domingo, 19 de febrero de 2012

Prestando servicios vs guaranciando dreitos

Imachen amprada de Arainfo.org
Bi ha muitos mantras neoliberals asumius de tot por a más gran parti d’a población aragonesa y espanyola. En Espanya no se tortura ohmmmm. A libre competencia abarata os productos ohmmmmm. A violencia (d’atros) no tien chustificación ohmmmmmm. A democracia (burguesa y capitalista) ye o menos malo d’os sistemas ohmmmmm y asinas asinas...

Un d’os que más niervudo me mete ye ixe de ‘L’estau ye un prestador de servicios’. En cuentas de l’estau podetz meter qualsiquier atro ran de l’administración. Os gubiernos autonomicos, os concellos, y lo que tos pete. Podríanos sustituyir l’estau por l’administración ta estar más precisos. Ixa ideya de que l’estau ye un prestador de servicios ha chupiu china chana a muita chent, y en zagueras a buena parti d’a socialdemocracia europea, deixando a l’administración publica simplament como un atro competidor en o sacrosanto (ta lo que quieren) mercau libre. Continando con ixa lochica, as mesmas que repiten terne que terne lo d’a prestación de servicios, s’encargan contino de malmeter y fer visteras as debilidatz de l’administración y una suposada u real mala chestión d’os suyos meyos ta contimparar-la con as interpresas privadas y a suya nunca no qüestionada chestión.

Tot isto endreza a muita chent, quasi sin parar-ne cuenta, a pensar chusto lo que quiere o neoliberalismo: que le cal fer-se un seguro privau de salut y levar a la suya catrinalla ta escuelas privadas y, alavez, que bosar impuestos t’o sistema de salut y educación publico ye poco menos que un furto. Y tot surte dende ixa ideya de l’administración como prestadora de servicios.

No. L’administración, a lo menos en os estaus socials europeus, u en a más gran parti d’ells y prou que de traza teorica, ye una guaranciadora de dreitos. Bi ha una sanidat y educación publicas ta que todas, independientement de as nuestras condicions economicas y vitals podamos fer-las servir y tiengamos guaranciaus dreitos humans como en son, por eixemplo, ixos dos. Cada politica y cada euro de l’administración que beneficia a la privada ye un euro u una politica que no beneficia a la publica. No porque a publica haiga de competir con no dengún, sino porque a privada sí que lo fa. Y adedican buena cosa de recursos precisament a condicionar as politicas ta que o rete publico, guaranciador d’os dreitos de todas, siga cada vegada pior y a la chent no le quede atra que fer servir, en iste caso sí, os suyos servicios. Por ixo, creigo que ye tan grau fer más febles os retes publicos de salut, educación, treballo, …. porque cada vegada que no aduben, no se ye deixando de prestar un servicio, se ye deixando de guaranciar un dreito.

Ye por isto que lo de bosar por as recetas u por bells servicios medicos, u churidicos, agora que tamién se’n charra, encara que sigan quatre perretas, ye reconoixer implicitament que ye un servicio que cal bosar-lo y que qui no lo bosa, siga 5 u 5000, no puet fer-lo servir. No puet guaranciar-se os suyos dreitos.

Tamién por isto me fa tanto mal cada vegada que leigo u que siento, que Fulana u Mengana u tal u qual colectivo d’humanas ‘s’aprofeita’ d’a sanidat u educación publicas’. Ye, una atra vegada más, egoísmo, capitalismo, neoliberalismo, deshumanización y, por un regular, xenofobia. Si a salut u a educación son servicios, seguntes ixe planteyamiento cal pagar-los y qui lo escribe u lo diz suposa que ixa persona u colla de personas no lo fa. Encara que por un regular nian lo sabe de seguras. Si a salut u a educación son dreitos, y en son, no bi ha pleito. Todas as personas tenemos ixos dreitos simplament por o feito de haber naixiu. Asinas que, por favor, tos convido a que cada vegada que sintamos ixo de ‘L’estau ye un prestador de servicios’ corrichamos de camín a qui lo ha dito y prencipiemos a qüestionar ta que cal l’administración. Y si en cal, prou que sí, pero ixe ye atro debat...

jueves, 16 de febrero de 2012

Enamplando l'aragonés 01

Plega ta Tierra de barrenaus una atra sección. Ista levaba barruntando-la quasi dende prencipiar o blog. De feito, tien un precedent en aquel En leyendo adedicau a l’emplego en aragonés de ‘aquí, astí y allí’, que recomiendo a totz os neofablants (partis 1, 2 y 3, más que más si lo aprendioron antis de 2005 y dende alavez no han afundau guaire en a luenga.

Ista nueva sección plega en un inte raro ta l’aragonés. D’una man, as institucions, dimpués de bells trangos enta debant, pareix que recularán prou y ye seguro que no adedicarán guaires diners a la suya espardidura. A ran asociativo no pareix tampoco que se pueda articular una respuesta como caldría. D’atra man, as clases que antismás rebutiban d’alumnalla, agora tienen poquetz alumnas y muitas no fan servir l’aragonés en rematar segundo. Mesmo chent que antismás gosaba charrar-lo en zagueras lo ha deixau... Bien se vale, que en l’universo virtual, l’aragonés ye más vivo que muitismas atras luengas con más fablants. Softaragonés fa un treballo sobrebueno traducindo programas diya par d’atro. A plegada d’Arredol, o funcionamiento d’a Biquipedia y l’emplego de l’aragonés en os retes socials virtuals y reals, son atros sinyals de que continamos vivas, encara que amagadas asoben dezaga d’os nuestros ordinadors.

Sirva tot isto de presentación d’una sección que prebará de que todas podamos aprender bella coseta sobre l’aragonés. Vocabulario, bella qüestion gramatical, curiosidatz, que me se yo. Tot mirando-me de que sían cosas que faigan honra t’a vida cutiana. Como siempre, agradeixeré todas as alportacions, dubdas, preguntas y queixas.

A primer entrega, facileta. Un poquet de vocabulario que ampro d’o libro Diccionario aragonés: Chistabín - castellano (Bal de Chistau) de Fernando Blas Gabarda y Fernando Romanos. (Adaptau a la grafía ACAR)

Doblar-se: Fundir-se (las bombillas). (ej. s’ha doblau bela bombilla per ixo no se i vei garra)

Entrepuz: Obstáculo, impedimento, cosa que estorba al estar en medio (tb. empentizo). Meter entrepuces: Obstaculizar, entorpecer.

Estrolicadera: Conversación ociosa y larga. Fer la estrolicadera. Tener una charla informal, parlotear.  (ej. y astí se van quedar, fendo la estrolicadera como si tenesen to’l tiempo d’el mundo)

Dir-se la flama: Irse de la olla, irse de cabeza (ej. ya se le va la flama y per ixo charra más)

Ni esleixiu a garra: Que ni pintado, ni hecho a posta, que nada sería mejor. (ej. hetz veniu un diya que ni esleixiu a garra perque no tiengo fayena).

Ixo ye tot por agora. Ye tiempo de fer-las servir y adhibir-las a lo nuestro vocabulario. Que l’aragonés continará vivo si se charra... y si no, no.

viernes, 10 de febrero de 2012

Kikindos

Tiengo dos vías de contacto fundamentals con a reyalidat dillá de indepelandia y fablilandia. En ixe mundo a on que toda a chent ye espanyola y mesmo bi existen personas de dreitas. La una ye a mía familia y os suyos debatz intereconomicos nadalencos. L’atra ye o treballo. Ya charré bella vegada de Frito, un companyer de treballo, masclista, homofobo y ababol a qui balticé con ixe nombre por o personache de l’advogau de Idiocracia. Hue me toca charrar d’un nuevo companyer que tiengo ista anyada tamién un poquet particlar. Istas son as cosetas de Kikindos, como le clamaré, pues, si contina treballando con yo, me pienso que tornaré a charrar-ne:

Kikindos ye toda una persona virtuosa y treballadera. Plega un ratet antis t’o treballo y asinas puet comentar-me a suya vida. Ye firme esfensor d’os dreitos d’autor y no entiende como puedo ascuitar Spotify sin pagar u como puedo viyer Sherlock Holmes 2 en casa d’un amigo o mesmo diya que la fan por primer vegada en os cines. “¡Pero si tien dreitos d’autor!” me remera. Y pienso en Robert Downey Jr. , Guy Ritchie y Jude Law y en como deixan de ganar un atro fascal de dolars y me fa sentir-me mal.
 
Kikindos sabe muito de mosica. Como goso de tener Spotify funcionando me pregunta por lo que voi sentindo. En ascuitar a Manel me pregunta si soi catalán. Feba un ratet ascuitaba a David Bowie pero no me preguntó si yera anglés. ¡Que espisguardau! Dimpués, considera First and last and always, de The Sisters of Mercy, heavy metal y, de rematadera, trafuca a La Talega con Los Manolos. “¡Ye que ascuitas mosica de collas desconoixidas! Porque yo sé muito de mosica...”. A l’altro diya me charra de que un tal Pitbull ha feito una versión de Marisol, contrimostrando-me que sí sabe de “mosica”.
 
Kikindos ye un votant informau y quan le vaga, leye. “¿Tiens bella cosa ta leyer” - me pregunta - y le amano o Publico de fa bell par de diyas que encara teneba por a mesa. Dimpués de bells minutos leyendo-lo, s’endreza enta yo con un cenyo rarenco y me diz “¿Isto ye lo que gosas de leyer tú?” - Sí - respondo, entre que contino treballando - “Ye que no ye guaire obchetivo” - me sinyala. - "Bueno, no conoixco garra depeixa obchetiva - le digo - en conoixes tu garra?” Kikindos en conoix una que se diz “El Mundo”. M’esmelico sin querer y un “Hodo petaca” fuye d’a boca mía. A lo menos no m'ha dito "La Gaceta"...
 
Kikindos ye un figura y si se afiliase a bell partiu, plegaría luen. Sisquiá bell diya siga o ministro d’educación espanyol. Pior que Wert, no’n será.

jueves, 26 de enero de 2012

Ampraus 060

Lo hibierno s’amana... pero no remata de plegar. Alto u baixo como a inspiración. Y como siempre que no’n tiengo, pues tiro con un Ampraus y aspero que tos faiga buen prebo.
 
Desaparecidos ye o titol d’una nueva exposición d’o fotoperiodista Gervasio Sánchez. Se tracta d’una ripa de fotos sobre as personas desapareixidas en conflictos armaus de tot o mundo: Kurdistán, Colombia, Camboya, Iraq, Guatemala, Bosnia... y tamién, ta rematar, Aragón, a on que siguió o proceso d’ubrir un fosal en Cetina d’una persona asesinada en a Guerra Civil Espanyola. Tenié a suerte de viyer-la guidada y de que compartise con qui bi yeranos as historias que bi ha dezaga de cada foto. Ye penible lo que as humanas somos capables de fer quan nos metemos boques. Ye penible que contine habendo-ie tantas resistencias por chent no-tan-de-dreitas a que aclareixca lo pasau de l’estau espanyol. No deixetz pasar a oportunidat de viyer ista expo que ye en o Centro d’historias dica o 12 de febrero.

Sant Valer, rosconer y ventoler. Iste sí que plega y con ell, movidicas, como siempre. Un chiquet puent y o Roscón Rock que, en fer ueito anyadas ya, ye tradición. Ista anyada cuento que no nos chelaremos tanto como atras. O Caracol Zaragoza, antimás, organiza una chicolatada a las 18:00 en o local Treziclo d’o vico zaragozano d’a Madalena. Bi informarán d’as suyas actividatz y antimás de chicolate y roscón prometen sospresas .. y revolución.

Fa bellas anyadas (no pas guaires) en un Sant Valer, visité por primer vegada A Seu de Sant Salvador. Soi tan ababol que vivindo a tres minutos d’astí encara no la heba visitada. Ixe diya yera fendo una gambadeta quan viyé que feban chornada de puertas pataleras ta que una ringlera de cristianas ‘mayors’ besasen uns uesos de, probablement, bella persona d’o sieglo XII. O caso ye que podetz aprofeitar ta viyer por aintro ista repolida catedral que siempre i trobas nuevas maraviellas en visitar-la.

Febrero feminista: Tamién se ye fendo tradición. Una atra anyada torna o mes más feminista. O mes que aprofeitamos ta formarnos un poco y treballar (más) iste tema. A programación d’ista anyada torna a estar bien ampla y pincha. Aqui la tenetz.

Thatcher pareix, por lo que he sentiu que dicen d’a cinta, que yera una gran democrata y millor persona. Como Fraga. Que bien se ye muerto! Quanta hipocresía por o mundo! Encara remero quan yera calient o calabre de Karol Wojtyla que comenté, entre atras ateas, que yera contento porque bi heba un boque menos en o mundo y que moriba un complice de miles de muertes por SIDA y por gubiernos totalitarios. As personas que me sentiban, que atras vegadas hesen estau d’alcuerdo con yo, me dicioron que me pasaba. Probablement hue cretiquen a Ratzinger y quan muera digan que me paso. Que muera una persona no me fa cambiar a opinión que tiengo sobre ella. Tornando t'a dama de fierro, yera mirando de trobar una canta de Elton John a on que deciba “Goyoso nadal, Margaret Thatcher, totz celebramos iste diya, porque en falta uno menos t’a muerte tuya”,  y he trobau ixa y atras cantas. Iste que tos pencho ye un articlo de Rolling Stone con siet canta adedicadas ta ista democrata, amiguica de Pinochet, atro democrata, con videos de Elvis Costello, Sinead O’Connor, Morrissey, Public Enemy, Renaud y Crass. D’a canta d’Elton John no i mete video, pero si unas fotos muito intresants d’as movilizacions obreras en Anglaterra, asinas que lo pencho contino.

miércoles, 18 de enero de 2012

Exercendo lo pasquinismo 007: Laminando culos

En istas zaguers semanas se queda uno un poquet preocupau. Tantas y tantas periodistas laminando culos talment faiga que se les acotole a luenga y haigan de deixar o suyo treballo. Y no ye a cosa como ta más esqueferadas...

Lo de Urdangarín ya yera penible. Ye impresionant como cada vegada que se’n charra, toda una ripa de periodistas, opinadoras y rufierteras corren a tot meter a decir lo bueno y campechano que ye lo rei, que nos salvó o 23F, que ye guaranciando a democracia, a constitución y que me se yo que más... Y ixo que en zaguerías, y dende a carranyada ixa que tenió de ‘lo pin en a fonsera’ bella periodista ya no le ride tanto as gracietas.
 
O cenit d’o pelotismo plegó dimpués d’o monologo nadalenco quan dició ixo de que todas yeranos iguals debant d’a chusticia (¡sin redir-se-ne! ¿cómo lo fa?) y o periodistamen quasi lo fan santo. Que lo diga ell, que siquiá en teoría ye igual como a resta, en tien de bemols!!!
 
Encara que talment bi haiga un pacto ta laminar o culo de totz os repuis d’o franquismo. De tot lo suyo herencio. Pues be-te-me que as periodistas d’os mass media, antiparti de a lo hereu de Franco, tamién cantan loas a los suyos ex-ministros.
 
A muerte de Fraga m’ha deixau sin sangre en a pocha de viyer como as periodistas progres repetiban quanto heba aduyau a la plegada d’a democracia y a las libertatz. Ixo, en a SER, que en a COPE u en Intereconomía no quiero ni saber lo que i habrán puesto decir... Que fastio feban Carrillo y Maria Antonia (que prou en fan ya por un regular) Y que fastio Rubalcabas, Rosa Diez y espanyolamen variau
 
Afortunadament por os retes socials virtuals y fisicos a escape nos trobamos con chent con memoria y hemerotecas que remeran qui estió ixe faixista, qué fació en estando vivo y quals yeran as suyas opinions. Que goi de viyer como surten como fongos por os facebooks os videos y os articlos que, una vegada más, fan esclatera a hipocresía y l’oportunismo de tot iste tarabidau politico meyativo y interpresarial.

miércoles, 11 de enero de 2012

Malfurriar diners IV. En crisi



Amprada de Manel Fontdevilla
Siempre soi estau un poquet radiu. D’o ‘punyo preto’ que se diz en o castellano, por aquí a lo menos. Dende que me independicé, mesmo más. Talment por ixa cultura d’o no gastar que lo que calga u talment por as mias ideyas politicas, u un poquet de cada y d’atras cosas nunca no he levau bien que se malfurriasen os diners. Asinas lo he denunciau, como poco tres vegadas (I, II y III). U más. M’he sorprendiu en viyer lo que sale mirando ‘malfurriardiners’ en iste mesmo blog.


No soi d’as que creyen que ‘vivibanos por dencima d’as nuestras posibilidatz’. Me pareix que ixa frase ye un atro mantra neoliberal como ‘en Espanya no se tortura’ u ‘totz os extremos son malos’. Tener casa, vehiclo, ropa, bells trastes tecnolochicos y marchar bell cabo de semana t’o monte no son luxos. U millor dito, no habrían d’estar-ne.


Pero sí que creigo que muitas han viviu (y a mas gran parti continan vivindo) como han quiesto. Permitindo-se totz os concietos politicos que se les pasaban por l’esmo y, prou que sí, con os diners d’o pueblo. Valencia y Balears pareixen os paradigmas d’o malfurriar. Pero de aeropuertos sin avions u de prochectos de campos de futbol absurdos, tamién en sabemos por aquí. Dicen agora que Catalunya retallará en eventos chorras. Sisquía lo faigan. Y sisquiá aprendamos por aquí y a Belloch no le torne a dar por ExpoNabo, Zaragoza ciudat cultural u qualsiquier atra fatera nueva. A Urdangarín l’han pillau con o carret d’o chelau y furtando patacadas de diners con a suya fundación. (Cada vegada que siento a parola Fundación tremolo, pues gosan d’estar cheras a on que chitar os diners publicos) As periodistas, muito profesionals, s’han fotiu de lapos a viyer qui podeba laminar más o cul d’a suya machestat. ¿Qué tendrá a casa reyal?.... Ah sí, diners.


Tot isto ye mal, prou que sí. El jueves tien, dende fa bells meses, una pachina adedicada a casos a on que se malfurria diners. Cada semana i apareixen quatre casos y en fan un chiste. Podrían apareixer-ne quaranta, soi seguro. Pero a mia pregunta ye ¿qual ye o problema: que se malfurrien diners u que se malfurrien agora que bi ha crisi?.


Quan a cucha anticapitalista nos manifestabanos contra Expo Flufi, Expo Nabo, Expo Cultura u Expo Farlopa, quan denunciabanos o malfurrie en a casa reyal, en as barquichotas de l’Ebro, en aeropuertos vuedos y campos de futbol a cascar-la ta equipos que blincan de división masiau, quan luitabanos contra Gran Stafa – lo millor que l’heba pasau a Aragón dende os Reis Catolicos deciba belún...-, quan criticabanos os gastos en representación y caterins u que se pagase l’AVE y o caché d’un carnuz ‘tertuliano’ famoso espanyol ta que venise a pasar lo maitin en Aragón TV, quan demandabanos retalladas en os cuerpos y fuerzas de seguridat de l'estau, muitas personas que hue son carranyadas con o politicamen nos deciban que yeranos unas hippiosas en contra de tot, unas carranyadas y que les querebanos hoder a fiesta, a la finitiba. Muitas encara nos lo dicen y continando con os mantras neoliberals de que os macroeventos u costruyir cosas ye bella cosa buena ‘per sé’, muitas continan decindo-nos-lo. Y mesmo nos culpan de que no se faiga Gran Stafa u ExpoOstiasEnVinagre. Por desgracia ta todas, o tiempo nos da la razón masiau asoben.


Y agora tenemos aeropuertos, prochectos de campos de futbol, azutes, bien de militars y de policia y de trastes ta que chuguen, telecabinas bien alteros en a ciudat d'o cierzo, un desierto a meyo vender, catedras de homeopatía entre que s’esboldrega l’edificio de Filosofía, vicos vuedos en casa dios y casas vuedas en mel meyo d’a ciudat, tranvías ta conectar os vicos vuedos con o paseu Independencia, en obras una anyada de cada dos, y a los más carnuces de totz os partius políticos treballando en l’administración y en as interpresas publicas creyadas ta ixo. Pero se cobra por as medicinas, a catrinalla va t’a escuelas en prefabricaus y ‘cal’ baixar-nos os chornals ta que a Ilesia Catolica y a Monarquía, entre atros, continen con a suya ‘rave ta cutio’.


Ta yo isto nunca no ye tolerable. Ni en crisi ni nunca. Si todas istas anyadas os diners adedicaus a fateras, a prochectos publicitarios y a fer a fiesta d’a cocaína, s’hesen adedicau a fer escuelas, a amillorar a sanidat, a fer d’as ciudatz un puesto razonable y comodo a on vivir, a costruyir os equipamientos que de verdat les calen a los vicos, a que os lugars tiengan unas comunicacions y unas condicions de vida más dignas... hue prebablement seríanos en crisi, pero cosa no sería igual.

Diz que de tot s’aprende. Cada diya confio menos en a humanidat. Creigo que saldremos d’ista y a mas gran parti d’a chent ixublidará tot. Tornará a clamar-nos hippiosos estricalladors de borinas cada vegada que nos oposemos a eventos con mascota u a infraestructuras molonas. Nusatras no deixaremos de luitar, de denunciar y d’explicar porque no sabemos vivir d’atra traza.

miércoles, 28 de diciembre de 2011

O millor de l'anyada


O zaguer post de l'anyada quiero dedicar-lo a compartir bellas cosetas que han pasau mientres ista anyada que me han feito goi. No quereba rematar l'anyada con toda ixa rabieta nadalenca que me da. Asinas que t'alla que voi con bellas soxerencias que aspero que tos faigan goi.



TV: Talment siga l'anyada que más series he prencipiau a viyer. Belunas d'ellas buenismas. Walking dead, The I.T. Crowd, America Horror story, True Blood... y prou que Dexter, una d'as mias favoritas y a on que he conoixiu a (l'atro) amor d'a vida mía: Debrah Morgan. Pero sin garra dubda, ye Chuego de Tronos la que más goi m'ha feito. Basada en a serie de novelas “Canta de chelo y fuego de George R.R. Martin, tardó bell poquet en enganchar-me, pero quan lo fació.... Hibo!!!! Agora quasi no puedo ni dormir en leyendo as aventuras d'os Targaryen, Lannister, Stark, Baratheon y resta de chent. De lo millor que he visto y leyiu en muitismo tiempo. Pencho o video de o violinista friki chaponés tanyendo a suya banda sonora. Tuet!




Humor: Alguna pregunta mes? ye o nombre d'un programa d'a TV3 catalana. Lo fan dende fa muito tiempo, pero yo lo he descubierto ista anyada. Replega os millors intes de a embute de televisions y los mezcloteya con trozos de programas. La de risas que me he feito gracias a iste programa! China chana tamién han iu colando-se os suyos sketches en o mio parlache cutiano como o “pos mu bien” u “¿ho haveu vist?”. O video que pencho ye un d'os millors Top10 que han feito.


L'aragonés: Pues sí. M'entiboqué, 2011 no ye estada l'anyada de l'aragonés. A la fin, ni consello superior, ni academia oficial, ni chufas en vinagre. Rudi nos tornó t'a reyalidat. Como siempre, l'aragonés contina pendendo d'as suyas fabladoras. Bien se vale que somos bien activas y no nos hemos quedau con os brazos cruzaus. Ista ye estada tamién l'anyada a on que ha surtiu Arredol, o meyo de comunicación cheneralista en aragonés, y a on que prencipió una d'as iniciativas más pinchas que regular que se repetirá. Charro de D'estrela a estrela, tot un diya de radio en aragonés, que organizoron as chents de Fendo orella y Radio Topo de conchunta con arrienda companyers d'as radios libres y de lo movimiento en esfensa d'a luenga aragonesa. Se facioron videos d'as dos iniciativas, que tamién pencho contino. No puedo ixublidar a publicación de Prou prou luen, o millor libro que nunca no s'haiga escrito (hehehe)

D'estrela a estrela


Arredol. Un mes d'información en aragonés


Mosica: Como no, ta yo ye estada l'anyada de lo nuevo disco de Obrint Pas, Coratge. No m'han feito burro falso. Un buenismo disco, más personal, pero combativo y alegre que ye lo que siempre dicen. Los podié viyer en Zarautz ta fiestas en un concierto brutal con The Uski's. Buena borina tienen por ixas tierras... Tamién ye estada l'anyada que he prencipiau a conoixer a-saber-las collas que cantan u cantaban en catalán, en parti gracias a la documentación que pillé ta un programa de LaEnredadera. Asinas me he trobau con Els Pets, Sopa de Cabra, Lax 'n busto, Els Catarres, y os zaguers discos d'a Gossa Sorda, que feba muito tiempo que no ascuitaba. Catalunya tamién me trayó a The Sisters of Mercy, a qui dimpués de 17 anyadas de fandom conseguié viyer en a Razzmatazz de Barcelona. 

D'Aragón no puedo pasar sin recomendar lo disco de Los Olvidados de la morgue, y más que más, os suyos conciertos-borina, y o discazo de Kase-O con mosicos de jazz. Guarda que a yo lo jazz no me fa mica goi, pero lo mezclayo con o rap d'o zaragozano ye sobrebueno. Tamién de rap, editó o suyo primer disco Sho Hai, ex-Doble V, de qui charré fa tiempos.


Muitas son estadas las cantas que metería como la millor de l'anyada y a más gran parti en catalán, pero probablement la que más m'emocione siga Kukutza III, de Zea mays, tanto por a letra y mosica, como por toda a historia que bi ha dezaga cuanto a lo desaloix de o Centro Okupau Kukutza. Con ixa canta facioron un lipdub antis d'o desaloix que pencho contino. Tot un temazo que feré servir ta dar ferrete en ixa tabierna creperia que todas sabemos...



Aspero que tos faiga tot buen prebo a todas y que pasetz un sobrebuen 2012!!!