Mostrando entradas con la etiqueta televisión. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta televisión. Mostrar todas las entradas

domingo, 1 de febrero de 2026

Lo Perroverso y las suyas audiencias

En os comics d’os X-Men i hai un personache que se diz Mojo. Ye un alienichena que gubierna en o Mojoverso, una dimensión a on que reina qui tien un mayor endiz d’audiencia televisiva. A sobén secuestra u fa servir de bella manera a los mutants d’a Tierra pa gravar bel show y conseguir mantener-se en o poder. Naixió en os anyos ueitanta como critica a lo mundo televisivo yankee y ha habiu d’ir adaptando-se a los cambios tecnolochicos que bi ha habiu, pero siempre mantenendo ixe principio de que qui controla las audiencias controla lo poder.

Dende la revolución de RTVE que tenió lo suyo maximo representant en o fichache de Broncano, lo PSOE va bambiando-se de que los suyos contenius son petando l’audiencia, fueras de bel fracaso sonau como lo de La familia de la tele. Intxaurrondo y companyía son fendo cifras records y metendo bien niervuda a una Ana Rosa feita una fuina y a los abdominals de Pablo Motos que perdió los ingresos publicitarios durant meses pa poder competir.

Tienen razons pa estar contentas. En un ecosistema mediatico a on que fa pampurrias enchegar la tele por l’altisma probabilidat —cuasi certeza— de trobar-te a bel facha decindo cosas de fachas, ye tot un goyo que bi haiga atra mena de contenius que, sin estar Lo capital, a lo menos no suenan a cunyau farto de conyac en a cena d’interpresa. Lo suyo relato politico tien agora un espacio televisisivo amplo y que arriba a a saber-la chent.

Pero me pienso que son masiau contentas. Isto no ye lo Mojoverso. Lo Perroverso, en iste caso. Aquí no controla lo poder qui tien mas audiencia. U talment sí, pero astí caldría parar cuenta de que por muito que l’informativo de TVE siga lo mas visto, la suma d’a resta ye prou superior. Y que ya i hai masiadas personas que ni recuerdan lo que ye un informativo de tv, que las canals d’información politica son atras.

D’atra man, muitas d’as personas que veyen TVE lo fan precisament fuyindo d’o facherío, con lo que ya yeran convencidas d’antes de no votar a ixas opcions. En o caso mío, ye asinas de tot. Cuasi heba de deixau de veyer programas. Nomás consumiba series y pelis. Agora tampoco no ye que siga tot lo día con o catatico enchegau, pero sí que de cabo ta cuan me miro belún d’o ciento de formatos que i han calau. Prou que dengún d’els m’ha feito chirar lo voto. Habrían de remerar que, en radio, la SER leva decadas estando la radio mas ascuitada y ixo tampoco les ha valiu pa guaire.

Toda piedra fa paret y lo PSOE ha trigau una buena estratechia por una vegada. A diferencia d’as ministras-candidatas, que ixa cagada da pa un post propio. Pero no habría de confiar-se guaire ni pensar-se que la ocupación / liberación de TVE puet fer chirar por si mesma lo sobo electoral d’a dreita que s’acerca por cada día. Pa ixo, antimás de tele y radio cal politicas y alianzas que no cuento que no s’atrive, no sabe, no puede u no quier fer.

viernes, 25 de marzo de 2022

La nueva sangre de Dexter

Diez capitols, diez, plenos d’emoción. Sensacions que, en un mercau saturadismo de series, te reconcilia con lo medio y te fa remerar porqué te fan tanto goyo. M’he visto Dexter: New Blood tant aprisa como he puesto y n’he saliu bien satisfeito d’una temporada que fa chusticia a una serie que acabó malament.

Pa qui no la conoixca, Dexter estió una serie emitida entre 2006 y 2013 sobre un asesino en serie que treballa pa la policía scientifica de Miam y que s’adedica en los suyo tiempo libre - porque ye bien bueno tener aficions - a matar a los criminals que no consigue engarcholar. Como tantas atras series, la primer temporada ye basada en lo libro Darkly Dreaming Dexter de Jeff Lindsay, pa dimpués continar con atras siet de guion orichinal. En ixos anyos tenió muit buenas audiencias y un gran numbro de fans que aguardabanos los nuevos capitols con deleria. La ueitena y zaguer temporada, manimenos, nos deixó encarranyaus con una fin prou floixa y indigna de toda la trachectoria anterior. Y lo digo yo, que no soi mica sospeitoso d’estar un hater d’as fins d’as series, que disfruté con la de Lost y mesmo la de Game of Thrones.

Dexter New Blood ye una mena de novena temporada, que ocurre diez anyos dimpués d’os acontecimientos recontaus en la ueitena. Dexter Morgan vive en un lugarón d’o norte de Nueva York, feliz y treballando en una botiga de materials de caza y pesca. En ista nueva historia se repite l’esquema d’as anteriors que tant buen resultau dio: crimens, asesinatos, dispareixius, set de sangre y muita emoción. Si bella cosa funciona, no cal cambiar-la.

Una d’as grans virtutz d’a serie, y que tamién torna, ye que te tien en candeletas dende lo primer minuto, aguardando lo momento de poder veyer lo siguient. En lo caso mio, deixé penchada la serie que yera veyendo en paralelo (siempre en tiengo bell par por si m’agana mas una u atra tematica) pa vulcar-me de tot en ista y veyer los capitols a l’arreu.

Atra d’as virtutz yeran los grans personaches de que se rodiaba Dexter y qué bueno heba d’estar un d’ells que nian lo feito de morir en la ueitena consigue que deixe de amaneixer en ista nueva, encara que siga como la personificación d’a psique d’o protagonista. Pero no cal tirar d’os d’antes mas. Nomás lo debantdito personache y un quasi cameo d’unatro nos remeran l’ecosistema d’o Dexter previo. Toda la resta son nuevas incorporacions que no por estar-ne son personaches menos importants u pior feitos. Un reparto bien amplo, diverso y coherent a qui a escape incorporas a la tuya vida y lista de odios y amors.

La serie te va menando china-chana dica la fuga final, incrementando la tensión por cada minuto. Dexter, en istos diez capitols, contina chustificando-se a si mesmo y a la suya letal fayena en uns dialogos interiors. La fin apanya lo chandrío feito en 2013 y zarra de buena manera una serie que mereixeba qualcosa millor. La sola dubda ye si bi habrá un spin-off y si ye menester.

Dexter ye una serie sobre un psicopata feita dende la suya envista y con las suyas chustificacions morals, lo que tien los suyos periglos en una sociedat feita a amar a los protagonistas y no planteyar-se la moralidat d’o que fan. Mesmo a asumir-la como propia. Que yo adore lo personache de Dexter no significa que chustifique u que siga d’alcuerdo con las accions que fa en istas ueito magnificas temporadas y la que no en estió. Pero me preocupa la lectura que se faiga d’ista serie en un estau a on que los espanyolistas se visten d’un lider independentista como Willian Wallace pa ir ta una manifestación de policías. Cuento que los carnuces no aprecisan de mas chustificación moral pa las suyas idas de flama, que ya en tienen prou con toda la pasquinería facha, asinas que, si no lo has feito ya, acofla-te en lo sofá, ubri-te un hordio y unas saltaretas, y disfruta d’iste asesino tant agudico.