sábado, 31 de octubre de 2020

A galapatons #Inktober 31

Lo Zurracapote yera un guariche que bi heba antes mas chunto a lo Puent d’os Chitans. Cerca d’a zona de bars que le deciban “El Rollo”. Feba pudor de penya. Ixa que surte por lo vin que caye ta tierra y se tarda prou a escoscar. Lo breballo que i feban teneba poco a veyer con lo zurracapote de verdat, ixe que zorrian en La Riocha. Dengún no sabeba guaire bien qué levaba. Vin d’o malo, ixo seguro. Pero yera un puesto barato a on que la zorrera yera guarenciada. Lo tipico yera d’ir-ie a chugar a duro. Tenebanos qualques variants. La normal, que yera que qui ficaba la moneda en lo vaso, bebeba. Atra que mandaba beber a otri. U a ell mesmo. En atra cada vaso teneba un numero, que yera los vasos que s’heba de pretar qui acertase. Y asinas quantas mas.

Gosabanos de salir-ne quasi a galapatons. Zorros como canastos nos n’ibanos ta bell bar a seguir de borina. Siempre los quatre mesmos: Luis, Chuan, Salva y yo mesmo. Quan empecipiemos sisquiá tenebanos edat legal pa zorruspar. Estioron anyos de fer barbaridatz a embute. Sería cosa d’a choventut, que yeranos mas agudos u garrispos u que me sé yo, pero nunca nos pilló la policía en garra d’as nuestras drezas, ni teniemos accidents d’importancia. Vomecar yera costumbre. Que a belún le dispertasen los yayos que amaitinaban pa fer-se una gambada por bell parque, un clasico. No yeranos guaire diferents d’a resta de quintos nuestros. Yera la manera de divertir-se d’a nuestra cheneración. Talment nusatros le dabanos mas que la media, no lo negaré, pero no yeranos bichos raros. Dengún no censuraba los nuestros excesos.

Con la universidat los quatre nos separemos. Cadaún acabó en un cabo diferent. Facié atros amigos en la facultat, igual de pifolos que yo. Quasi yera rematando la carrera quan Salva tenió l’accident. A pocas se mata. Prou que dió positivo en alcohol quan le facioron las prebas. Tornaba con l’auto d’un paso d’equador y se’n salió en una curva. L’auto, siniestro total, y ell, quantas semanas en l’hespital y meses de rehabilitación. 

Luis s’ha feito una persona important. Tien un treballo d’ixos con nombre en anglés. Un alto cargo d’una interpresa tecnolochica. Viacha a sobén t’America. Lo sé porque lo veigo de cabo ta quan en los periodicos.

Con Chuan yera con qui mas contacto teneba. Nos ninviabanos mensaches por los retz socials, recontando-nos las cosas importants. Si nos chuntabanos con beluna, si tenebanos treballos, bella malotía… cosas asinas. No quedabanos guaire, pero nunca no deixemos de tot lo contacto. Lo sabado, quan salié d’o bar debié d’escribir-le. No lo recuerdo, igual como no recuerdo quasi cosa d’ixa nueit, ni de tantas atras nueitz. Me disperté en casa suya, en lo sofá, con la ropa plena de bardo y verdete. M’heba replegau d’a ribera d’a Uerva, a on que m’heba caito y quedau dormiu.

Quan, dimpués de quantas horas, tenié cuerpo pa fer bella cosa mas pareixida a parlar que a farfallar, estiemos charrando firme rato. Ell heba pasau, tiempo habe, por lo mesmo que yo en los zaguers anyos. Me fació venir a plego y aquí soi.

Me digo Carlos y soi alcoholico.

Iste relato fa parte de l'Inktober literario en aragonés de 2020.

viernes, 30 de octubre de 2020

Ominoso #Inktober 30

- ¿Ominoso? ¡Au va! ¡Guarda si yes pedant! Huahuaha. T’he dito un ciento de vegadas que no t’inventes parolas.

Cosas asinas heba d’aguantar de Manel quan no entendeba lo que deciba. Siempre se feba la mofla de cómo charrabanos en la mía familia. En la suya teneban un vocabulario radiu de tot. Quasi se comunicaban a pur de chemecos, comodins como cocharro u tucu-tucu y onomatopeyas. Pareixeba que le hodeba que la resta tenesenos mas lexico y que lo fesenos servir, prebando d’explotar todas las ferramientas y posibilidatz expresivas que una luenga te da. No yera por faltar de formación. Hebanos iu t’a mesma escuela y t’o mesmo instituto. Totz dos tenebanos estudios universitarios. Patricia l’acumulaba a bell complexo d’inferioridat. Yo, simplament, a que yera un carnuz.

Se rediba tamién, de que isenos t’o teatro. “Cine, pero pior”, repetiba siempre mirando d’estar chuzón. Exposicions, presentacions de libros, conferencias… qualsequier actividat cultural que fesenos yera motivo de chanza.

Lo “día ominoso”, como le empecipiemos a clamar por haber estau ixa parola la que provocó tot lo que vinió contino, estió fendo gromas sobre la nuestra manera de fablar firme rato. Miraba de fer las nuestras voces y remedar los nuestros cenyos entre que s’inventaba vocablos bien largos y sin sentiu. Quan prebabanos d’argumentar-le no feba que esmelicar-se-ne mas.

Habríanos d’haber-lo ninviau a muyir cardelinas, pero Patricia, entre risa y risa de Manel, teixió un plan. Heba heredau las artes foscas de su mai. Sabeba fer fetizos, incantes y toda mena de bruixería. Asinas que aprestemos un breballo con una maldición pa lo desustanciau. La primer nueit que nos chuntemos, le’n chitemos unas gotetas en lo gin-tonic. Tardó poco a fer efecto. Bell minuto dimpués empecipió a charrar con una ripa de diminutivos absurdos. Pareixeba ixe personache chuntamanetas d’os Simpsons que ye tot lo rato rezando. Nusatras no nos adubibanos. Prebabanos de contener-nos la rialleta, pero yera de tot imposible. Marchemos ta casa esmelicadas y goyosas d’haber conseguiu la nuestra vendetta.

Denguna no hese puesto esmachinar que se chiraría en contra nuestra. Manel debeba de tener bella mena de carisma que nusatras nunca no le trobabanos. Dende que empecipió a charrar d’ixas trazas, los suyos amigos prencipioron a fer-lo tamién. En bell mes sentibanos ixe parlar a chent que no hebanos visto en la vida. Prenioron un accento diferent y estranio, de garra puesto que conoixesenos. Mesmo a nusatras, de cabo ta quan, se nos apegaba. S’ixemenó por tot. Mesmo en los medios de comunicación locals podeba ascuitar-se toda ixa parrafiquera de parolas rematadas en diminutivos.

¡Quánto nos n’hemos repenediu, d’ixa poción! Agora i hai mesmo mas chent que se nos fa la mofla. Nunca no ixuplidaremos lo diíta ominosito.

Iste relato fa parte de l'Inktober literario en aragonés de 2020.


jueves, 29 de octubre de 2020

Calcero #Inktober 29

De chiquet, en la escuela, totz los críos portaban calcero pincho. Totz, fueras de yo. Mis pais yeran tant relichiosos como pobres asinas que se deixoron buena parte d’o suyo chornal en que ise ta un cole privau a on que lo nivel economico d’a resta yera bien superior. Plegada la hora d’o recreu, los míos companyers de clase empecipiaban a bambiar-se d’as suyas maripis. Se sabeban totz los modelos, qué esportistas d’elite las feban servir y una ripa de caracteristicas tecnicas que las feban a saber qué millor que unas vambas normals. Concretament millor que las que calzaba yo, que gosaban d’estar las que pillaba mai en las rebaixas, y que polargabanos quasi dica que arrocegaba lo peu por tierra.

Prou que sí, toda la cachimalla se me feba la mofla por no poder permitir-me un buen calcero. En realidat yera por estar pobre. U mas pobre que no ells. Cuento que la pobreza siempre ye relativa. No diré que no m’afectase. Por muita personalidat que tiengas, y bien que en tiengo, quan no yes que un zagalet no quiers so que integrar-te. Fer parte d’a tuya chiqueta tribu. Ye un instinto primario. Si hesenos estau cromagnons, a fe que hese minchau lo zaguer.

En creixer vas ixuplidando ixo. Y muitas atras cosas que me feban. Lo d’o calcero lo remero tant bien por lo mío treballo. Estió por casualidat. Atros dirían que estió lo destín, pero no i creigo, en ixas falorias. Lo caso ye que acabé en una botiga de calcero. Vendendo zapatos, vambas, chanclas y qualsequier cosa que empachase que la fineta piel d’os nuestros peus descalzos contactase con la tierra que chafan.

Ahiere entró en la mía botiga una clica de zagalotz. ¡Se pareixeban tanto a la clica con que creixié! Teneban un vale que le heban regalau a un d’ells pa mercar-se maripis. La resta le acompanyaban, alparciando todas las novedatz, charrutiando sobre las que portaban ells y soniando con las que se mercarían quan fesen anyos. Totz levaban buen material. D’as caras, d’as que patrocinaba bell famoso. Totz fueras d’un. A ixe lo teneba visto. Todas las tardes pasaba d’a man de su mai y se quedaba en l’escaparate mirando-se fito-fito la nuestra exposición. En los suyos peus, una vambas de rebaixas.

Hue, en veyer-lo, he saliu y le he regalau un par d’as buenas. M’he inventau una promoción que la mai no s’ha creyiu guaire. Yera un modelo d’os que mas goyo les feba a los suyos companyers. Iste anyo, lo menos mientras le duren, no se farán la mofla d’ell. Dimpués, he estau pensando-ie. ¿Cómo sería yo si m’hesen regalau un par d’ixas vambas? No sé si he feito bien.

Iste relato fa parte de l'Inktober literario en aragonés de 2020.

miércoles, 28 de octubre de 2020

Flotar #Inktober 28

S’heba decidiu a sacar-se lo vertigo y l’heba de conseguir. Cal que vaigas a monico, le heba dito lo psicologo. Empecipia por bella cosa que te pueda fer goyo, que no tiengas guaire altaria y que te veigas capable de concarar. Un amigo levaba tiempo dando-le ferrete con que le acompanyase a un d’os bulders d’a ciudat. En zagueras yeran bien de moda. Le feba goyo las fotos que le amostraba, con toda ixa chent en posturas imposibles, agarrapizaus a piezas de coloretas con los musclos en tensión. Abaixo, una colchoneta amortiguaba qualsequier cayida. Alto, no se podeba puyar mas de tres u quatre metros, calculó.

La primer vegada que puyó le heban dito que se i quedase, alto de tot, bell rato. Alufrando arredol, veyendo tot lo bulder y parando cuenta de que no pasaba cosa. Lo fació. La parte racional d’o suyo tozuel confirmaba la tranquilidat. L’atra, manimenos, le meteba prisa pa que en baixase de camín. ¿Qué fas aquí alto? No fa falta que i sías. Baixa ya. ¿No veyes que te puetz estalapizar y esnucar-te u qualcosa pior? Prebaba d’amortar ixa voz y fer-le caso a l’atra. Dimpués d’una hora, bien escamallau, heba achiquiu los suyos miedos.

I tornó quantas vegadas, todas bien a monico. No s’arrisgaba mica. Si bell movimiento no lo veyeba cabolioso, reculaba y baixaba. Dica la primer cayida. A la fin, siempre acabas cayendo. Si no, no bi habría colchoneta. En lo poco tiempo que pasó recorrendo ixos metros, la capeza le carranyaba firme: ¿veyes? ya te l’heba dito yo. Agora, a prener la baixa. Y a saber quánto tardarás a recuperar-te. Guarda que no se te quede bella lesión pa cutio. Manimenos, a bell centrimetro de tierra, aturó de rapiconté. No arribó ni a tocar la colchoneta. ¡Yera flotando! Se devantó y, quan estió presto, baixó los suyos peus t’o suel. Prebó a fer-lo unatra vegadas y siempre pasaba lo mesmo. Antes de foter-se lo samugazo, aturaba y se quedaba levitando a bell palmo d’a colchoneta.

Con ixa confianza, en pocos meses empecipiaba a dominar lo suyo nuevo esporte favorito. Aprendió a dominar de tot la suya habilidat de flotación, fendo-la servir tamién pa plegar a presas que no alcanzaría d’atra manera. Mesmo empecipió a competir.

En lo bulder lo conoixeban totz. Ya no se tractaba de si remataba u no los recorrius si no en quanto tiempo los feba. Porque, por muito que los embolicasen, siempre los remataba. La tarde que la suya carrera acabó, heba retau a una d’as millors escaladoras. La sola persona a lo suyo nivel. Fació lo recorriu que heban presto lo día d’antes en un tiempo buenismo, pero ell contaba con l’avantache que encara dengún no heba descubierto. Se metió en la posición primera, una man en cada presa indicada. Dioron la salida. Fació lo primer movimiento en un petén. Pa lo segundo heba d’impulsar-se. Sabeba que le quedaba buen sobo por debant. Faría servir la flotación pa arribar en las presas d’alto. Pero bella cosa debió de funcionar malament. Se pasó de blinco, vido pasar las presas y continó puyando. Tot lo bulder quedaba abaixo entre que la chent en la colchoneta se lo miraba enarcada. Lo viache ent’o teito acabó quan un d’os ventiladors le trucó en o tozuel aventando-lo contra la paret. China-chana, como los globos d’helio quan se van desinflando, fue baixando inconscient ta tierra. Tardó quasi una hora dica que un d’os escaladors podió agafar-lo d’un peu. Teneba buen tastarrazo en lo tozuel. L’ambulancia ya levaba un rato aguardando y lo teneban tot presto. Quedó en un chiquet traumatismo que curó luego, afortunadament.

T’o bulder, no i ye tornau. L’atro día, un amigo común s’escunzó con ell en la carrera. Lo vido caricacho y niervudo. Talment por la vergüenya de que hesenos descubierto lo suyo secreto. Carriaba una gran y pesada mochila pa tener-lo bien pegau a tierra. Diz que le fa miedo flotar.

Iste relato fa parte de l'Inktober literario en aragonés de 2020.

martes, 27 de octubre de 2020

Mosica #Inktober 27

Conoixiemos a Chaime Borinas en un concierto de Zoo en 2019. La embotada, le’n metiemos nusatros. Ell nomás nos dició “Chaime” quan le preguntemos lo nombre. Yera bufino, con la uellada perdida. Pareixeba canso, pero no nomás por la cansera propia d’o festival que yera a pocas d’acabar. Yera atra mena de cansera. Creyebanos que le heba dau un mal por pasar-se con los porros u qualcosa asinas. Le saquemos lo pozal d’hordio que agafaba con una man quasi sin que’n parase cuenta, y le’n cambiemos por un refresco. “Te cal zucre, mocet”, le decibanos sin que en primeras nos fese guaire caso. Mormostiaba, terne que terne: “ya no puedo, ya no puedo”.

Olga consiguió que salise d’ixe estau semicatatonico. Nos dició lo suyo nombre, recuperó la suya biera, y empecipió a recontar-nos una historia que dengún no creyiemos. Heba empecipiau en 1997. Yera lo suyo primer festival. Los diners que s’heba ganau con los suyos primers chornals los heba gastau en ir-ie dimpués de quantos anyos deseyando-lo. Astí, en lo recinto de conciertos, en l’acampada y en cada barra, heba trobau la suya felicidat. Tot lo día sentindo a los suyos grupos favoritos, charrando con atros fans, zorriando dica que se feba de días… No quereba que acabase nunca. Y no acabó. La zaguer nueit de conciertos, nos recontó, yera fendo pogo en Reincidentes. Ixos pogos eternos que sabeban creyar a on que se pasaba sin saber guaire bien cómo d’una canción t’a siguient. Entre un blinco y atro, Chaime amaneixió, de bote y voleyo, en unatro concierto. Ixorrontau, cayió por tierra. Atro festivaler le aduyó de camín a salir-ne. Se’n fue t’a barra. Yera unatra ciudat y unatro festival. Heba pasau mas d’un mes. Talment por la zorrera, u porque no veyeba garra motivo pa penar por lo que acababa de pasar, Chaime no se fació mas preguntas y, pocas cancions dimpués, yera bailando con toda la resta d’o publico.

La zaguer nueit d’ixe nuevo festival, le tornó a pasar lo mesmo. D’un pogo viachó t’atro. D’un festival a lo siguient. Por toda la peninsula, por conciertos de toda mena. Conoixió las modas mosicals de decadas en bell mes. Vido cambiar la ropa de totz entre que ell seguiba con las mesmas quatre cosas con que heba empecipiau lo festival aquell de 1997. Conoixió chent a boticiegas y sintió parlar de drogas que nian existiban quan yera chiquet.

“Pero ya no puedo”, nos repetiba caricacho. Ixa nueit yera la zaguer d’o festival. S’heba proposau fer servir la suya habilidat de viachar en lo tiempo vía pogo quan Zoo fese sonar “Esbarzers”. Encara quedaba bell grupo mas por tocar, pero Chaime s’estimaba mas rematar-lo asinas. A l’atro costau d’o pogo temporal le aguardaría dos u tres nueitz de mas mosica y borina. Pero quan prebó a fer-lo, se trobó con que no podeba. Seguiba astí. Lo cantaire no sabeba “porqué acababa siempre en la tuya carrera quan saliba a buscar l’alegría” y ell no sabeba porqué no podeba blincar de festival.

“No quiero tornar t’a mía vida. No quiero lo mío treballo de mierda, ni la casa a on que no fan que fer-me la tana. Aquí soi feliz, de concierto en concierto, de borina en borina, sin preocupar-me de res”, ploramiquiaba entre trago y trago de biera.

Nusatros, ye claro, no le creyiemos. Quan lo deixemos, deseyando-le suerte, nos ridiemos a-saber-lo. ¿Qué s’habrá ficau? nos preguntabanos. A l’atro anyo no bi habió festivals por lo d’a pasa. Los canceloron totz. La nuestra colla, que i yeranos bien aficionaus, nos encarranyemos prou. Tot un anyo sin conciertos. Bi’n heba por streaming. Y dimpués d’acusticos, quan empecipioron a poder fer-se. Pero no yera lo mesmo. Querebanos bailar, blincar, sudar, agafar-nos los uns a los atros, sentir la mosica como tantas vegadas la hebanos sentida.

Lo d’a pasa remató, afortunadament, y totz nusatros hebanos sobreviviu. Lo día que salioron las entradas pa lo primer festival ibanos varrenaus. No nos creyebanos que a la fin podesenos tornar a sentir tot aquello. Yeranos bien niervudos. Bell mes dimpués calabanos la tienda de campanya y brindabanos con latas de biera de marca blanca por los conciertos que ibanos a veyer. Bella hora dimpués ubriban puertas. La primer banda empecipiaba a sonar. Olga en paró cuenta. “Miratz-tos, ¿no ye ixe Chaime Borinas?”. En primer ringlera, con un pozal de tinticola, escacilando los temas que sonaban y vestindo la suya ropa de finals d’os novanta. Sí que yera ell. Nos miremos entre nusatros, contentos de tornar a veyer-lo. Barruntabanos que no sería lo zaguer festival a on que nos trobaríanos.

Talment ise drogau y tot fuese una faloria producto de bella sustancia. U talment, a la fin, ixa nueit, dimpués d’o concierto de Zoo, Chaime heba prebau suerte en atro pogo. Talment le heba costau mas porque heba de viachar mas luent en lo tiempo. En tot caso, lo heba conseguiu y tornaba a estar feliz.

Iste relato fa parte de l'Inktober literario en aragonés de 2020.

Especial Premios d'a mosica aragonesa. Tierra de barrenaus 7x03

S'embolicó prou la cosa de fer una gala en lo preto d'a pasa, pero a la fin se podió fer. La chent d'Aragón musical, que teneba previsto entregar los Premios d'a Mosica Aragonesa lo 14 de marzo habió de suspender-los, en primeras sin tener ni ideya dica quan. La primer edición que s'iba a celebrar en Uesca, habió de deixar-se pa mas entabant y, a la fin, iste pasau 5 d'octubre, las premiadas pasoron por lo scenario d'o Palacio de Congresos pa replegar los suyos galardons.

Como ya ye tradición, Tierra de barrenaus ha seguiu de bien cerca tot lo que pertoca a istos premios. Dende lo programa especial a on que se presentoron las nominacions a cada categoría, quan encara nos febanos la mofla d'o virus, dica la gala retransmitida en directo por Aragón Cultura. L'equipo que nos hemos chuntau somos las de siempre: Tamara, Rubén, Dabi y yo. En iste anyo, entre los problemas por l'aforo y las obligacions d'os integrants d'o equipo, dengún no podiemos asistir a la gala, asinas que habiemos d'aconhortar-nos con veyer-la en la tele.

La gala estió la mas curta dende fa tiempo a-saber-lo, baixando d'as dos horas de duración. Pero como en TdBradio tenemos ferrete pa rato, nos hemos fotiu un programa que blinca las dos horas y a on que charramos de tot lo que i paso. Siempre, prou que sí, dando la nuestra envista sobre tot. Subchectiva, personal y a sobén desinformada. Pero si quiers leyer u ascuitar debatz saputaces, habrás de buscar en belatro cabo.

Por cada día que i hai noticias arredol d'istos premios se charra un poquet d'a mosica aragonesa y de buena parte d'as suyas protagonistas que, por un regular, son ignoradas en la suya propia tierra. Dende lo programa torno a desfender la gran calidat y variedat mosical que tenemos en lo país y lo gran papel que fa pa la suya difusión iniciativas como ista. Como dicen los Fongo Royo, ganadors d'o Premio a la millor canción en aragonés por Luengas religadas: Nunca no amas lo que no conoixes. Asinas que conoixcamos la mosica que se fa en Aragón pa poder amar-la.

Y norabuena a las premiadas y nominadas, prou que sí!

Programa #86


lunes, 26 de octubre de 2020

Amagar #Inktober 26

Columbró un movimiento entre dos matas que le percutió. Talment ya lo tenese. Abel movió bell centimetro lo telescopio. Fació chirar una d’as manetas. Enfocó y la vido: unatra cocullada. En atra circumstancia talment s’hese estau un rato disfrutando d’ixe muixonet, pero no pas ixe día. Le quedaba tres horas pa ganar lo concurso ornitolochico y la sola manera de fer-lo yera conseguir una foto d'un rocín. Ixe chicorrón y fuyitivo ser que tanto se le amagaba.

Nomás n'heba visto un, en toda la suya vida. Astí mesmo, en lo Planerón de Belchit, a on que heba conseguiu instalar lo hide dende a on que pretendeba ganar lo concurso. Isidro, lo solo rival que le quedaba dimpués de meses de competición, heba conseguiu fotos rebonicas de pintaparetz u perdices blancas muito antes que no ell. Pareixeba que fese un pauto con los bichetz pa que posasen como si fuesen famosas en la placha en acercar-se lo verano. Abel, manimenos, heba visto la craba roya pa conseguir-las. Y la calidat no yera ni la quarta parte. Cumpliba con lo listau, prou que sí, pero sabeba que, de no fer-le la foto a lo rocín ixa tarde, la suya redota sería inapelable.

Chiró ent'a zurda lo telescopio. Unatra au amaneixeba. Yera una correndera. Por un momento le pareixió que se le feba la mofla. Feba tiempo que le pareixeba que muitos d'os paixariquetz que alufraba se'n rediban, d'ell. Quan deixó lo suyo treballo en la oficina y decidió de fer d'os muixons la suya forma de vida, nunca no s'hese pensau que acabaría sentindo ixo. Los primers meses, talment mesmo bell anyo, conservaba l'admiración que sentiba por cadaún d'ixos animals que tanto goyo le feban. Seguiba dsifrutando mesmo d'as palomas que tanto abundaban en la ciudat suya. Bella vegada, dimpués d'estar-se tot lo día fendo cursas con grupos de crios que igual les teneba vueitre que gallina, se'n baixaba t'o riu y se quedaba alufrando paixaros dica que se le feba de nueit.

Ya feba firme tiempo dende ixo. Agora nomás quereba veyer lo rocín, tirar-le la foto y ixopar enta casa a veyer-se un capitol de bella serie a on que no'n salise garra, de muixons. Si lo conseguiba, tendría perras pa tirar quasi un anyo. Ganar-se la vida a pur d'aus yera mas embolicau que no s'hese pensau. Y ixo que no yera un esminchau. Sabeba que lo tendría dificil. Pero no pas tanto. No entendeba que a la resta de chent no le podesen intresar los paixaros. Yeran un prodichio d'a naturaleza, con una enarcadera variedat de formas y colors, de cantos y vuelos, que los feban lo mas repoliu que podese alufrar un human. Abel sabeba trasmitir ixa pasión, u ixo le deciban siempre quan explicaba las caracteristicas d'ixos animaletz. Talment ixa pasión heba de venir ya adintro d'a persona que sentiba las suyas estrolicaderas pa que de verdat fese fruito.

Se miró lo mobil. Garra mensache d'Isidro en lo grupo d'o concurso. Seguiba a tiempo de ganar. Luent, a quantos cientos de metros, bella cosa se moveba. Movió lo telescopio. Miró. Astí yera. Un chiquet y pardisco muixonet que se le heba estau eslampando tot lo día. Ya localizau, prenió la camara. Se le veyeba de pistón. Tiró quantas fotos. Tasament se moveba. Por una vegada le yeran metendo las cosas facils. Se miró lo resultau en lo visor. La fotos yeran perfectas. Podeba ganar. Tornó a mirar-se por lo telescopio. Lo tozuel d'o rocín chiró enta ell. Ubrió la boca y quasi podió sentir lo canto que feba, como si lo telescopio amplificase lo soniu antimás d'a imachen. Remeró ixa primer vegada que heba visto un rocín. Tamién astí, en lo Planerón. ¿Qui sabe? Podría estar mesmo que fuesen parients. T'a part d'alavez levaba tant poco tiempo en la ornitolochía, y le quedaba tantos paixaros por conoixer... S'estió un rato mas seguindo lo rocín, disfrutando d'os suyos movimientos, lo suyo caminar por la estepa belchitana. Sintió, por un momento, la sensación de maravilla que creyeba heba cacegau pa cutio.

Dispareixió, dimpués de quantos minutos, por dezaga d'un arbusto. Abel tornó t'a realidat. Quitó la tarcheta de memoria d'a camara y la ficó en lo telefono. Ubrió lo grupo pa ninviar-la y, antes de poder sisquia meter lo mensache, vido unatra foto. A lo suyo peu, Chersophilus duponti. Lo siguient mensache yera d'Isidro. ¡Conseguiu! Y contino, caretas de felicidat.

Por uns minutos, por lo tiempo que heba pasau alufrando lo rocín, Abel heba perdiu lo concurso. Talment, pensó, he ganau atra cosa.

Iste relato fa parte de l'Inktober literario en aragonés de 2020.