Manimenos sí que he aprendiu millor a desapegar-me d’os grupos de mosica. A pur de costumbre, m’entrefilo. Me quedé, de chovenot, sin veyer a Platero y tu. Tocaba toz los anyos, como poco pa Pilars, y me creyeba que ixo duraría pa cutio, que lo de Fito y fitipaldis no iba ta garra cabo y que ya tendría la oportunidat d’ir ta bel concierto suyo mas entabant. M’ha pasau mas recientemente con Oques Grasses. En iste caso, yera mas dificil, pues se moveban poco difuera de territorios catalanoparlants.
Pero lo que mas m’ha tocau de fer ye de despedir-me de collas que m’han feito firme goyo, que he conseguiu disfrutar d’os conciertos suyos y que, por las razons que siga, lo deixan. Prau, Obrint Pas, Aspencat, Smoking souls, Vendetta, Huntza, Manel… En o suyo momento prou que me fació pena. Miré de vivir los zaguers conciertos, si yera conscient d’a separación, como cualcosa especial. Bella vegada habié de viachar pa la chira de despedida. Prebo, en ixos casos, de fer-me contento por tot lo que m’han dau y por los momentos que m’han feito vivir y pensar en las nuevas bandas que i hai pa disfrutar, que la escena mosical siempre tien nuevos y interesants fenomenos que vivir. Sé tamién, por experiencia, que cuan un grupo dispareixe, los suyos components siguen por un regular en o mundo mosical y acaban desarrollando nuevos prochectos. Eixemplo claro en ye La Raíz, con o naiximiento de Valira, Nativa y Ciudad Jara pocos meses dimpués. Chestiono bien ixa pena y fa tiempos que no en foi drama.
D’atra man, en zagueras i hai una mica d’efecto Dragon Ball en ixas disolucions de bandas. En charré fa bels días d’ixe efecto, que en charraba Alvaro Wasabi, por lo que, a pur de resurreccions, las muertes en a debantdita serie se tornaban irrelevants y poco creyibles. Fa tiempo que, cuan una banda se separa y anuncia la chira de despedida, empecipiamos a contar lo tiempo que faltará pa la suya tornada. Pa forro de bota, ixa tornada s’anuncia con un unico concierto u bels poquez, que cheneran una loquería de crompa d’entradas y que, poco dimpués, acaban anunciando que s’ixampla la chira en cuestión. Con toz los matices y diferent casuistica, podemos charrar asinas de Mallacán, Ixo Rai, La Gossa sorda, La Raíz, Extremoduro y un ciento mas.
Siempre encantau de que tornen, de que pueda vivir de nuevas los suyos directos. De fer-lo, antimás, con un plus: que revives la mosica y te transportas a los anyos en que se feba y mesmo con a chent con qui la compartibas. Vivo con firme alegría ixas tornadas. Qui no quiera, qui se sienta enganyau, lo tien tan facil como no ir-ie. Recuerdo que existe la opción de, igual como con a cuarta d’Indiana Jones u Matrix Resurrections, fer como si no existisen y seguir con a vida nuestra. Pero la verdat ye que ha arribau un momento que cuan un grupo diz que se’n baixa d’os escenarios, malfio de raso y en cuentas d’adios les foi un dica luego, sabendo que ye facil que torne a veyer-los antes u dimpués, ixo sí, pagando lo triple. Lo fenomeno d'as reunions de collas ha teniu como efecto anestesiar-nos la pena por las que se separan y fer que no nos creigamos ixas separacions y no tiengo mica claro que ixo siga positivo.
En tot caso, aspero trobar-me con todas las lectoras en a chira de La Fúmiga, Berri Txarrak, Zoo u, sisquiá, la Skabeche Riber Band.

No hay comentarios:
Publicar un comentario