Engancho. S’acabó las vacacions. Lo verano deixa de tener los suyos significaus positivos. Ya no bi habrá mar ni viaches ni rius ni cursas. Ni siestas eternas ni largas sesions de lectura. Ni galbaniar por galbaniar. Como muito, bel cabo de semana una escapadeta a tot meter.Los días d’antes, milenta plans. Belún de bueno. Empecipia nuevo curso y me foi los propositos de cada anyo. Mas calma mental. Minchar millor. Pior ye dificil. Ordenar-me la vida. No encarranyar-me cuan me la desordenen. Escribir tal, cual y Pascual. Promocionar millor los libros. Levar Mas que catorce por los lugars d’Aragón. Decidir qué fer con os míos tiempos de militancia. Baixar tiempos correndo en gudrón. Puyar desnivels en trail.
La resta, lo malo. Me foi la mochila pa la chornada d’o lunes. L’achenda, un cuadernet, bolis y un libro pa los ratos d’asperar. Lo pocillo pa los tes que me foi porque soi mirando de no beber tanto café. Reviso la bici. Torno a meter-le la cesteta, que le’n heba sacau pa calar-le alforchas y marchar de cicloturismo por Euskal Herria. Puyo lo sillín, comprebo ruedas. Son una mica floixas. Quito de l’almario la ropa de vistir pa treballar. Lo compromís entre comodidat y no pareixer un hippie como de cutio. Una d’as mierdas de tener una fayena cara a o publico. Ficar las claus d’o treballo en o clavero. Guarda si pesan.
De nueits, soniadera. Ye cuasi un rito. Suenio que la chefa me jode, que fa cambios absurdos, mesmo que tornando ta casa m’esconyo con a bici en ixe cruce que no respeta ni Blas. Sisquiá no siga una premonición. Si leyes isto, soi bien. Me dispierto anguniau. Por ixo escribié Tronus. A falta d’espritos y sers misticos, que me receten cualcosa pa las soniaderas, por favor. Pa no tener-ne u pa no recordar-las, igual me tien.
La ciudat encara no ha preso velocidat. Ha de quedar manyos por Salou pues. Los tramvías no levan estudiants t’a universidat. La oficina sigue cuasi igual. M’aguardan las mesmas fuellas de calculo, lo correu a rebutir de mensaches demandando información. Sé que m’estaré cuasi toda la chornada respondendo-los. Enchego la radio con as noticias. Qué bien viviba en a ignorancia, sin enterar-me de cosa. Ayuso diz ayusadas y Azcón, azconadas. “No pasa nada, tenemos azconadas” como lema pepero pa la campanya a Cortes d’aquí a ¿cuatre? anyos. Fico meyo euro en a maquina. Lo primer y lo zaguer café d’o día. Jus de chaussette. Vai, no soi guaire exichent, con que me dispierte bella mica, prou.
De tardes, la vida torna a estar de yo. He de fer bel mandau y mercar birolla pa la resta d’a semana, que m’habré de quedar a chentar en a fayena. La resta, libre. No me decido si invertir ixe tiempo en escribir u en entrenar. Tiengo una novela que acabar. Sí, unatra. Tardará muito a publicar-se si ye que consigo acabar-la. Redios que tocho me soi fotendo. Ya i pensaré en o treballo.
Acabaré lo día con Arale. Lo millor d'a chornada. Un ratet de tele, una buena charradeta y a nonón. Sisquiá no tienga soniaderas ista nueit tamién.
No hay comentarios:
Publicar un comentario