Brains en La López y Embers Path en un vermut de Las Armas. Allá ta febrero, ye claro. Yo, que yera de concierto por semana, como poco, levaba mas de meyo anyo aconhortando-me con emisions por Instagram y atros placebos. Asinas que quan m'enteré de que Roba Estesa tocaba en Cambrils chusto quan yo i yera de vacacions, me faltó tiempo pa prebar de mercar las entradas.

Isto d'os conciertos coronaviricos me feba una mica de galvana. Un concierto ye muito mas que lo que faigan los mosicos. Ye tot lo que pasa abaixo d'o scenario. Lo que se baila y lo que se chila. Los empentons y los pogos, si son menester. Las bieras, la sudor, tot ixo... ya sabetz. Ixo d'estar posadet, sin cantiar-te t'o tuyo puesto, sin poder fer-te un hordio, ni escacilar con los tuyos amigos dica fer periglar las tuyas cuerdas vocals feba que quasi hese preso la decisión de no tornar a ir de concierto dica la nueva-nueva normalidat. La d'antes mas. A la fin, la curiosidat, las ganas de mosica en vivo y sobretot la mía parella, facioron que decidise d'ir-ie. ¡Y qué buena decisión!

Lo concierto yera en lo Parc dels Pinarets, un parque en l'interior de Cambrils bien bonico. Yera de baldes y caleba apuntar-se-ie en una web. Quan lo vide, prebé de pillar las entradas pero ya no en quedaba. Por lo que nos heban dito de eventos pareixius en Zaragoza, por un regular no s'imple l'aforo porque siempre i hai chent que en reserva y dimpués no i va. Asinas que nos i plantemos mas d'una hora antes d'o concierto y preguntemos a la chent que i treballaba. Efectivament, nos dicioron que si pasau un quarto d'hora quedaba sillas libres, nos deixarían pasar-ie. Muita chent faltó, asinas que podiemos acceder-ie. Las sillas, afortunadament, yeran por parellas y podiemos estar chuntas tot lo concierto. Las midas de seguridat, impecables. Chel a la entrada, equipo de limpieza que escoscaba l'escusau cada vegada que belún lo feba servir y dos metros entre parella de sillas.

Roba estesa empecipioron con lo suyo Cant de lluita y a escape se minchoron lo scenario. La rasmia d'a banda me feba dificil no devantar-me a bailar. Me penaba a-saber-lo d'estar-me astí posau. Con tot y con ixo, la cantaire sabió animar-nos muito bien y fer-nos mover tot lo que ye posible en istas condicions. Un gran concierto d'una banda que, ya levando buena trachectoria, tien muito a decir y muito camín a fer. Aspero que en la siguient vegada que pueda veyer-las siga en millors condicions.

La cultura, y particularment la mosica en directo, ye lo que mas trobo a faltar dende que corre la pasa. Eventos como iste, y como muitos atros que s'han feito en lo verano contrimuestran que, si i hai voluntat politica se puet organizar conciertos seguros. Las mosicas y mosicos que tantas alegrías nos han dau toda la nuestra vida no se mereixen que les deixen a la bimbola en iste momento, asinas que a qui disfrutamos d'a suya obra nos toca d'aduyar-les en la busca de solucions pa lo suyo sector y d'exichir a los nuestros representants politicos que, igual como a tantas atras treballadoras, no las deixen abandonadas.

martes, 24 de marzo de 2020

Un runner confinau

Por si belún no lo sabe, soi runner. Soi un d'ixos que se meten ropa fosforita, imple los parques y riberas d'a ciudat y, cada poco tiempo, tos deixa sin poder ir en domingo t'o Carrefour porque tallamos toda Zaragoza pa fer beluna d'as nuestras corridas. Ya m'he sentiu todas las vuestras chanzas plenas d'orichinalidat y inchenio: que si correr ye de gabachos, que de qué fuyimos, que si femos partius de solteros contra esburciaus... Asumo tot isto. Viengo d'una larga tradición de hobbies con mala fama. Rol, comic, sciencia-ficción... Tos diría que simplament "Let people enjoy things", un lema que me fa a saber qué goyo, pero en tiempos de confinamiento creigo que ye millor un chiquet post pa explicar bella cosa.

Lo 80% d'as runners son unas carnuzas. Como lo 80% d'os estudiants de FP administrativo, lo 80% de coleccionistas de sellos, lo 80% d'amas de cans u, a la finitiva lo 80% d'a humanidat. Prou que i hai chent que se blinca lo confinamiento pa correr, igual como n'i hai que se lo blincan pa fer una gambada, veyer a bell amigo u salir quatre vegadas cada diya t'o supermercau. Las runners que lo fan son la mesma mena de chent que va de cutio con la bici por la cera a tot meter: vasuera que nos hode a tot un colectivo. La resta se queda con ixo: con lo carnuz que no sabe respectar a la chent. Porque no ye una qüestión de leis. En ye de respecto. 

S'ha prohibiu salir a correr. Han zarrau los chimnasios. I hai atros paises que no lo han feito. Me falta información pa saber quáls tienen la razón. Tampoco no me pareixe esencial que continen ubiertos los estancos, pero entiendo las razons. Son qüestions debatibles, en tot caso. Me pasoron un video istos diyas decindo que no s'habría de permitir salir a correr porque, en l'estau espanyol, si se deixase, "correría mesmo Echenique" (parolas d'o video, no pas mías). No sé si sería asinas, pero barrunto que sí. Que ixa envidieta tant común faría a muita chent salir t'a carrera con las maripís sin haber-lo feito en la vida, nomás porque "¡no va a salir lo vecín d'o 4º cucha y no pas yo!". Talment no. Talment la población me sorprendería y las que no corren se quedarían en casas veyendo series y a yo me deixarían fer-me los míos kilometros tranquilet. En qualsiquier caso, no vale la pena arrisgar-se. Me quedo en casa. Porque lo dicen las autoridatz sanitarias y por solidaridat con la resta de chent confinada. No pasa cosa por estar-me un mes, u dos u los que calga fendo exercicios de fuerza con lo Youtube en lo mío salón de 15 metros quadraus. Ni yo, ni la mayoría de runners d'a ciudat ibanos a fer garra record. Somos en isto pa pasar lo rato. Quan lo confinamiento pase ya nos tornaremos a meter en forma. Tendremos muita vida por debant, aspero.

Pero i hai muita rabia de l'atro costau. D'a chent que no corre y que no entiende que lo faigamos, ni que sigamos encarranyadas por no poder salir a fer las nuestras corridas. Y quiero con iste post explicar-nos un poquet. U explicar-me, ya que no puedo charrar por todas las runners. Corro porque m'aduya a estar sano. Porque pasaus los quaranta no me queda atra que cudiar-me una mica. Corro porque m'aduya a espantar los míos monstruos personals. Porque ye un rato de pensar, d'estar con yo mesmo, d'analisar-me y entender-me millor. Atros los espantan a pur de bieras, u indo ta todas las asembleyas de colectivos d'a ciudat. Cadaúna como le agane. Correr ha suposau pa yo una manera de espolsar-me muita d'a mierda que se m'apega totz los diyas a la mía piel. Ixo, y fer bieras con las amigas y las compas son dos d'as cosas que m'aduyan a devantar-me cada maitín. Agora no puedo fer garra d'as dos. Asinas que quan sintatz a bella runner queixando-se de que no puet correr, aturatz un momentico a pensar-ie, empatizatz, y comprendetz que sigamos hodidas. Sin dramatizar, pero hodidas.