Mostrando entradas con la etiqueta esporte. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta esporte. Mostrar todas las entradas

jueves, 16 de octubre de 2025

La Zaragoza furtada

Visito a sobén Chuslivol. Ye una chiqueta choya que tenemos pegada a la nuestra ciudat. Una zona con biodiversidat a embute y bonicos paisaches a on que poder caminar, correr, fer bici y descansar-te una miqueta d’o gudrón zaragozano. I voi, mas que mas, a fer esporte. Puyo t’as antenas y, dende astí, recorro lo ciento de camins que i hai. I viven, en un ciento de cados, coniellos arrienda. Lo sobrevuelan a saber qué especies de muixons. Buegan los camins pins y matas de toda mena y, seguntes la estación, flors de milenta colors. La ciudat se vei, dende astí alto, bien ampla, podendo columbrar los suyos barrios. Goso chirar-me de tornada en una roca a on que i hai un poste d’electricidat y dende a on que se vei, a tasament bel centenar de metros, lo Castiello de Miranda. Un castiello que probablement nunca no podré visitar porque ye en a Zaragoza furtada.

Malas que empecipias la puyada, deixas a la dreita una gran cleta con un cartel que avisa «Zona militar. No pasar». Fará tres metros cuasi, con uns filos d’arambre de pugas en a parte d’alto. Dimpués va cambiando y se fa mas baixa, con l’arambrau enrobinau que fa miedo mesmo rozar-te. En muitas partes lo cletau ye dople. Y terne que terne, bel cartel te recuerda «Zona militar. No pasar». En bella ocasión anyaden un «Peligro», como si no fuese inherent a la parola «militar».

D’astí, d’ixa cleta, ent’o norte, ya no podemos disfrutar d’o mont. Ni correr, ni gambadiar ni fer bici ni visitar lo nuestro patrimonio natural ni, como ye lo caso d’o Castiello de Miranda, arquitectonico y historico. Ixa construcción ye adintro d’os terrenos militars d’a ciudat a on que las zaragozanas tenemos vedada la entrada. Uns terrenos que ocupan un tercio d’o termin municipal. L’has leyiu bien: UN TERCIO. No puez entrar, ni pasar por un de cada tres metros d’a nuestra ciudat. 

Ixa ciudat furtada la fa servir l’exercito pa chugar con os suyos cataticos y prebar-los antes de ninviar-los t’o país que siga. U pa que los soldadez y soldadetas faigan las suyas chimcanas. Dende lo Campus Río Ebro (lo que antes mas se le deciba CPS), y muito mas ent’o sur, se siente de cabo ta cuan los esclatius d’ixos chuegos y, entre atras cosas, pienso en qué troz de mont serán jodendo y en si bel día calcularán mal lo marguin y rabentarán bel camín d’os que peteneyo. Tan caro no sía mientras lo corro.

No entiendo cómo podemos seguir consentindo que un tercio d’a ciudat no sía nuestra, que no podamos disfrutar d’ixa Zaragoza furtada. No entiendo que no siga un tema central pa los partius politicos municipals en todas las campanyas electorals, que pase d’amagatons en os suyos programas —si i ye—, que no i haiga sisquiá una plataforma ciudadana contra iste abuso tan esclatero. Dende que dispareixió la mili los movimientos socials antimilitaristas han cayiu muito en as suyas actividaz y los partius siempre van por dezaga d’a iniciativa vecinal, pero creigo que isto sobreixe lo tema militar. Tamién me pareixería mal que la interpresa «Paquito» se quedase con ixe tercio d’a ciudat y no permitise a las zaragozanas pasar-ie.

Quiero pensar que la carranya colectiva cuanto a iste afer no ye mayor porque la mayoría d’a chent sisquiá sabe ixe dato d’o tercio furtau y porque no conoixe Chuslivol ni la parte furtada ni ha puesto barruntar tot lo que nos han vedau a las zaragozanas. Asinas que talment lo primer paso ent’a colocación d’isto como un problema grieu d’a ciudat siga charrar-ne, que no quede garra ciudadana sin saber que nomás en ye, ciudadana, d’o 66% de Zaragoza. Y de vez, como no puez amar lo que no conoixes, visitar Chuslivol, veyer lo cletau, columbrar Miranda dende la roca ixa, chirar lo tozuel y alufrar lo Galacho y las balsas, y mas t’alla la ciudat. La nuestra ciudat. La que queremos completa sin que nos furten ni un metro cuadrau.

viernes, 5 de septiembre de 2025

Lo mío Trail Val de Tena

Diz que las corridas se fan tanto con o tozuel como con las garras y, tot y que topicazo, ye bien verdat. La 2K Trail Valle de Tena ye estada la primer a on que me planteyé, seriament, abandonar. Bien se vale que no lo facié y consiguié acabar-la, disfrutando-la en muitos momentos.

La Val de Tena me feba firme ilusión por a saber qué motivos. L’escenario ye impresionant. La distancia, tanto vertical como horizontal, yera lo mas gran que heba feito nunca y, de vez, cualcosa asumible. Pero sobre tot, yera la corrida a on que nos chuntabanos buena cosa d’amigos y compas. D’una man, los rosigaclavillars que miramos de correr-ne una chuntos toz los anyos. D’atra, los belchitanos achuntaus, con qui nos encertabanos sin haber-lo planeau. Tot feba que ista corrida fuese bien especial.

Amaneixió un buen día, sin masa calor ni fredor y sin que fuese de plever. Deciban que talment espurniase cara a la fin d’a corrida, asinas que tot feba barruntar un buen orache. Entré en lo corralet dimpués d’o control de material y m’achunté con la resta de compas d’a 2K. Tot lo mundo me consellaba que, en la vuelta que febanos por lo lugar, le pretase firme. Se conoixeba que, en a entrada t’o bosque, se bozaba la parrafiquera de corredors y caleba aguardar masa, metendo en periglo arribar a lo curte. Asinas que salié atarrantau pa no quedar-me dezaga. A la fin, la entrada en o bosque no yera pa tanto y tasament me i aturé un ratet. Pero astí empecipioron las mías errors.

Las prisas d’ixos primers kilometros continoron por lo caminet que puyaba entre buixos. La colleta que teneba debant iba camín-camín a toda vitesa. Por dezaga, me bufaban en la foyeta. Y yo me repetiba que podeba tirar, que adubiba, que luego s’ixamplaría lo camín y arribaríanos t’os praus a on que librar-me d’as presions. Manimenos, ixe momento asperau se prolargaba masa y lo mío cuerpo empecipiaba a no poder-ne mas. A la hora, peté. Habié d’aivar-me a on que podié y deixar pasar a la recua que me seguiba dezaga entre que me pretaba lo primer chel y me feba buen trago d’isotonico. La vista se me’n fue una miqueta y astí estió lo momento de pensar en deixar-lo. Con poco mas de cinco kilometros feitos y sin haber sisquiá columbrau l’ibón de Sabocos. Decidié aguardar a que me fese efecto lo chel, mirando de arribar a lo menos en o primer control y, sobre tot, baixar lo ritmo a lo que podese dar.

Pensau y feito, empecipió una segunda etapa d’a mía trail. A moniquet, pero firme, me recuperé gracias a l’aporte de zucre y arribé a la fin en o control de Sabocos. Astí alenté y minché un poquet de melón y laminerías, pero la enerchía de verdat me la dio la envista de l’ibón. Deixaba dezaga mas de 800 metros de desnivel y concaraba lo zaguer troz antes d’o punto de curte. No teneba guaire tiempo pa pasar-lo. Muito menos d’o que heba calculau. Y con muitismas menos fuerzas que no me pensaba.

Lo treballo estió mas mental que fisico, de trobar lo ritmo chusto pa no tornar a petar y, de vez, pasar en o tiempo que caleba por la Penya de ro Verde (1). Lo paisache heba cambiau de tot y lo prau que tanto asperaba yera ya una realidat, ixuplidando l’angunia d’os boscaches que obligan a correr en ringlera.

Pasé lo control apurau, con siet radius minutos de marguin. Pero, lo teneba. Podeba puyar ta Punta Faceras y recorrer los mas de diez kilometros que quedaba. Unatro chel, como m’heban recomendau toz y cara t’alto, por una d’as partes mas exichents. En a puyada m’escuncé con cuantos companyers y amigos que ya en baixaban. L’ambient yera bien festivo, d’ixe que tanto goyo fa en as corridas. Muitas gracietas entre los que abanzabanos, paset a paset, por entre ixa costera plena de zaborros. «¡Piedra!» se sentiba chilar bella vegada cuan en cayeba cualcuna a redolons, fendo-me trobar a faltar lo gudrón y pensar que lo running y lo trail running son esportes de tot diferents, que nomás comparten un troz d’o nombre.

Si la envista de l’ibón m’heba deixau enarcau, en Punta Faceras estié a pocas d’o stendhalazo. Me permitié aturar unatra vegada pa disfrutar d’o puesto. Y tamién pa disfrutar d’o pensamiento de que ya lo heba puyau tot, de que iría cara t’abaixo durant las cuasi dos horas que me quedaba de corrida.

A partir d’aquí tot estió mas facil y rutinario. En arribando a lo Rincón d’o Verde yera a pocas de que se me puyase un musclo d’a garra que, con l’aturadeta pa replenar redomas y minchurriar, me’n salvé. Dimpués, lo zaguer control en Ripera y muito troz cuasi solo, sin mosica ni dengún con qui compartir lo camín. Momentos raros, a on que las garras me daban lo chusto pa levar un ritmo floixo pero terne. En ixa parte adubié a pasar debant de belún, lo que me inchectaba la miquirrina d’optimismo que amenistaba. Con tot, la meta no pareixeba amaneixer nunca.

Dica que, en una baixada, sintié la voz de Chito, lo speaker, como si fuese un sinyal divino. Sabeba que Pandicosa yera a tocar, tot y que no se veyeba entre los arbols que teneba a los dos costaus. «¡Ya ye cerca lo lugar!» celebró lo mozo que teneba debant y toz dos empecipiemos a pretar-le, esmachinando-nos ya en meta con un hordio en a man.

«¡Au va, que ya i soz!». Dimpués de tanto tiempo solo por lo mont, trobaba a faltar los animos que nos daba la chent. Por las costeras por a on que baixabanos los corredors, puyaba turistas a fer bella cursa. La tierra dispareixió y dio paso a lo gudrón. Pasé baixo lo telecabina que patrocinaba lo Real Madrid, crucé lo puent y m’enfilé enta meta pasando debant d’un mozo. Astí yera parte d’a mía chent, aduyando-me a fer ixos zaguers metros entre que sonaba Last Nite de The Strokes. Ixuplidé la medalla de finisher y un nino habió de venir-se-ne dezaga de yo: «Sinyor, la medalla», «Ay, perdona, zagalet, muitas gracias».

Emoción a pirol. Unas horas antes no’n podeba y a la fin l’heba conseguiu. Por diez minutos. Chustismo. Con un tiempo muito pior que no me pensaba los días d’antes y con una lición bien aprendida de no mirar d’aguantar un ritmo que no ye lo mío.

En meta no les quedaba vasos, asinas que los que hebanos arribau los zaguers hebanos de fer-nos la biera en as redomas u los recipients que tenesenos pa los avituallamientos. Un d’os pocos «peros» que le puedo meter a una organización que, en tot lo de demás, estió rebuena.

Pandicosa ye un lugar bien bonico en un entorno espectacular. Lo paisache, lo tiengo tatuau en a retina. Me’n levo muitas sensacions. Beluna mala, d’ixos momentos d’angunia. Pero muitas mas buenas, muit muit buenas, d’un cabo de semana d’amistat y trail running.

Gracias a los que m’embolicoron en iste esporte tan epico. Siguient destín: la Tastavins trail.

(1) No tiengo guaire clara la toponimia, asinas que pido meco y seré encantau que me comentez los nombres en aragonés del Collado del Verde y el Rincón del Verde y cualsequier atro d'ixa parte..

martes, 26 de noviembre de 2024

D'a Romareda ta Twitter. Ocupar espacios hostils. (2/2)

(Talment antes de leyer iste post quieras leyer-ne iste atro)

Fa anyos, en un A tot estrús, organicemos un acto sobre Hinchadas, esporte, identidat y luenga en lo CSA A Enrestida. Un d’os temas que mas tiempo nos tenió de charreta estió las gradas d’a Romareda. Los aficionaus a lo futbol presents, belún socio d’o Reyal Zaragoza, nos parloron d’a presencia antifaixista y aragonesista en l’estadio y d’as dificultaz que heban teniu pa mantener y conquerir l’espacio a la clica de faixistas que i hai entre l’afición blanquilla. En un momento, una d’as personas oyents preguntó que “pa qué hostias querebanos disputar ixos espacios” y s’ubrió un debat prou pincho sobre si valeba la pena u no pas aguantar en seguntes qué puestos y la necesidat de no reblar debant d’os faixismo en garra cabo.

En istas semanas, y dimpués d’o trunfo electoral de Trump-Musk, s’ha charrau muitismo da clamada “Gran Casamuda” de Twitter. Millons de personas s’han ubierto nuevas cuentas en BlueSky, lo ret social fundau por los creadors de Twitter, en protesta por la deriva que ha preso l’antigo gran ret dende que Elon lo mercó: un niedo de fachas y conspiranoicos. Me i ubrié la cuenta, en BlueSky, igual como lo facié en Threads, l’alternativa de Meta. I levo poco tiempo, pero la verdat ye que la morfuga ye a saber qué millor.

Lo debat no ye si fer-se-ie cuenta, en BlueSky, que m’entrefilo que cualsequier que s’adedique a la comunicación, profesionalment u no, mira d’estar en toz los cabos posibles. Lo debat yera si deixabanos Twitter. Y no tiengo guaire clara la respuesta, como de cutio.

Deciba Pablo Iglesias l’atro día en televisión que jopar de Twitter yera “regalar-les lo patio d’o colechio a los matons” y que contino “irían a por lo siguient troz de patio”. Una compa, charrando d’un sector de Fablilandia pleno de carnuces y farutes, me deciba que los ignorase y les dase tiempo, que una clica d’egos asinas antes u dimpués petaría por las suyas propias dinamicas. Seguindo con la analochía de Pablo, sería como si, en deixando-les lo patio nomás pa els, dimpués d’un ratet de gloria y satisfacción, empecipiarían a foter-se lapos entre els, en no entender atra manera de relacionar-se con la resta d’a humanidat.

En lo plano teorico, no tiengo ni ideya de quí tien razón. M’inclino mas por Pablo. Creigo, como deciban los antifas d’o R. Zaragoza, que ye menester disputar toz los espacios, por hostils que sigan. Pero, d’atra man y como desfendeba en l’anterior post, creigo que i hai batallas perdidas, como la d’a creación d’una identidat espanyola alternativa a la facha u, como ye lo caso, la (re)construcción d’un twitter decent, ubierto y plural. Cal reconoixer las redotas y reconducir las enerchías pa que puedan producir y no malfurriar-se.

En lo personal, manimenos, fa tiempos que prenié decisions sobre iste afer. Twitter se tornó prou aborreixible pa yo muito antes que Musk pensase en mercar-lo. No borré la cuenta, a on que blinco lo millar de seguidors, igual como no borré la de Facebook, y por los mesmos motivos: continar arribando a chent que no me sigue en garra atro ret. Pero nomás i emito. I entro, puyo las mías movidas y en marcho de camín, sin aturar a leyer lo d’otri ni interactuar con dengún. Pa ixo foi servir atros rez y atras ferramientas.

Admiro de tot a la chent d’os movimientos LGTB cristians, u de l’asociación de militars antifranquistas. Pa vusatras son las fiestas, que deciba aquel. A la fin la decisión de a on invierte lo suyo tiempo y enerchía de luita cada ún ye prou respetable y va mas de cuestions y motivacions personals que d’atras envistas mas estratechicas.

¿Soi un gabacho por (cuasi) abandonar Twitter? ¿U simplament muevo las mías enerchías enta cabos a on que s’aproveite millor? ¿Contradiz iste post l’anterior? A fe que sí. Si querez veyer-ne muitas mas, de contradiccions, no dudez a seguir-me en Blue Sky.

martes, 15 de marzo de 2022

Chuegos olimpicos y guerra en Ucraina. Tierra de barrenaus 8x14

Lo bloqueyo informativo se manifiesta de muitas maneras. Puet estar invisibilizando opinions u tractando-las como loquería impensables pa garra persona civilizada. Puet estar simplament negando lo debat. U esbarrando-lo enta qüestions que le intresen mas a los amos d'os medios. En iste programa prebamos de trencar ixe bloqueyo y asperamos conseguir-lo dende iste chiquet programa d'ista chiqueta radio libre feito en ista chiqueta luenga.

La propuesta de celebración en los Pirineus d'os chuegos olimpicos d'hibierno no ye cosa nueva en lo nuestro país. Venimos de decadas de ferrete y de arrienda candidaturas con millor u pior fortuna. Cada vegada que se preba de debatir sobre las conseqüencias d'acullir ixe evento, qui lo empenta y refirma amaga ixe debat u chuga lo siempre util comodín de Catalunya. Charramos con Arriel Domínguez, activista en desfensa d'a montanyas, que nos explica la problematica d'ixos chuegos y como se ye organizando la oposición a ista nueva enchaquia pa la especulación y la destrucción d'o nuestro patrimonio natural.

La invasión d'Ucraina, que no trayerá cosa buena, vien acompanyada d'un bloqueyo informativo explicito en forma de censura de medios y periodistas que ye cosustancial a los momentos belicos. Pero tamién i hai unatro bloqueyo en forma d'ataques, ridiculización y invisibilización de man de qui no abrazamos las posicions hechemonicas de cómo se ye chestinonando dende Europa iste conflicto. U de qui denunciamos las hipocresías y incoherencias. Antimás de bella reflexión propia, leigo un texto publicau en retz fa bell día por Pablo Hijar que asperaba que hese quedau viello en lo momento d'emisión d'o programa y que, desgraciadament, sigue vichent.

En la parte mosical, ubrimos de nuevas lo calaixo de cancions zapatistas pa trayer un tema d'una banda que presienta novedatz y empecipia chira. Las zapatistas, por cierto, han publicau tamién un manifiesto sobre la guerra en Ucraina. La suya voz siempre ye intresant. Lo programa se completa con convocatorias, lo convite a participar en lo siguient programa, especial sobre Ixo Rai, y la mosica de Siniestro Total, que celebran iste mes de mayo 40 anyos fendo cancions tant miticas como las que suenan en tot lo programa.

Recuerda que puetz ascuitar totz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #121

jueves, 14 de noviembre de 2019

Behobia - Sant Sabastián. 20 km de buena vibra

Haile Gebrselassie en la Feria d'o corredor

Quan empecipié a correr fa bells quatre anyos, no podeba entrefilar-me lo mundo que se me ubriba. Yo, que no heba feito esporte dende l'instituto, yera a los pocos meses mercando todas ixas cosas que me pareixeban fateras de postureo runner. Quan un amigo me convenció pa participar en la mía primera 10 K, tampoco no esmachinaba que bell diya ixo se tornaría una parte tant important d'a mía vida. Y quan ista primavera, dos amigos me proposoron d'apuntar-nos a fer la Behobia-Donostia, encara no yera conscient d'a dimensión d'ista preba.

La B/SS ye una corrida a on que se recorren los vinte kilometros que i hai entre Behobia, muit cerca d'a muga entre los estaus espanyol y francés, y Donostia. Iste anyo se celebraba los cien anyos d'a primer vegada que se facióm, quan vintidos giputxis la corrioron arribando a rematar-la catorce d'ells. Se n'han feito cinquanta y cinco edicions, ya que los primers anyos no se celebraba anyalment. En la edición d'estianyo, estiemos mas de trenta y tres mil las personas inscritas. La corrida ye bien conoixida por la dificultat tecnica en tener bella costera una mica fura, pero sobre tot por l'animación y l'ambient que i hai en tot lo recorriu.

N'heba sentiu charrar a-saber-lo. Antimás, soi un enamorau de toda ixa zona, asinas que caleba lo menos prebar de fer-la una vegada en la vida. Manimenos, en veyer lo perfil y l'altimetría m'entró un miedo que pa qué. Voi chusto pa acabar las meyas maratons, y ixo que las dos que he corriu son la de Zaragoza, a on que las costeras no son ni dignas d'ixe nombre. Con tot y con ixo teneba tot lo verano pa entrenar, asinas que empecipié a treballar firme. A dos semanas d'a corrida me pillé un catarro bien furo que me deixó sin baixar t'a carrera una semana. Pa forro de bota, l'orache daba plevidas, airera, fredor y quasi un apocalipsi. Asinas arribé ta Donostia. Creyendo que lo tendría bien dificil pa rematar-la. Por si todas ixas penas no fuesen prou, la vispra d'a corrida dormié fatal, devantando-me terne que terne toda la nueit.

Todas ixas penas y miedos se'n fueron de camín malas que empecipió la chornada. Ya en lo "top", lo tren que nos portiaba de Donostia ta Irún, l'ambient iba calmando las mias temors. Talment no rematase los vinte kilometros, pero a fe que pasaría un sobrebuen rato.  Por lo camín d'a gara t'a salida tot yera gromas, risas y buen rollo. Lo ciel yera gris de tot y la temperatura bien baixa, pero a lo menos la plevia nos respetaba. Tot y que sabeba que yeranos decenas de mils de personas participando-ie no podeba fer-me a la ideya d'o que m'aguardaba quan arribé a Behobia. Organizar a ixa patacada de personas, con tot l'orache en contra y que antimás salise tot bien, me pareixe tot una chesta. Saliba con un d'os zaguers grupos asinas que tenié tiempo pa ascuitar-me tot lo que los djs querioron proposar-me y trobar-me con bell atro aragonés que dondiaba por astí.

A la fin facioron lo sinyal. Hebanos d'ir t'a salida y l'orache, que dica alavez yera tranquilet, decidió que yera hora d'acabar con ixa calma y pretó a plever. Quedos, en la salida, nos ibanos chupindo. L'augua se fació pedretas y ya renuncié a toda asperanza de correr ixuto. Cosa que, d'atra man, heba asumiu la nueit d'antes. Highway to hell, tot un clasico d'os DJs d'o running sonó por megafonía y saliemos escopetiaus. Por las ganas d'empecipiar y, tot cal decir-lo, por sacar-nos la fredor que encomenzaba a arribar-nos dica la gosaralla.

En los vinte kilometros podié certificar la fama d'a Behobia. Las costeras no yeran tant temibles como heba esmachinau, pero sí duras y largas de fer. Cal tener prou serenidat pa no cremar-te en ixas primers puyadas y poder acabar la preba tranquilament y disfrutando-la. Lo paisache teneba de tot: lo mont, con las repolidas colors de l'agüerro, la Eukal Herria industrial d'a costa y lugars bien pinchos. A los dos costaus d'o camín que recorrebanos, la chent animaba con una rasmia que nunca no he visto en garra atra corrida. Tanimientres repasaba mentalment los puertos que iba pasando: Ventas, Gaintxurizketa, Capuchinos... Sabeba que si arribaba a Miracruz, yera tot feito. Lo que me quedaba yera en baixada y con a-saber-la animación seguntes deciba la web.

Una vegada mas, la Behobia no fació burro falso. Los zaguers kilometros estioron tot un corredor de chent animando. Las carreras de Donostia, por a on que tantas vegadas he dondiau, me recibiban ista vegada d'una manera de tot diferent. Arribaba con fuerza mesmo pa accelerar bella mica y prener lo mio ritmo d'as 10K. En la meta, muita emoción compartida entre totz los que hebanos empecipiau lo maitín en Behobia y la chent que nos aguardaba en Donostia. Nian heba parau cuenta d'os eslardons que levaba dica que me mudé.

Definitivament, la Behobia - Donostia sí que ye una corrida diferent. Por lo recorriu, por la suya intresant historia (que prebaré de recontar proximament en lo programa de radio), por los retos de futuro que se proposa, como la iniciativa 50/50/25, pero sobre tot por lo sobrebuen ambient que imple ixos vinte kilometros.

Como las buenas cosas d'a vida, lo bueno no ye nomás tastar-las, sino poder gronxiar-te con todas las sensacions que te puedan ofrir. Fue t'a Behobia con muitos miedos y muita ilusión. Los primers han marchau pa cutio y soi seguro que la siguient vegada que traviese ixa linia de meta lo faré con tanta u mas ilusión que iste anyo.

domingo, 21 de mayo de 2017

A chimnasia. Historias d'un cole de mosens X

Estié un crio bien moviu. Malas que viyeba quatre arbols y una costera, pretaba a puyar-los u a tirar-me costera t'abaixo. Con a bici, feba cada cosa, que si m'hese visto mi mai por un foradet, le hese dau un mal. Chugaba a futbol, a baloncesto, a balón prisioner, a la WWF, a pillar, a "polis y cacos",... a lo que calese. No me feba galvana lo de mover-me. Pero mesmo una cosa de tant facil querer pa un crio como yo, facioron que me fese fastio. Os mosens son asinas.

As clases de chimnasia bien luego pasoron de simplament chugar, a estar una serie de prebas - tortura sin guaire sentiu. La metat d'o tiempo nos lo fotebanos blincando por dencima de trastes rarizos, que iban puyando seguntes los blincabanos. Lo potro, lo caballo, lo plinto,... Tamién caleba fer bella pintacoda, dobles blincos, ... tot sin atro motivo que cumplir una serie de tablas que maniaban os profesors.

Tenebanos un chimnasio bien amplo. Como dubdo que en tenesen, de pareixiu, en a mayoría de centros publicos. D'o teito penchaban quantas cuerdas. Dos d'ellas con nyudos, pa que fuesen de millor puyar. De toda aquella "torturamenta", a cuerda yera a sola cosa que me feba goyo. Cuento que porque se me daba muit bien. Malas que aprendié a fer bien la presa con os pietz, me la podeba puyar todas las vegadas que calese. Tres sin tocar tierra, que yera un diez en ixa preba. Asinas iba aprebando, porque en a resta pasaba radiu, u nian ixo.

A chimnasia yera a clase mas dura socialment. Podebas estar un ignorant en socials, mates, naturals, ... tot ixo importaba igual. Pero ai de tu si dimpués de pillar vencida t'aturabas antes d'o plinto, u t'esmorrabas en blincar-lo! La metat d'a clase se te feba la rialleta en clase. Igual como en as ramadas, quedabas sinyalau como un miembro feble d'a comunidat y, alavez, presa facil pa os cazataires que yeran a la molta.

L'atra falaguera que teneban os mosens yera fer-nos correr sin sentiu. ¡Como si no bi hese trazas de fer correr a un zagal con un proposito claro!. Y limpio fer vueltas a lo patio! Nos caleba estar nosequantos minutos correndo, y ya nos aprendebanos astrucias pa escusar-nos bella vuelta. No por galbana que dimpués correbanos muito mas en o recreu. Yera pura rebeldía chovenil. Bi heba dos puestos perfectos pa amagar-se. Os dos a l'atro cabo d'an que o mosen se quedaba con o cronometro. Un, yera un arbol. Muit gran, pero que de cabo ta quan ibas a amagar-te-ie, y te trobabas con que ya bi heba quatre u cinco compas en ringlera. L'atro yera un rinconet que quedaba difuera d'a envista d'o mosen. Astí i cullibanos borches arrienda, y asperabanos un ratet redindo-nos d'a nuestra dreza. Si belun yera malaudo u con bell ueso crebau, y no heba de correr, ya se preocupaba de fer que o mosen s'espisguardase pa que no nos pillase.

De profes de chimnasia (que asinas le clamabanos totz a la Educación Fisica), en teniemos bells quantos. Un d'ells, le decibanos Chuache, por Schwartzenegger. Yera choven y con mas musclos que un debuixo de Rob Liefeld. Con ixe profe no febanos mala pacha. Mesmo en una ocasión, que me facié un zancocho en o cuello blincando un d'os trastes aquells, me tractó prou bien, tot y que yo yera espantau de tot de lo mal que me feba la foyeta. Aquell mozo, que no yera mosen, hopó de Coras. O diya que se despediba nos charró d'a persona que le sustituyiría. Ex-paracaidista, monitor d'esqui, ... un curriculum rebutient de cosas apasionants, que a aquella clica de criallos impresionables, nos pareixeba que ise a venir un G.I. Joe a entrenar-nos pa luitar contra Cobra. Y ixo, antimás, lo deciba una persona mas fuerte que totz os nuestros pais chuntos.

A l'atro'l diya, totz yeranos en candeletas aguardando a lo nuevo profe. Un sinyor viello, baixet, y con voz aguda apareixió por a puerta decindo que yera ell aquell impresionant eixemplar que esmachinabanos. No nos adubibanos d'a risa. As alufras que nos hebanos feito, tot pa trobar-nos con un sinyor que Raúl, o repetidor de clase, yera mas altero, y muito mas fuerte. Ya a los mosens "chungos" les costaba que les respetasenos, asinas que podetz contar que a iste le febanos de tot. En una pleitina con o debantdito Raúl, habiemos de meter-nos a separar-los porque quasi le fote un sobo, l'animal.

Antiparte d'as clases de chimnasia, l'actividat fisica yera muit present en a mia vida d'aquellas envueltas. Bi heba bella mena de liga interna de futbol, an que yo, que no me feba mica goyo estar-me quieto, me i apunté. Yera mas malo que malo, pero me lo pasaba de bitibomba. No feba que correr, porque en que pillaba o balon, lo perdeba u me lo furtaban. As pocas vegadas que facié bell gol, me gronxiaba pa tot lo mes. De puntuacions, bi'n heba dos clasificacions. La una yeran os puntos por ganar u empatar, como en a liga de futbol profesional. L'atra yera por "esportividat", ye decir, te deban puntos si no febas guaires faltas, y no yeras marrullero. D'a primera siempre me quedaba bien abaixo, pero de medallas a la esportividat, encara en guardo beluna en casa mai.

En tercero nos ufrioron de federar-nos. Aquello sonaba superguay. Yera como profesionalizar-nos. Estar como Juan Señor u Drazen Petrovic, pero sin cromo. Chugarianos contra atros colechios, y nos farían fotos que pencharían en totz ixos almarios plenos de trofeus que empliban os corredors d'o cole. O primer anyo nomas te podebas federar en balonmano. Yera un esporte que m'aburriba muitismo, asinas que, en plegar en quarto me pasé a baloncesto. Astí ya sí que me lo pasaba de bitibomba.

En l'equipo yeranos dotze zagals. D'ells, atro y yo yeranos prou malos, pero a pur de entrenar fuemos aprendendo. Tenebanos un entrenador bien simpatico, y que yera de buen viyer. ¡As nuestras chirmanas mayors nunca no heban veniu tanto a viyer-nos entrenar! Antimás d'ixo, yera una persona que sabeba fer-nos participar. Tot y que yera d'os piors de l'equipo, chugaba como poco un quarto en totz os partius d'a liga. Yeranos competitivos, prou que sí, pero totz participabanos y nos ayudabanos entre nusatros. Aquell anyo de baloncesto ye un d'os millors recuerdos que tiengo d'ixos tiempos.

En cinqueno, cambioron l'entrenador. A os cinco millors de l'equipo se los levoron ta equipos de mayor nivel. Aquell anyo, uno d'ells s'estricalló lo chenullo pa cutio. De vez, i entroron nuevos zagals. Yo continaba estando prou malo, pero heba aprendiu muito en l'anyo anterior, y ixo se notaba. Teneba, antimás, muita complicidat con a resta de companyers d'o curso pasau. Asinas que, a priori, me pensaba que chugaría tanto como l'anyo anterior. Pero os primers partius pasaban y ni yo, ni a mayoria d'os nuevos chugabanos. No ye que no chugasenos guaire. No chugabanos mica. Nos quedabanos en a cadiera, alufrando como "os buenos" d'adedicaban a ganar partius. Os entrenamientos, de vez, yeran muito mas tecnicos, fendo mas exercicios y chugando menos. Ta Nadal, ya me'n heba fartau y les demandé a mis pais que me quitasen d'aquella actividat que tant aburrida s'heba tornau. En ista ocasión sí que me facioron caso. L'anyo anterior hebanos quedau segundos, con un ambient grandismo y chugando mesmo los piors. Ixe anyo, rematoron quartos y con quantas baixas en l'equipo a metat de curso.

Dimpués entendié cómo se conseguiban totz aquells trofeus. A pur de deixar por o camin a qui no yeranos a ran d'o que caleba pa ganar competicions. L'esporte, pa muitas mais y pais, ye una parte muit important pa os suyos fillos. Coras, a la fin, no ye que un negocio, y ha d'aprofitar un espacio de publicidat tant buenismo como ye l'esporte d'elite, pa fer-se vistero. Cada torneu ganau ye publicidat de baldes y si pa ixo cal que os crios mas zampos deixen de fer esporte, ¿qué importa?

domingo, 24 de enero de 2016

O futbol y yo

Un anuncio que siento en zagueras en a radio se fa a mofla d’esportes como o curling en estar poco emocionants, contimparaus con o futbol. Ye gracioso que en Estaus Unius, entre atros paises, consideren precisament o futbol como un esporte aburriu de tot. Personalment m’aburre a-saber-lo viyer qualsiquier esporte, pero o caso d’o futbol ye particularment angunioso por tot lo que representa y a importancia que tien en a nuestra sociedat.

De bien chiquet, como quasi totz os ninos en istas latitutz, pai prebó de que me fese goyo. Ell sí que lo tien interiorizau y ye feliz viyendo mesmo partius d’alevins. A yo, y ya dende ixas envueltas, o futbol se me feba aburriu de tot. Manimenos prebé d’adaptar-me t’a situación social. Quereba fer parte d’a tribu. Me facié a colección de cromos de Mexico 86 y nomás me faltó “Señor”. De más gran, en l’instituto, vivié con toda la pasión d’un adolescent la Recopa d’o Zaragoza. L'alcordanza de l’abrazó que me facié en l’antigo Principe Felipe con un compa de clase quan Nayim marcó ixe segundo gol lo tendré pa cutio. Quan yeranos con toda la luita contra o trasvase, fue t’a Romareda a viyer o partiu contra o Murcia portiando un d’ixos cartelotz que meteba NI COPA NI AGUA. Pero ni con ixas…

En toda ixa historia por integrar-me con a resta d’a ramada, lo he prebau tot. Bell tiempo estié baixando con uns amigos t’o bar a viyer os partius d’o Zaragoza. A parte d’o bar y o zorriar la levaba prou bien. Lo d’atender a lo partiu menos. Entendié en ixos meses que ta que te faiga goyo lo futbol no ye prou con baixar a viyer o partiu lo domingo. Cal estudiar toda la semana totz ixos programas eternos que fan en TV y radio. Entendié porque o futbol ocupaba meyo telediario, mesmo antes de que l’atro meyo l’ocupasen os videos de Youtube. Entendié por qué se puede fer un periodico ¡cada diya! sobre o futbol. Me costó muito más d’entender toda ixa ripa de sentimientos que cheneraba o futbol. Dende l’enfuelgo por os gols que me deixaba ixordo con as celebracions, dica ixe carranye u tristura quan l’equipo perdeba. Contino, de feito, sin entender-lo guaire bien.

O bar esdeveniba un ritual testosteronico, an que tot lo pior d’o heteropatriarcau se chuntaba. Con tot y con ixo, continaba baixando-ie a viyer si a la fin le pillaba o goyo. Ye como quan de chovenon prencipias a fumar y te fa fastio, pero continas dando-le a o fumarro dica que te i fas. Pero antes me facié a os Ducados que no pas a o futbol.

Tot iste deseyo d’integración tamién veniba por atra necesidat social. En haber estudiau electronica, en belun d’os mios primers treballos yera rodiau tot d’hombres. Lo que significa que os temas de conversa gosan de quedar en un 90% amugaus a “tías y futbol”. Pero no adubiba. Por muito que prebase de intresar-me-ie, dos minutos d’informativo futboler me dormiban más que un pozal de morfina. Ista necesidat no la heba tenida en l’adolescencia ni en a choventut, en estar quasi siempre acompanyau de mesachas. Mesmo os pocos amigos varons que teneba, yeran poco u brenca intresaus por “l’esporte rei”. Cuento que ixe ambient laboral influyó tamién muito en que m'he sentiu prou millor en os treballos an que compartiba faina con mullers.

Dimpués de tantos y tantos anyos, a la fin revlé. En bell momento, me facié mayor u simplament me la prencipió a bufar “a tribu”. Deixé de fer ixos poders y reconoixié que o futbol no me feba goyo y nunca no me’n fería. Vivo muito más tranquilo con yo mesmo y puedo ocupar ixe tiempo en as mias cosas que sí que m’importan y que mesmo me enreligan con atras components d’atras tribus.

No deixa de fascinar-me o debantdito flumen de sentimientos que puede dispertar o futbol. Una companyera d'un treballo que tenié, me contaba que a ella tampoco no l’intresaba guaire ,dica que prencipió a ir a viyer a “la roja” en a Plaza Sant Pedro Nolasco, l’anyo que Espanya ganó lo mundial. Literalment me dició que o sentimiento tribal que bi heba le feba firme goyo. En a primer edició de “A tot estrús” se charró sobre futbol y hinchadas y Arale preguntó que qué importaba controlar politicament as gradas d’a Romareda. Ixe sentimiento, toda ixa rasmia, en malas mans como as d’o faixismo ye un granizo periglo. Nomás cal viyer a on prencipian a militar tantismos nazis de Zaragoza y de muitas atras ciudatz.

Precisament a l’atro cabo d’ixos carnuces, m’he trobau con a saber que chent que creba con totz ixos topicos d’o futbol. Chent con cultura, con ideyas politicas d’avantguardia, aluenyada de tot de l’heteropatriarcau, etc… que manimenos comparte ixa pasión futbolera. Porque a la fin cuento que o futbol ye como qualsiquier atra pasión. Un amigo, ta fer-me-lo entender me lo contimparaba con os sentimientos que puedo tener yo con a sciencia ficción, u os libros de Canta de chelo y fuego. A sola diferencia ye a cantidat d’aficionaus y l’acceptación social.

jueves, 10 de enero de 2013

Exercendo lo pasquinismo 009: Esportes

Vinyeta de Bernal t'a revista Panenka
Una d’as cosas que más me bufa la pocha en iste mundo son os esportes. Más que más, los d’elite. Me fa goi a Formula 1, y de cabo ta quan, viyer-me bell partiu d’o Zaragoza de futbol u baloncesto, pero cuento que ye más por estar-me con as amigas que por o partiu mesmo.
 

Manimenos, remanir sin saber lo que pasa en o mundo de l’esporte, ye quasi imposible. As radios y televisions, periodicos y meyos dichitals, ocupan muitisma d’a suya programación en ixos afers. En o caso d’a radio, que ye o que más tiempo l’adedico, ye penible de tot, dende que decidioron que bi hese futbol de primera división espanyola totz os diyas y a todas horas. Y quan no bi ha partiu, te trobas con ciento de comentaristas charrando d’os zaguers alparceyos de Cristiano, Messi, Mourinho u l’ababol de turno. Pero dimpués os hombres-hombres, ixos que se trusquen todas as zaguers novedatz d’as lesions de Paquinho u Golov, critican que as mullers-mullers se veigan a Jorge Javier Vázquez. ¡Como si no estase a mesma mierda!

Porque, ta forro de bota, a qui nos bufa la pocha o futbol, y no somos de Madrid ni Barcelona, hemos d’aguantar que sisquiá existan os nuestros equipos. ¿Quantas vegadas habré visto en “o parte” como o Madrid u Barça ganaba a o Zaragoza y nian lo nombraban. “O Madrid ganó en La Romareda por tanto. Mourinho se quitó un morgallo en o minuto 35 d’a primer parti. Imos con as declaracions de Cristiano en salir d’o campo”. O Zaragoza, igual como tantos atros equipos, ni existe.

L’espanyolismo fa servir l’esporte como fuent de militancia ideyolochica. De feito, chunto con a ilesia catolica, ye a suya principial ferramienta de creyar “creyents”. O periodismo esportivo ye o más espanyolista de totz. Ye ixa parti d’o periodismo (por clamar-lo de bella traza) a on que son permitius os “trucazos en o peito”, a on que o nacionalismo sisquiá ya ye banal sino bien esclater y explicito. L’atro diya, sentiba en a radio que “Espanya heba ganau por paliza a Chile” y no deciban en garra inte lo resultau. ¿Quanto ye por paliza? ¿Qué mena de información me son dando?. Penible ye que, en as noticias esportivas haigan prencipiau a dar a NBA quan Gasol y cía i han prencipiau a chugar. Pero ye que antimás nomás dan os resultaus d’os equipos a on que chugan espanyols, mesmo encara que no chuguen en ixe partiu. ¿Nomás soi yo qui lo viye delirant?

A Formula 1 que, como he dito antis, me fa bien de goi, ye atro d’os casos penibles, con o catenazo de “totz con Alonso” y fateras parellanas. Ye o motivo por os que muitas personas que les podese fer goi iste esporte-show no les ne fa. Porque mesmo yo, que me’n fa muito, y que antimás creigo que Alonso ye un gran piloto, un d’os millors d’agora, remato farto d’os reportaches peloters afalagando-lo terne que terne, que pareix bellas vegadas que Lobato siga o suyo aimant. Se permiten antimás o luxo, a soben de criticar a la prensa britanica y alemanya por fer pasquinismo con Hamilton u Vettel y Schumacher, quan ells fan lo mesmo. Como siempre, os nacionalistas son a resta y no pas ells.


P.D.: Mirando imachens ta ilustrar o post, m'he trobau en o blog de Bernal que charra d'una revista sobre futbol clamada Panenka que preba de fuyir de tot isto que'n charro. No sé si lo habrá conseguiu pues cal pagar y paso prou. Los que sepatz d'o tema, ya me contaretz



martes, 15 de febrero de 2011

Mas catalanofobia

Mas catalanofobia. En iste caso contra a luenga, no pas contra o pueblo (¿u reyalment contra os dos?) Cuento que muitas ya lo habretz sentiu pues en han dau treslada en bells blogs como Lo finestró del Gracià y Labrandonos en la sombra. Dimpués d'o partiu entre o Uesca y o Girona, l'entrenador d'iste zaguer equipo, naixiu de Mequinenza, fació qualcosa tan grau como contestar en catalán a una pregunta que le heban feito en catalán. Un periodista que i yera, tot faltando, le chiló "¡en castellano!". Prencipio alavez una pleitina sobre a luenga d'a rispuesta. O entrenador quereba contestar en catalán y dimpués contestar en castellano a tot lo que querese l'atro intolerant periodista. Remató suspendendo a rueda de prensa, bien carranyau. Normal. A muyir fardachos ya con tanto ababol suelto. Y ye que, totz ixos que dicen que en Catalunya no se puet charrar castellano (¿de verdat i son estaus bella vegada?), no se si no viyen istos videos u son los que los provocan. Hemos plegau en una paranoia con o tema d'o catalán, que ye penible. Iste zaguer afer ye tot un eixemplo. L'entrenador teneba tamién toda a razón quan deciba lo de que si respondese en anglés a una pregunta feita en anglés dengún no le diría cosa. ¿Quantas vegadas hemos visto entrenadoras, más que más, de primer división, que quasi no charraban castellano? Todas remeramos, por eixemplo, a Van Gaal y o suyo guinyol, que tantas risas me rancó.

Pero o catalán ye una luenga esferent. Una luenga que s'ha de fer servir en Catalunya nomás y a escuchetes. Sin que dengún no la sienta, no vaiga a estar que sigas enrestindo contra o suyo dreito de charrar y vivir en un mundo monolingüe castellano. Anglés, francés, alemán ... sí, que ixo ye cultura y cal saber-los y practicar-los (encara que dimpués nunca no vaigas a visitar garra país anglo, franco u chermanofono). O catalán amarguina y menaza.´

Como toda nacionalista banal, y como toda nacionalista lingüistico banal, siempre acusa a l'otri d'o que ella fa. Acusan de malos modos a qui charra catalán y dimpués protagonizan videos como o debandito (que pencho abaixo) u como aquel famoso "Yo me clamo Josep Lluis aqui y en a China Popular", que tamién pencho abaixo.

Ya que prencipio a meter videos sobre o tractamiento absurdo que tienen as luengas en iste estau y en ista sociedat espanyolizada y espanyolizant, no puedo deixar de remerar aquella notica, tamién surrealista y penible a on que se viyeba a Belloch aprendendo anglés troglodita, de conchunta con Manuel Blasco, d'o PAR. Zaragoza, Spain. No lo ixublidetz.... ¿Que hese pasau si , por qualsiquier razón, hese habiu d'aprender bell poquet catalán y hese saliu en TV decindo, "Jo sóc l'alcalde de Saragossa, Aragó"?

País de cazurricos...

Entrenador d'o Girona:


Josep Lluis en a China Popular:


Belloch, Zaragoza, Spain.

martes, 9 de febrero de 2010

4F y o mundialet antirracista

Nomás penchar dos videos que he visto en istos diyas. O primer, o d'a manifestación por a libertat d'os engarcholaus por o 4F y o segundo un resumen d'o mundialet antirracista, plen de totz ixos buenos momentos que bi habió. Muitas gracias a LosingArt por fer istas alfayetas, que fa muito goi de tener istos videos ta remerar y espardir as luitas.


Manifestación por la libertad del 4F from losingART on Vimeo.





I Mundialito Antirracista de Zaragoza from losingART on Vimeo.

lunes, 4 de mayo de 2009

Seleczions

D’entre todas as reibindicazions de l’aragonesismo, a d’as seleczions (trigas?) nazionals siempre m’ha pareixiu d’as menos importants. Cuento que ye porque ta yo l’esporte nunca no ye estau mica important. Manimenos, dimpués de biyer y analizar un poquet a importanzia simbolica y sozial que tien a seleczión española t’o nazionalismo español, me pienso que abré de refirmar más ixa reibindicazión.

Tot isto lo pensé por diferents situazions bibidas que me trucón o ficazio. A primer estió charrando con a mia chirmana. Charrín charrán surtió l’afer d’a seleczión española que chugaba contra quemisió qui ixa nueit. Cuento que fazié un zeño de fastio u simplament de manca d’intrés de tot, pues me dizió “mozet, no sabeba que o tuyo nazionalismo plegase tan luen”. M’eba bisto en manis de toda mena. Conoix alto u baixo bien as ideyas mias y d’os colectibos que i yera t’a part d’alabez, pero lo que más radical de tot le pareixió estió que no refirmase a la seleczión española.

A segunda me pasó fa poco, sentindo a radio en o treballo. Por un regular i tenemos a SER. Yera un 1 d’abril y se feban 70 años dende que os nazionalistas españols (no imbento cosa, que s’autodefiniban asinas) ganón a Guerra Zibil Española y prenzipión cuaranta años de dictadura, rebaixadas y ultracatollizismo. Por un regular tiengo a radio con o bolumen baixet. Ixe diya, de bote y boleyo, en rematar “o parte”, un chilo bien fuerte de Viva España! Me fazió blincar d’a silla. Cuasi m’acubillo debaixo d’a mesa. Que me’n fazió de miedo! Ya me pensabaque enrestiban unatra begada. Pero beteme que no yera que un progre d’a SER animando a la seleczión y limpio chilar españoladas, dica que cambié lo dial en no poder estomacar-lo. Ta que dimpués digan d’a COPE...

A zaguera ye simplamen una canta de Lendakaris Muertos, que conoixié grazias a una nueit de borina con Octubre17 (entre atros) fa bels meses. I charran d’a ipocresía de bels bascos-bascos que se dan bando d’estar-ne más que no dengún y dimpués animan a la seleczión española. Si ixe mesmo poder tien efectos mesmo en Euskal-Herria ye ta fer-se-ne. Podrá bel diya a seleczión aragonesa fer o mesmo efecto en a soziedat aragonesa? Y más important, ixo ye de deseyar? Creigo que os siñals son importants, pero o futbol, muito asoben arrocla arredol suyo a muita chent fanatica que ye imposible de razonar con els. No ye ixa a nazión que quiero y esfiendo.

Tanimientres me quedaré con a chambreta d’a botiga de
Purnas: Dos seleczions: l’aragonesa y a que chugue contra España.





domingo, 3 de mayo de 2009

O millor d'a semana 022

Dimpués de l’aturada d’a semana pasada torno a fer MdaS o domingo y con a estructura “normal”. Como encara teneba bellas cosetas que escribir y no podié fer-lo, iste post quedará una mica antigo, pero prometo actualizar-me antis con antis.

NHC y los meyos: Charré d’a manifestazión azientifica y ultranazionalista d’os NHC fa bels diyas por l’articlo que les adedicó lo Heraldo. Un eixemplo de cómo no abría de fer as cosas un periodista imparzial. Que más que un articlo parixeba un pasquín de Falange. Bels diyas dimpués leyé a bersión d’o Periodico de Aragón, que, sin estar una alfaya, ye millor que no l’atro. Nomás cal contimparar as dos notizietas.

Transchenicos: A manifestazión en Zaragoza contra os transchenicos, que se fazió o mesmo diya que a d’os de NHC contra o catalán, y que, como ye de dar, i arrocló a muitisma más chent, estió un exito. No sé si tendrá efectos en as almenistrazions, pero a lo menos a chent nos ha bisto y ha feito preguntas. Ye l’eixemplo d’una compañera de treballo que me demandó informazión. Mirando-ne trobé, antimás de l’articlo que fazió Publico sobre a mani, ista pachina mexicana, que me fazió muito goi por a suya simplizidat. Un sobrebuen puesto an que informar-se sobre l’afer d’os transchenicos.

Cucha Independentista: Dimpués d’un par d’eleczions an que boté por botar, sin guaire gana u mesmo con mala gana, a la fin me torna a fer bella mica de deleria ir a botar. A candidatura Iniziatiba Internazionalista, que en Aragón tien a la rezién naixida Cucha Independentista, cada begada me fa más goi. En leyer os comunicaus suyos y ir conoixendo a la chent que bi ye, m’agana más de botar-les. Antimás por primer begada no botaré en Corazonistas, que me feba asabelo de fastio d’ir-ie. Como m’empadroné, ya boto en o Pedro de Luna, que cuento que no pudirá a mosén.
Como deziba
Aragonando, toda a blogosfera nazional ye charrando de Cucha Independentista y yo no seré qui no lo faiga, pues me pienso que ye a notizia -y l’asperanza- de l’año. Asperemos que isto pueda continar dillá d’as eleczions europeyas. Dende güe, antimás bi abrá un binclo permanent t’a web suya an que goso de meter os binclos (a la dreita tuya, amigo lector).

Mundialet Antirrazista: Qui me conoix dende fa menos de quinze años, puestar que nunca no m’aiga bisto fer esporte. Talmén peteniar por os mons u menar a bizi, pero ixo ta yo no ye que mober-se d’un cabo enta atro, asinas que no lo cuento como esporte. Manimenos, iste cabo de semana tendretz a oportunidat de biyer-me chugando a futbol. Y tot porque s’ha organizau un Munidalet Antirrazista. Bueniza ideya. Ya se i han apuntau una patacada d’equipos y, biyendo os nombres, regular que feremos buenas risas. Os partius se chugarán o 9 de mayo en o C.D.M ACTUR, asinas que, chuguez u no, pasatz-tos-ie que i feretz un buen ratet.

Alara Renaixida: Con isto d’a crisis, no he puesto chugar a Magic (nian mercar-me cartas) dende a presentazión de Conflux. Contino sin tener diners, pero una presentazión ye una presentazión, asinas que ista tardi tornaré a chugar en o booster d’as launch parties de Alara Renaixida. No m’ha bagau de leyer guaire o suyo
listau, asinas que boi cuasi en coritatis, pero como ya sabetz, a yo con chugar ya ye prou. Que si nomás querese ganar ya lo ese dixau fa tiempos.

Ta rematar tos remero que podetz continar partizipando en a
frikiencuesta, que sé que lo etz leyiu y no dezitz cosa, so boques!

domingo, 22 de marzo de 2009

Primabera combocadera

A primabera combocadera ya plegó. Con o buen orache as actibidaz surten igual como fungos y ya prenzipiamos a no adubir. Ista semana abremos de descansar firme y prener bien de rasmia en a VI Marcha Senderista d’Andorra, pues o Lunes 30 prenzipian as XVI chornadas d’as luengas d’Aragón. Cada año, Nogara traye nobedaz en istas chornadas. Estiaño, bi irán representans d’o catalán, o lionés y o cornico. Antimás, ta los frikazos como tu que leis isto, y yo que lo escribo, podremos gronxiar-nos en o taller de Biquipedia, una sobrebuena ideya ta empentar a enziclopedia libre en aragonés. T’o cabo de semana, s’ha presto una trobada en Tarazona. Antimás d’a charrada “Ye posible bibir en aragonés en o sieglo XXI?” s’han presto arrienda actibidaz. No sé si será posible bibir en aragonés de contino, pero a lo menos ixe cabo de semana prebaremos que’n siga.

Ya ye mala cosa, que coinzidan dos actos, pero ye que ixe cabo de semana en coinziden tres. Antimás d’as Chornadas, tamién se ferá o ya tradizional Conzierto solidario con Bolibia que organiza toz oz años Tinkunakama. Bi tañerán “Los niños del Maíz”, una “estrela local” y China chana, que cada begada lo fan millor, si ixo ye posible. A borina ye asegurada. Como toz os años tamién bi abrá esposizión de fotos, benda d’artesanía y asinas asinas. A terzer combocatoria que se nos chunta ye a Fiesta d’o Sol de Torrero. O programa suyo no lo he trobau, pero importa igual, pues nunca no m’ha feito burro falso ixa fiesta. Con tot y con ixo, malas que lo trobe –u si me lo imbiaz belún- lo pencharé.

A tot isto, cal sumar o naiximiento u esbielle de dos nuebas webs que les doi a biemplegada t’o internet. La primer ye
Adebán que, como no, naix con polemica por os blogs que se i han penchau. En a mia opinión en sobran beluns. Prou que en la d’otri en sobrarán atros y ta beluns, millor que no se fese cosa y au. A berdat ye que, dende que ye naixida, y en fa bien poco d’ixo, la he iu fendo serbir más y más, pues ye de buen alparzear y puez trobar-ie cosas muito buenas (y muito malas, que tot cal dezir-lo). Ambista, d’atra man s’esbiella y enguera una nueba web en o suyo seiseno numer. Asperemos que iste renaiximiento faiga buena onra t’a publicazión y t’o patrimonio cultural aragonés que, en a mía opinión y a tamás que se baigan dando trangos entabán, contina en as tres pedretas. L’aragonés ye o caso más bistero pero bi’n ha tantos atros eixemplos... En Agüero, barallando contra ixe xubliu, recuperón o mes pasau o carnabal suyo. Una tradizión más que no desapareix.
Y de premio, un bideo de China Chana:

martes, 18 de marzo de 2008

A pedaleta d'Alonso

De chicorrón remero que beyeba asobén en a TB as corridas de Formula 1 con a mía chirmana. Yeran os tiempos de barallas entre Coulthard y Damon Hill. Dimpués dixé de beyer-lo porque sisquiá lo feban u talmén a mía chirmana perdió intrés por ixe esporte. Cuan Telecinco prenzipió a fer as corridas con a plegada de Alonso, m’enfolgué asabelo, pos ye uno d’os pocos esportes que me fa goyo de beyer. En primeras no conoxeba a Alonso, ni cuasi a dengún d’os que i correban. Coulthard encara i continaba, pero no yera que a güembra d’o que plegó a estar.

Prenzipié a beyer as corridas que se iban fendo y me trobé con un Alonso que saliba a tot estrús dende an que podeba y, en a primer curba, ya eba adebantau a dos u tres autos d’otris. Dimpués plegón os tiempos gloriosos ta el, an que ganaba sin fer guaires poders. Más aburriu, pero siempre bi yera Montoya ta animar a cosa, acompañau por Kartikeyan (u como s’escriba) y Takuma Sato, que con a L mesa, s’estozolaban con toz.

Montoya, o mio piloto favorito marchó y me quedé nomás que con Alonso. L’año pasau estió un buenizo año ta la Formula 1. Dimpués de dos años de Alonso ganando-lo tot, iste tornaba a aber de luitar contra toz ta poder puyar t’o podio. Y asinas plegamos en iste año.

Alonso tien una pedaleta d’ixas d’a placha. O mio biello SEAT Ibiza (20 años ferá en agosto) tira más. Pero be-te-me que plega a primer corrida, en Australia, y Alonso fa una Alonsada. Y ye por ixo, y nomás por ixo, que me fa goyo iste mozet. Como en atrás muitas dembas, a mosica, por exemplo, qué opine u dixe d’opinar una persona m’importa bien poco. Si ye majo u no, rai. Lo que sé ye que ye un piloto capable de fer-nos pasar ratos como o que pasé o domingo de meyodiyas. Una corrida bien emocionan an que a pedaleta consiguió remanir aintro d’a pista y, mesmo fazió que dos torpedos como en son o Ferrari de Raikonnen y o McLaren de Kovalainen beyesen o Renault dende dezaga. A mía apuesta en iste inte d’o mundial: 1º Raikonen, 2º Kovalainen 3º Hamilton. Degún d’os tres me parixen tan buenos pilotos como Alonso, u como Heidfield u Kubica, qui aspero que faigan cualcosa buena, pero en isto d’a Formula 1 ya se sabe que cuenta más l’auto que o piloto. Y con pedaletas no se ganan mundials....