Feba muito tiempo que no teneba tantismo hype por un comic. Ixa sensación d'aprecisar que te cuenten cómo sigue la historia, de querer conoixer cada detalle. Cada numero lo he leyiu fendo ficancia, repasando cada vinyeta y, prou que sí, mas d'una vegada. House of X (Dinastía de X en la suya versión espanyola) da lo que promete: una revolución en l'universo mutant de Marvel y, ista vegada tot pareixe indicar que bien feita.
Arriba dimpués de La era de Hombre-X, una historia perfectament prescindible que ye un muit mal remedo de La Era d'Apocalipsi. Ista saga ye la zaguer de toda una serie de propuestas que s'han feito en los zaguers anyos mutants que nunca no han acabau de funcionar. Las fans hemos patiu un tiempo de guions floixos y fracasadas prebatinas de reboot que, a la fin, no facioron que embolicar un universo con un potencial infinitament desaproveitau. L'arribada de Jonathan Hickman a los guions s'anunciaba con tot l'escatapurcio que se fa en qualsiquier cambio de rumbo, pero ista vegada pareixe que los mainates d'a Marvel decidioron apostar por una persona con las ideyas caboliosas y, sobre tot, con un plan.
Porque, en la mía opinión, ye ixe precisament un d'os problemas que han teniu las series mutants en istos zaguers anyos: la falta d'una planificación a meyo plazo. No bi ha habiu estabilidat ni en los equipos creativos ni en los personaches que se feban servir ni en la endrecera que heban de prener los argumentos. Cada pocos meses te podebas trobar cambios radicals que dengún no explicaba, que no iban ta garra cabo y que, sobre tot, yeran prou poco entretenius. Probablement ye masiau luego pa saber-lo, pero quiero pensar que lo que he leyiu en House of X ye la preba de que Jonathan Hickman ha arribau pa cambiar tot ixo. La coherencia argumental que s'heba teniu en la etapa de Claremont - y mesmo en las de Nicieza-Lobdell - y que no s'ha recuperau dende alavez fueras d'a etapa Morrison y poco mas.
Los dotze numeros d'ista saga son dividius en dos coleccions: House of X (Dinastía de X en la edición espanyola) y Powers of X (Potencias de X). La primer recuenta lo que ye pasando en lo tiempo actual d'a Tierra 616. En lo Universo Marvel principal, resumindo. La segunda, quatre momentos historicos diferents. L'anyo 1 (por 10 elevau a 0) a on que Moira y Xavier se troban y empecipian a construyir una estratechia pa salvar a los mutants; l'anyo 10 (por 10 elevau a 1) que ye contemporanio a lo que se recuenta en House of X; y los anyos 100 y 1000 con las conseqüencias d'ixos plans.
Tot chunto teixe una historia a on que se cambea de tot las reglas de chuego de l'universo mutant d'aquí entabant. A diferencia d'anteriors ocasions, ista vegada se fa con elegancia, con una historia apasionant y plena de chiros argumentals bien sorprendents. Lo secreto que se descubre en lo numero 2 de House of X, y tot lo numero en cheneral, me pareixen de tot una chenialidat. Pero no ye la zaguer sorpresa que nos amaga Hickman. En los siguients numeros, la tensión y los momentos de quedar-te sin sangre en la pocha continan bien presents. Son dotze numeros muit bien escritos y con una coherencia inasperada pa un arumento tant embolicau y con tantos posibles foraus como lo que tien.
Hickman ha preso a tot l'universo mutant, y quan digo tot ye tot, y ha elaborau un nuevo marco de relacions entre ells y con toda la resta de l'universo Marvel en nomás dotze numeros. Contrimuestra, en cada vinyeta, un fundo conoiximiento d'a historia d'os X-Men. Nomás asinas se puet concebir fer un equipo con Eva Bell, GoldBalls, Hope, Elixir y Proteo, combinando los suyos poders, y que antimás siga alazetal pa lo funcionamiento d'a trama.
Y ye que, a la fin, s'ha decidiu deixar una politica que se levaba en los comics de mutants dende feba tiempo: priorizar que se podesen incorporar nuevas lectoras a fer historias intresants aproveitando tot lo legau de decadas d'historia. No te cal haber leyiu TOT X-Men pa entender ista saga, pero sí que ye menister tener conoiximientos mas que basicos sobre l'universo mutant. ¿Ixo ye un entrepuz pa nuevas lectoras? De tot.¿Ye un goyo pa qui levamos trenta anyos leyendo X-Men trobar-te con que se tien en cuenta toda la suya historia y totz los suyos personaches? Sí.
House of X ye un tebeo d'un fan pa las fans. Lo que vienga a partir d'agora ya no lo sé, pero marca buenos tiempos pa los mutants. Iste mesmo mes de febrer tendremos las cinco nuevas series mutants en lo mercau y podremos empecipiar a chuzgar si la etapa Hickman cumple con todas las alufras que beluns nos hemos feito u nos fa burro falso. Por agora, lo buen rato que he pasau con ista saga, ya ye imborrable.
Mostrando entradas con la etiqueta Sagas X-Men. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Sagas X-Men. Mostrar todas las entradas
sábado, 15 de febrero de 2020
domingo, 3 de febrero de 2019
Sagas X-Men: Las guerras asgardianas
![]() |
| Dibuixo de Arthur Adams |
La saga, publicada entre 1985 y 1988 replega lo material de quatro comics formato grapa. Dos especials de X-Men & Alpha Flight publicaus de propio, lo New Mutants Special Edition 1 y lo noveno Uncanny X-Men Annual. Los dos primers dibuixaus por Smith y los atros dos por Adam. En l'estau espanyol se publicó fa a-saber-los anyos en formato Obras maestras de Forum, reeditando-se en Marvel Gold de man de Panini en 2010. Seguntes l'abance d'o Plan editorial de 2019, iste anyo tendrá una nueva edición, asinas que ye de buen conseguir.
Las Guerras asgardianas ye dividiu en dos partes, aluenyadas en lo tiempo. En la primera, un vuelo a on que entre la tripulación tenemos a Cyclops y Madelyne Pryor, dispareixe misteriosament en bell puesto de Canada. Los X-Men i van, de conchunta con la suya versión canadenca, pa mirar de trobar a los suyos ex-companyers (en aquellas envueltas Cyclops y Madelyne no feban parte d'os X-Men). Astí se troban con que, tanto ells como la resta d'os pasachers de l'avión viven en una mena de ciudat asgardiana a on que los suyos problemas s'han solucionau y mesmo han conseguiu bell poder sobrehumano. Cyclops, por eixemplo, controla los suyos rayos opticos, Puk creixe dica prener una estatura "normal", Madelyne consigue poders curativos... Manimenos, luego descubrirán que i hai un pre a pagar por ixos cambios. Un debat que no por cutiano deixa d'estar bien important. ¿Qué somos disposaus a fer pa solucionar los nuestros problemas? ¿Somos solidarias u "vida por vida, primer ye la mia"? Dezaga de tot ye Loki, lo dios asgardiano d'a mentira, qui acaba redotau y a qui las "autoridatz asgardianas" prohiben tornar a interferir en la vida d'os X-Men.
En la segunda parte, los Nuevos Mutantes son transportados ta Asgard a on que, por un problema de transportación de Magik, acaban espardius por tot ixe mundo. Astí, cadaúna d'ellas vivirá una aventura propia entre que consiguen achuntar-se de nuevas pa luitar contra La Encantadora en un primer momento y contra lo mesmo Loki dimpués, prebando de rescatar a Storm. I contarán, prou que sí, con l'aduya d'os X-Men.
Nos trobamos debant d'un d'os grans primers crossovers mutant. Lo que agora nos pareixe normal, l'emplego de personaches arrienda en una aventura mutant, t'a part d'alavez estió tot un acontecimiento, en chuntar-se tantismos superherois en nomás quatre grapas. Ixe esquema d'aventura se copiaría, modificaría y ixamplaría a-saber-las vegadas en los siguients anyos, esdevenindo ya un costumbre y mesmo una d'as ferramientas mas emplegadas dende Marvel y atras editorials de comic superheroico con universo coherent.
Pero por si tot ixe trapacil de personaches mutants podese pareixer-le poco a belún, en istas pachinas fan acto de presencia buena cosa d'asgardianos famosos: Surtur, Eritri, La Encantadora, Loki, Hela... totz fueras de Odín, que yera dispareixiu, y lo propio Thor.
En Las Guerras Asgardianas no i hai ni un segundo pa alentar. En cada pachina son pasando cosas arrienda, con emoción, diversión, drama y mesmo bell momento comico. Una historia que agora levaría a-saber-los numeros de contar, que se faría un macroevento con un "alpha", un "omega", catorce precuelas, especials en cada colección y dotze dibuixants diferents pa poder editar-lo tot en tres meses. En los ueitanta, con una centena larga de pachinas se feba una obra mayestra como ista. Que las d'agora tienen atras cosas a la suya favor, pero la capacidat de condensación d'ista obra yera admirable mesmo pa los standards d'alavez.
Puro Claremont, iste tebeo afunda prou en la personalidat d'as suyas protagonistas y en las relacions entre ellas. Ubre filos argumentals que tardarían anyos a zarrar-se. Muitas d'as decisions que se i prenen tendrían conseqüencias a posteriori, lo que ha fa inevitable la suya lectura pa qualsiquier que quiera conoixer bell poquet la historia d'os mutants marvelitas. Pero de vez, ye un comic que se puet leyer perfectament isolau de toda la patacada de numeros que s'heban escrito antes. Una aventura que se disfruta en cada vinyeta y bafarada.
martes, 4 de septiembre de 2018
Sagas X-Men: Los Nuevos Mutantes. Tercer Chenesi
Gracias a un amigo con perricas que tenié de crio, podié leyer-me a-saber-las d'as coleccions que s'editaban en los anyos ueitanta y novanta. La mia paga me daba pa seguir Uncanny X-Men, Avengers y poco mas, asinas que heba de tirar d'amigos, bibliotecas y lo que iba furtando d'a on que podeba. En ixos anyos encara yera posible seguir toda l'actualidat mutante, y con la falaguera que teneba - y tiengo - con ixe universo, por las mias mans pasó quasi tot lo material que se publicó alavez. Quasi tot, y no pas tot, porque una d'as coleccions que no se feba lo mio compa rico, ni furté d'o Corte Inglés, ni consiguié en garra biblioteca, estió Los Nuevos Mutantes. Tot lo que en conoixeba yera por la suya presencia en crossovers como Inferno, u por los suyos zaguers numeros, ya lideraus por Cable. Asinas que quan salió a la venta lo tomo que replegaba las suyas primers aventuras, me lo pillé de camín.
Lo tomo replega comics editaus entre 1980 y 1984. Concretament un Marvel Team-Up, con la primer aparición de Karma, y la presencia d'os Quatre Fantasticos y Spiderman, la primer novela grafica, a on que se presienta la primer alineación d'os Nuevos Mutantes, la mini-serie Magik y, prou que sí, los primers 17 numeros de The New Mutants. Antimás bi ha bell articlo de Raimon Fonseca, explicando a-saber-los detalles, que aduyan a contextualizar los anyos que se escribioron ixos comics.
Entre los autors, la mayoría d'o volumen ye guionizau por lo chenial Chris Claremont, encara que tamién i colaboran Frank Miller y Bill Mantlo. Quanto a los dibuixos, conta con las mans de gran como Sal y John Buscema, Paul Smith, Frank Miller, Bob McLeod y Ron Frenz, en un tiempo anterior a l'arribada de Bill Sienkiewicz, que estió un d'os motivos pa no acercar-me a ixa serie en los mios tiempos.
En ista primer etapa d'a colección podemos leyer sobre los orichens d'o primer equipo de Los Nuevos Mutantes, integrau por Karma, Cannonball, Wolfsbane, Psyche y Sunspot. La novela grafica ye un tipico comic d'orichens, con personaches con unas personalidatz muit marcadas y bien diferents que, antimás, tienen procedencias tant distintas como Vietnam, Brasil u Escocia. A partir d'a primer trobada entre totz ells, se va teixindo tot un rete de relacions personals. Ye tot un goyo veyer como en aquellas envueltas no bi heba tanta prisa por que los protagonistas se barallasen con bell enemigo, y se preneba todas las pachinas que calese pa recontar como interactuaban entre ells. En estar adolescents, antimás, tienen toda ixa ripa de complexos y miedos propios d'a suya edat.
Tamién como ye tipico d'ixa epoca, las alumnas d'a Escuela de Charles Xavier van conoixendo china-chana los suyos poders y entrenando-los. Dende un prencipio que no los dominan ni brenca ni meya, dica que empecipian a fer-los servir con bella estrucia. Por las suyas pachinas pasan enemigos de peso como lo Nido, los centinelas u lo Club Hellfire, que esdevendría a escape en la suya nemesi con la formación d'os Infernals. Como buen comic Marvel, tamién i amaneixe, prou que sí, los X-Men y atros superherois como Spiderman u Cloak y Dagger, tant de moda alavez. En lo mas puro estilo Chris Claremont, l'equipo va cambiando. A la formación orichinal se le anyaden Magma y Magik y la presencia contina de Kitty Pride, fendo un equipo muit mayoritariament formau por zagalas. A primers d'os 80 y continando con lo costumbre tant claremontiana d'equipos con gran presencia femenina. No cal ixuplidat que los X-Men d'alavez tamién gosaban de tener mayoría femenina.
Probablement lo millor d'o tomo, antiparte d'ixa primer novela grafica a on que conoixemos los orichens de l'equipo, ye la miniserie de Magik. Una autentica choya que explica qué pasó en los anyos que pasó la chirmana de Colossus en lo Limbo y como empecipió a aprender artes machicas. Una aventura de quatre numeros con la presencia d'una Storm viella y bruixa y una Kitty Pride felinizada a on que podemos veyer por primera vegada a personaches que dimpués serán tant importants como Belasco u S'ym.
Entre lo pior, que de cosas malas tamién n'i hai, la tant absurda como innesezaria aventura de l'Equipo America, unos motoristas (penibles) que les acompanya lo misterioso (y penible) "motorista fosco". Antiparte de no tener mica sentiu, lo que en los comics pasa con relativa freqüencia, ixos numeros se fan bola y cuestan d'acabar. Afortunadament, en acabar-se, ya va tot de puyada y no t'aburres ni una pachina.
Sin estar yo guaire de recosiro, y muito menos quanto a los comics, m'ha feito a saber qué goyo tornar a trobar-me con ixa sabor ueitantera de tebeo "culebron" que a soben yera mas important las relacions entre Cannonball y Magma, u la envista que teneba d'o mundo una nina criada en un cristianismo radical como Wolfsbane, que a qui le daban lo sobo que tocase. Las personalidatz yeran coherents, teneban un sentiu y evolucionaban d'una manera lochica. Probablement porque teneban lo mesmo autor durant anyos arrienda. La mecanica actual d'o comiqueo superheroico, cambiando de guionistas cada poco tiempo, con poca letra y muito dibuixo, y con personaches que a ormino s'han d'adaptar a los concietos d'os guionistas d'as suyas versions cinematograficas, fan que ixo siga de bien dificil conseguir. Lo comic actual tien muitas atras virtutz, ye verdat, pero fueras de bella excepción, trobo a faltar mas "medolla" y mas humanidat en lo tractamiento d'os personaches. Qualcosa que ye bien present en iste tomo.
La siguient etapa d'o grupo empecipia con la incorporación d'o debantdito Bill Sienkiewicz a l'equipo creyativo. Antes mas le teneba firme quimera, en tener un estilo que nunca no me fació goyo y que mesmo se me feba de mal leyer. Con lo tiempo, los gustos me han cambiau, asinas que talment lo siguient tomo acabe fendo parte d'a mia biblioteca. A fe que iste m'ha deixau con ganas de mas.
Lo tomo replega comics editaus entre 1980 y 1984. Concretament un Marvel Team-Up, con la primer aparición de Karma, y la presencia d'os Quatre Fantasticos y Spiderman, la primer novela grafica, a on que se presienta la primer alineación d'os Nuevos Mutantes, la mini-serie Magik y, prou que sí, los primers 17 numeros de The New Mutants. Antimás bi ha bell articlo de Raimon Fonseca, explicando a-saber-los detalles, que aduyan a contextualizar los anyos que se escribioron ixos comics.
Entre los autors, la mayoría d'o volumen ye guionizau por lo chenial Chris Claremont, encara que tamién i colaboran Frank Miller y Bill Mantlo. Quanto a los dibuixos, conta con las mans de gran como Sal y John Buscema, Paul Smith, Frank Miller, Bob McLeod y Ron Frenz, en un tiempo anterior a l'arribada de Bill Sienkiewicz, que estió un d'os motivos pa no acercar-me a ixa serie en los mios tiempos.
En ista primer etapa d'a colección podemos leyer sobre los orichens d'o primer equipo de Los Nuevos Mutantes, integrau por Karma, Cannonball, Wolfsbane, Psyche y Sunspot. La novela grafica ye un tipico comic d'orichens, con personaches con unas personalidatz muit marcadas y bien diferents que, antimás, tienen procedencias tant distintas como Vietnam, Brasil u Escocia. A partir d'a primer trobada entre totz ells, se va teixindo tot un rete de relacions personals. Ye tot un goyo veyer como en aquellas envueltas no bi heba tanta prisa por que los protagonistas se barallasen con bell enemigo, y se preneba todas las pachinas que calese pa recontar como interactuaban entre ells. En estar adolescents, antimás, tienen toda ixa ripa de complexos y miedos propios d'a suya edat.
Tamién como ye tipico d'ixa epoca, las alumnas d'a Escuela de Charles Xavier van conoixendo china-chana los suyos poders y entrenando-los. Dende un prencipio que no los dominan ni brenca ni meya, dica que empecipian a fer-los servir con bella estrucia. Por las suyas pachinas pasan enemigos de peso como lo Nido, los centinelas u lo Club Hellfire, que esdevendría a escape en la suya nemesi con la formación d'os Infernals. Como buen comic Marvel, tamién i amaneixe, prou que sí, los X-Men y atros superherois como Spiderman u Cloak y Dagger, tant de moda alavez. En lo mas puro estilo Chris Claremont, l'equipo va cambiando. A la formación orichinal se le anyaden Magma y Magik y la presencia contina de Kitty Pride, fendo un equipo muit mayoritariament formau por zagalas. A primers d'os 80 y continando con lo costumbre tant claremontiana d'equipos con gran presencia femenina. No cal ixuplidat que los X-Men d'alavez tamién gosaban de tener mayoría femenina.
Probablement lo millor d'o tomo, antiparte d'ixa primer novela grafica a on que conoixemos los orichens de l'equipo, ye la miniserie de Magik. Una autentica choya que explica qué pasó en los anyos que pasó la chirmana de Colossus en lo Limbo y como empecipió a aprender artes machicas. Una aventura de quatre numeros con la presencia d'una Storm viella y bruixa y una Kitty Pride felinizada a on que podemos veyer por primera vegada a personaches que dimpués serán tant importants como Belasco u S'ym.
Entre lo pior, que de cosas malas tamién n'i hai, la tant absurda como innesezaria aventura de l'Equipo America, unos motoristas (penibles) que les acompanya lo misterioso (y penible) "motorista fosco". Antiparte de no tener mica sentiu, lo que en los comics pasa con relativa freqüencia, ixos numeros se fan bola y cuestan d'acabar. Afortunadament, en acabar-se, ya va tot de puyada y no t'aburres ni una pachina.
Sin estar yo guaire de recosiro, y muito menos quanto a los comics, m'ha feito a saber qué goyo tornar a trobar-me con ixa sabor ueitantera de tebeo "culebron" que a soben yera mas important las relacions entre Cannonball y Magma, u la envista que teneba d'o mundo una nina criada en un cristianismo radical como Wolfsbane, que a qui le daban lo sobo que tocase. Las personalidatz yeran coherents, teneban un sentiu y evolucionaban d'una manera lochica. Probablement porque teneban lo mesmo autor durant anyos arrienda. La mecanica actual d'o comiqueo superheroico, cambiando de guionistas cada poco tiempo, con poca letra y muito dibuixo, y con personaches que a ormino s'han d'adaptar a los concietos d'os guionistas d'as suyas versions cinematograficas, fan que ixo siga de bien dificil conseguir. Lo comic actual tien muitas atras virtutz, ye verdat, pero fueras de bella excepción, trobo a faltar mas "medolla" y mas humanidat en lo tractamiento d'os personaches. Qualcosa que ye bien present en iste tomo.
La siguient etapa d'o grupo empecipia con la incorporación d'o debantdito Bill Sienkiewicz a l'equipo creyativo. Antes mas le teneba firme quimera, en tener un estilo que nunca no me fació goyo y que mesmo se me feba de mal leyer. Con lo tiempo, los gustos me han cambiau, asinas que talment lo siguient tomo acabe fendo parte d'a mia biblioteca. A fe que iste m'ha deixau con ganas de mas.
viernes, 11 de mayo de 2018
Sagas X-Men: Inferno
Una aburrida familia aspera l'ascensor en un edificio de Nueva York. Por la radio charran d'un insufrible escaldabullo que ye fendo ixe verano. La familia i dentra y de l'ascensor, que tien cara y uellos, nomas en sale chilos y un basón de sangre que a escape limpia un treballador sin nian parar-ne cuenta. Asinas empecipia lo numero 239 de Uncanny X-Men, lo primer d'una saga que tenió a saber que exito, que s'estendilló por tot l'universo Marvel y que metió las bases d'os crossovers mutants d'as siguients decadas. Inferno ye un crossover (un cruce entre coleccions) de Uncanny X-Men (numeros 239 - 243), X-Factor (#35-39) , New Mutants (#71-73)y la creyada de propio pa isto X-Terminators (#1-4) de finals de 1988 y primers de 1989. En l'Estau espanyol s'editoron totz como una colección en un orden alto u baixo cronolochico, tot y que ixo yera de mal fer por la propia estructura d'a saga. Las guionistas son Louise Simonson y Chris Claremont y entre los dibuixants tenemos a Marc Silvestri, John Bogdanove, Terry Shoemaker, Walter Simonson y Brett Blevins.
La saga recuenta una invasión demoniaca a la Tierra Marvel, con diferents protagonistas. Madelyne Pryor ye un d'os centros de gravedat d'a saga arredol d'a qual chiran qualques linias argumentals. D'una man, lo demonio N'astirh, que rivaliza con Magik y S'ym por lo control d'o Limbo, pacta con ella pa que le aduye a conquerir Nueva York a truca de conseguir-le reunir-se con lo fillo que tenió con Scott Summers (Cyclops). D'atra, Mr Siniestro, revela a la fin lo misterioso orichen de Madelyne, que resulta no estar que un clon de Jean Grey feito por ell pa fer-la servir pa las suyas finalidatz. Entre atras, dar-le lo fillo que quereba con Cyclops y que suposa d'un material chenetico excelent. No cal ixublidar que iste crio esdevendrá en lo futuro en lo superheroi Cable.
L'atro personache con prou protagonismo ye Magik. Illyana Rasputin contina con la suya baralla por lo control d'o Limbo y por lo suyo autocontrol. Porque la invasión demoniaca que se recuenta en istos 20 comics, afecta a totz, cambiando-les la suya personalidat y mesmo fisicament. Illyana va transformando-se en un diaple, con la suya coda, cuernos y unyetas. Los X-Men no eslampan a istos cambios y se van tornando mas agresivos. En lo caso de Longshot y Dazzler, mesmo se tornan bambosos, adedicando-se en lo preto d'una baralla a meter-se pinchos entre que la resta luitan.
Como no podría estar d'atra manera, lo culebron romantico tamién ye present en la saga. Podríanos decir, de feito, que tot Inferno ye provocau por la perdua d'o fillo de Madelyne y los celos que siente de Jean Grey que ye tornada t'a vida y que se chunta con Cyclops qui, de vez, creye muerta a Madelyne. Ta embolicar-lo tot una mica mas, la Reina Follet (como le claman a Ms. Pryor los demonios, triga a lo chirman de Cyclops, Havok, como lo suyo Rei, conseguindo d'ell una sumisión y complicidat completa. Con menos intensidat, pero tamién present ye lo triangulo amoroso entre Dazzler, Rogue y Longshot, que tamién da bell momento divertiu.
Los X-Men d'istas envueltas yeran en una d'as suyas millors etapas. Dimpués d'a suya muerte debant de tot lo mundo s'heban instalau en Australia y yeran invisibles, por un fetizo, a totz los meyos electronicos como las camaras de TV. Un equipo formau por Wolverine, Storm, Rogue, Psylocke, Dazzler, Longshot, Havok, Colossus y Madelyne Pryor en una d'as primers formacions con mas mullers que hombres. Como en quasi toda la obra de Claremont, lo concepto d'equipo que, treballando de conchunta, funciona millor que la suma d'os suyos components, ye lo que fa a istos X-Men capables de redotar a los demonios que preban de conquerir la Tierra.
Como novedat, i son los X-Terminators, con Boom-Boom, Rusty Collins, Rictor, Leech, Arti, Skids y Wiz Kid. Una colla de crios que iba chuntando X-Factor en los numeros anteriors y que eslampan t'aduyar-se mutuament viyendo la invasión demoniaca. Wiz Kid ye un d'os personaches clau en toda la saga, a pesar de que dimpués d'istos numeros tasament tornó a salir bella vez en bell comic. La resta tenioron diferents suertes. Boom Boom y Rictor acabarían fendo parte d'os Nuevos Mutants y dimpués de X-Force. Rusty, que yera un personache que s'heba entregau a la chusticia y que yo de criet siempre contimparaba con los insumisos, chunto con Skids, la suya parella, acabarían en lo Frent de Liberación Mutant. Arti y Leech apareixerían de cabo ta quan con papels ultrasecundarios en bella serie mutant, y sobre tot en Generation X. En qualsiquier caso, istos quatro numeros son bien frescos, sobre tot si los leyes, como ye lo mio caso, con la edat que se suposa que tienen, en lo preto de l'adolescencia.
Antimás de totz los personaches, que ya son tot un atractivo pa acercar-se a ista saga, l'ambientación ye atro d'os puntos fuertes. La invasión demoniaca no nomas significa que los diaples entren a gorgollons por lo portal dimensional que s'ubre en New York, sino que toda la ciudat se "demoniza". L'ascensor d'a primer pachina torna a minchar-se humanos bell numero dimpués, uns prismaticos se quedan con los uellos d'un turista alparcero, lo Empire State creixe, y asinas asinas.
En ista saga, Claremont y Simonson aclaran tot l'orichen de Madelyne y fan trobar-se a toda una ripa de personaches que, encara que relacionaus entre sí, iban cadaun a la suya. Dimpués d'Inferno, los mutants d'as diferents coleccions irán tenendo mas relacions entre ells pa acabar, como totz sabemos mesclando equipos y fendo las macrosagas que vendrían dimpués.
Quan torné a leyer-la lo feba con lo miedo cutiano de retrobar-te con qualcosa que t'aimas tanto y que tantos buenos momentos te dio de criet. Pero la verdat ye que contina estando una obra entretenida, con a saber que suco. Las quatre linias argumentals complegan perfectament en una final climatica de tot y que, como buen Claremont, deixa ubierto.
martes, 16 de mayo de 2017
Sagas X-Men: A guerra de Magneto
Encara que a lo personache de Magneto siempre li han feito floretas por a suya ambigüedat y os grises que tien, la verdat ye que ye un grandismo villano. As historias an que os X-Men lo han teniu en frent, son d'o millor en istos mas de cinquanta anyos d'historia. Magneto blinca d'un costau t'atro d'a ringlera que separa os herois d'os villanos Marvel, pero en pocas sagas como la que traigo hue, heba estau tant "malo-malo".
La Guerra de Magneto estió publicada en 1999, y se desembolica en os numers 85 a 87 de X-Men, 366 y 367 de Uncanny X-Men y un one-shot titolau X-Men: Magneto War. En castellano, ye publicau por Panini adintro d'o segundo numer d'a colección Extra Superheroes, chunto con os numeros siguientes. L'argumento ye d'Alan Davis con guions de Fabian Nicieza y Joe Kelly. En os lapices, i son o propio Alan Davis, Lee Weeks, y Leinil Francis Yu.
A historia empecipia con un Magneto recuperau d'o zancocho que l'heba feito Xavier, que dubda si enrestir contra la humanidat. Pa prener ixa decisión charrar con un treballador y, dimpués d'un charrazo que ya reconté, troba una enchaquia pa fer-lo. Erik se'n va t'o Polo Norte y dende astí prencipia a executar o suyo plan contra la humanidat.
D'atra man, os Acolitos, una colla de mutants que reivindican a figura de Magneto como ideyologo y profeta d'a mutanidat, enriste bell obchectivo tricolotiando-se con os nuestros quiestos X-Men. Os acolitos, como nueva y moderna versión d'a Chirmandat de Mutants Diabolicos, me pareixió una sobrebuena ideya en o 92, y o feito de que continasen tantos anyos ye sinyal de que teneban buena cosa de suco. En frent, teneban a una aliniación d'os X-Men orichinal y con beluns d'os millors: Xavier, Gambit, Wolverine, Storm, Marrow, Kitty Pride, Rogue, Colossus y Nightcrawler.
Pero a verdat ye que o papel d'os X-Men en ista historia ye prou secundario, y adedicau sobre tot, a foter-les un sobo a l'arreu d'atro a os acolitos. Qui va a concarar-se con Magneto ye Joseph, qui en ista historia descubre os suyos orichens. Pa qui no lo plegó a conoixer, Joseph estió un personache que apareixió bell anyo antes, igual fisicament como Magneto, pero sin memoria. Totz creyeban que yera o mesmo Magneto pero, en estar "bueno", lo acceptan entre ells. Mesmo plega a fer pacha con Quicksilver, qui creyeba que yera fillo suyo.
O plan de Magneto deixa la planeta Tierra sin electricidat en fer un pulso electromagnetico mundial. De vez, ninvia a un robot suyo a menazar a la ONU. Descubrimos os orichens de Joseph y como ye estando manipuliau por Astra, ex-integran d'a Chirmandat de Mutants Diabolicos que quier fer-lo servir pa vengar-se de Magneto. A la fin, Joseph remata sacrificando-se por a humanidat y fendo-se uno con o campo magnetico d'a Tierra, con l'aduya d'os X-Men. A ONU, d'atra man, ninvia un equipo ta l'Artico, y proposa a Magneto dar-le a soberanía sobre Genosha, a truca de que deixe de estricallar o campo magnetico d'a Tierra.
En ista saga, que no ha pasau precisament a la historia, bi ha muitos d'os elementos que fan gran a os X-Men. Lo primer, un Magneto "villanizau" como pocas vegadas, con una rabia contra la humanidat, y un plan que no ye una zaborrería, como ha pasau en atras ocasions. Prencipia prebando de chustificar os suyos actos, y acaba estando soberano d'una isla con toda la responsabilidat que ell ye conscient que ixo tien. Feito a perder siempre, estoi que nunca no se pensaba que ise a haber de chestionar un país. Asinas le fue. Y antimás le tocará de fer-lo quasi sin poders, ya que dimpués d'a baralla con Joseph se queda prou feble.
Atro d'os treitos que mas goyo me fa ye o funcionamiento d'os X-Men como un equipo y no pas como un conchunto d'individualidatz. A fin d'a baralla ye posible gracias a los poders combinaus d'os mutants, y d'o treballo en equipo de totz. Cosa que no siempre pasa en os comics, y que qui somos mas fans d'os equipos superheroicos que d'os herois solitarios, agradeixemos a-saber-lo.
En o mas puro estilo Claremont, Alan Davis, zarra linias argumentals, como la de Joseph, nomás pa ubrir-ne atras como lo prencipio d'o gubierno de Magneto sobre Genosha. Tamién i va sembrando atras cosetas que medrarán mas entabant. L'anglés torna a dar-nos lo mesmo que nos trobabanos en a suya etapa escribindo Excalibur: guions divertius, sin guaire trasfondo social y con magnificas barallas, an que disfrutamos d'un emplego d'os poders mutants bien esmachinativo.
En l'arte grafico, tenemos a Davis, Weeks y Yu. Totz tres buenos dibuixants. Talment me quede con Davis, pero probablement por o recosiro d'a suya sobrebuena etapa en Excalibur.
A guerra de Magneto se publico a la fin d'os tant denostaus 90. Una decada que, como todas tenió cosas malas y buenas. Ista no ye a historia definitiva d'os X-Men, ni sisquiera una d'as millors, pero a fe que ye un comics de muit buen leyer y que nos puet fer pasar una tarde bien amena.
La Guerra de Magneto estió publicada en 1999, y se desembolica en os numers 85 a 87 de X-Men, 366 y 367 de Uncanny X-Men y un one-shot titolau X-Men: Magneto War. En castellano, ye publicau por Panini adintro d'o segundo numer d'a colección Extra Superheroes, chunto con os numeros siguientes. L'argumento ye d'Alan Davis con guions de Fabian Nicieza y Joe Kelly. En os lapices, i son o propio Alan Davis, Lee Weeks, y Leinil Francis Yu.
A historia empecipia con un Magneto recuperau d'o zancocho que l'heba feito Xavier, que dubda si enrestir contra la humanidat. Pa prener ixa decisión charrar con un treballador y, dimpués d'un charrazo que ya reconté, troba una enchaquia pa fer-lo. Erik se'n va t'o Polo Norte y dende astí prencipia a executar o suyo plan contra la humanidat.
D'atra man, os Acolitos, una colla de mutants que reivindican a figura de Magneto como ideyologo y profeta d'a mutanidat, enriste bell obchectivo tricolotiando-se con os nuestros quiestos X-Men. Os acolitos, como nueva y moderna versión d'a Chirmandat de Mutants Diabolicos, me pareixió una sobrebuena ideya en o 92, y o feito de que continasen tantos anyos ye sinyal de que teneban buena cosa de suco. En frent, teneban a una aliniación d'os X-Men orichinal y con beluns d'os millors: Xavier, Gambit, Wolverine, Storm, Marrow, Kitty Pride, Rogue, Colossus y Nightcrawler.
Pero a verdat ye que o papel d'os X-Men en ista historia ye prou secundario, y adedicau sobre tot, a foter-les un sobo a l'arreu d'atro a os acolitos. Qui va a concarar-se con Magneto ye Joseph, qui en ista historia descubre os suyos orichens. Pa qui no lo plegó a conoixer, Joseph estió un personache que apareixió bell anyo antes, igual fisicament como Magneto, pero sin memoria. Totz creyeban que yera o mesmo Magneto pero, en estar "bueno", lo acceptan entre ells. Mesmo plega a fer pacha con Quicksilver, qui creyeba que yera fillo suyo.
O plan de Magneto deixa la planeta Tierra sin electricidat en fer un pulso electromagnetico mundial. De vez, ninvia a un robot suyo a menazar a la ONU. Descubrimos os orichens de Joseph y como ye estando manipuliau por Astra, ex-integran d'a Chirmandat de Mutants Diabolicos que quier fer-lo servir pa vengar-se de Magneto. A la fin, Joseph remata sacrificando-se por a humanidat y fendo-se uno con o campo magnetico d'a Tierra, con l'aduya d'os X-Men. A ONU, d'atra man, ninvia un equipo ta l'Artico, y proposa a Magneto dar-le a soberanía sobre Genosha, a truca de que deixe de estricallar o campo magnetico d'a Tierra.
En ista saga, que no ha pasau precisament a la historia, bi ha muitos d'os elementos que fan gran a os X-Men. Lo primer, un Magneto "villanizau" como pocas vegadas, con una rabia contra la humanidat, y un plan que no ye una zaborrería, como ha pasau en atras ocasions. Prencipia prebando de chustificar os suyos actos, y acaba estando soberano d'una isla con toda la responsabilidat que ell ye conscient que ixo tien. Feito a perder siempre, estoi que nunca no se pensaba que ise a haber de chestionar un país. Asinas le fue. Y antimás le tocará de fer-lo quasi sin poders, ya que dimpués d'a baralla con Joseph se queda prou feble.
Atro d'os treitos que mas goyo me fa ye o funcionamiento d'os X-Men como un equipo y no pas como un conchunto d'individualidatz. A fin d'a baralla ye posible gracias a los poders combinaus d'os mutants, y d'o treballo en equipo de totz. Cosa que no siempre pasa en os comics, y que qui somos mas fans d'os equipos superheroicos que d'os herois solitarios, agradeixemos a-saber-lo.
En o mas puro estilo Claremont, Alan Davis, zarra linias argumentals, como la de Joseph, nomás pa ubrir-ne atras como lo prencipio d'o gubierno de Magneto sobre Genosha. Tamién i va sembrando atras cosetas que medrarán mas entabant. L'anglés torna a dar-nos lo mesmo que nos trobabanos en a suya etapa escribindo Excalibur: guions divertius, sin guaire trasfondo social y con magnificas barallas, an que disfrutamos d'un emplego d'os poders mutants bien esmachinativo.
En l'arte grafico, tenemos a Davis, Weeks y Yu. Totz tres buenos dibuixants. Talment me quede con Davis, pero probablement por o recosiro d'a suya sobrebuena etapa en Excalibur.
A guerra de Magneto se publico a la fin d'os tant denostaus 90. Una decada que, como todas tenió cosas malas y buenas. Ista no ye a historia definitiva d'os X-Men, ni sisquiera una d'as millors, pero a fe que ye un comics de muit buen leyer y que nos puet fer pasar una tarde bien amena.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



