Tot lo contrario, la experiencia d’a Jamón trail, estió pistonuda, toda una reivindicación d’ixas trails modestas, de lugar, feitas a pur d’ilusión y falaguera, que sientes que yes fendo cualcosa mas que una corrida por lo mont.
I arribé la vispra, trobando-me con un puesto bien majo pa dormir en a furgo, a lo canto d’o poliesportivo que deioxoron pataler pa que fesenos servir los suyos escusaus. En a plaza daban la bolsa d’o corredor: magra, churizo, pasta… muito millor que ixa patacada de papeloz de publicidat y botifueras d’as corridas gudroneras.
Lo maitín d’a corrida certifiqué lo que m’entrefilaba: sería una corrida de poqueta chent. No pasaría l’angunia d’atras prebas d’ixa primer entrada en o mont que se fa un embasador y t’has d’aturar. Ni sisquiá se fació la tipica vuelteta a lo lugar pa estirar lo grupo. Tot dreitos enfilando lo camín de puyada que empecipiba con una ampla pista y poqueta costera. Entrando ya en o boscache vinió lo tonyazo d’ulors d’aromaticas. Intenso como pa que yo, que lo flato lo tiengo destorbau, lo sentise invadir-me. Empecipiaba una agradable corrida por un mont rebonico, exichent pero asequible y muit muit corredera.
En trails chiquetas, con tan poca participación, siempre me fa miedo de cacegar-me. No conoixco la zona y soi puro Ryoga, de Ranma ½. Lo día d’antes m’heba esbarrau de tornada d’o bar t’a furgo y ixo que no bi habrá ni trescientos metros de distancia. Manimenos, yera imposible mesmo pa un cepurrio como yo. Lo camín yera indicau perfectament y en toz los cruces que bi hese la minima duda te trobabas con bel voluntario que t’enfilaba t’a on que calese.
Vale la pena fer mención d’a sobrebuena fayena d’a organización en o mont. Antimás de sinyalar lo camín, daban firmes animos y información kilometrica, l’atención en os avituallamientos yera immillorable y mesmo facié uns risos con os d’o kilometro ueito.
Como en isto d’o trail levo poco, soi una mica molondrón. En una d’as puyadas, tot roca, me pasoron cuantos que pareixeban mas crabas que runners. Nomás yera conscient d’ir debant d’una zagalona que aproveitó que m’aturé en o zaguer avituallamiento pa deixar-me veyendo-le la esquena lo que faltaba dica la fin. Creyeba que quedaría lo zaguer y me teneba igual porque en isto de correr lo mont se fa mas cierto que nunca lo de que lo important ye rematar y pasar-lo bien. A la fin, pa que me quedase bella mica d’argüello, no estió asinas y belún arribó dimpués.
Las fuerzas me fueron mas chustetas que no me pensaba. Lo mont ye exichent y te diz cómo vas en realidat mas que no las estadisticas de Strava. Por muito Chuslivol que peteneye me cal firme entreno encara pa poder concarar prebas mas furas sin anguniar.
Y en meta, ixe esprito de trail modesta, de lugarón, que tantismo goyo fa. Lo mesmo que trobé en atras como la Tastavins trail de Pena-roja u la Vuelta a la mina d’Arinyo. Una plaza a rebutir de chent, magra, biera y uegos fritos pa todas, borina y companyerismo, mosica, nuevas amistaz y las ganas de correr la siguient. Tot y que quereba tornar luego ta Zaragoza, me i quedé firme rato, chupindo-me d’a buena vibra que se i sentiba. En a plaza, veyendo arribar a las zagueras corredoras, chunto a un mocet que se pretaba las bieras a consonant con yo, animando a qui hebanos viviu lo repoliu paisache d’a Iberica y la suya primavera recient estrenada.
La Jamón trail fa parte d’a Copa Iberica trail, cuatre prebas que se celebran en Daroca, Lo Pueyo (Calamocha), Fuset y Ferrera de los Navarros. Muitas d’as que correban veniban d’haber feito la de Daroca. Teneba dudas de si fer la de Ferrera, porque en ixe cabo de semana i hai belatra que tamién m’aganaría. Dimpués d’ista Jamon trail, tiengo prou mas claro d’apuntar-me-ie.
Parabiens a la organización y entalto las trails chiquetas.

No hay comentarios:
Publicar un comentario