Mostrando entradas con la etiqueta The sisters of Mercy. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta The sisters of Mercy. Mostrar todas las entradas

viernes, 10 de febrero de 2012

Kikindos

Tiengo dos vías de contacto fundamentals con a reyalidat dillá de indepelandia y fablilandia. En ixe mundo a on que toda a chent ye espanyola y mesmo bi existen personas de dreitas. La una ye a mía familia y os suyos debatz intereconomicos nadalencos. L’atra ye o treballo. Ya charré bella vegada de Frito, un companyer de treballo, masclista, homofobo y ababol a qui balticé con ixe nombre por o personache de l’advogau de Idiocracia. Hue me toca charrar d’un nuevo companyer que tiengo ista anyada tamién un poquet particlar. Istas son as cosetas de Kikindos, como le clamaré, pues, si contina treballando con yo, me pienso que tornaré a charrar-ne:

Kikindos ye toda una persona virtuosa y treballadera. Plega un ratet antis t’o treballo y asinas puet comentar-me a suya vida. Ye firme esfensor d’os dreitos d’autor y no entiende como puedo ascuitar Spotify sin pagar u como puedo viyer Sherlock Holmes 2 en casa d’un amigo o mesmo diya que la fan por primer vegada en os cines. “¡Pero si tien dreitos d’autor!” me remera. Y pienso en Robert Downey Jr. , Guy Ritchie y Jude Law y en como deixan de ganar un atro fascal de dolars y me fa sentir-me mal.
 
Kikindos sabe muito de mosica. Como goso de tener Spotify funcionando me pregunta por lo que voi sentindo. En ascuitar a Manel me pregunta si soi catalán. Feba un ratet ascuitaba a David Bowie pero no me preguntó si yera anglés. ¡Que espisguardau! Dimpués, considera First and last and always, de The Sisters of Mercy, heavy metal y, de rematadera, trafuca a La Talega con Los Manolos. “¡Ye que ascuitas mosica de collas desconoixidas! Porque yo sé muito de mosica...”. A l’altro diya me charra de que un tal Pitbull ha feito una versión de Marisol, contrimostrando-me que sí sabe de “mosica”.
 
Kikindos ye un votant informau y quan le vaga, leye. “¿Tiens bella cosa ta leyer” - me pregunta - y le amano o Publico de fa bell par de diyas que encara teneba por a mesa. Dimpués de bells minutos leyendo-lo, s’endreza enta yo con un cenyo rarenco y me diz “¿Isto ye lo que gosas de leyer tú?” - Sí - respondo, entre que contino treballando - “Ye que no ye guaire obchetivo” - me sinyala. - "Bueno, no conoixco garra depeixa obchetiva - le digo - en conoixes tu garra?” Kikindos en conoix una que se diz “El Mundo”. M’esmelico sin querer y un “Hodo petaca” fuye d’a boca mía. A lo menos no m'ha dito "La Gaceta"...
 
Kikindos ye un figura y si se afiliase a bell partiu, plegaría luen. Sisquiá bell diya siga o ministro d’educación espanyol. Pior que Wert, no’n será.

martes, 29 de noviembre de 2011

Concierto, versión y peli

Tres videos traigo en momentos de fer o cinqueno cabo d'anyo d'iste cabo a on que tos cuento as mias movidetas.

O primer, d'un concierto. O que fació iste cabo de semana a mitica colla The Sisters of Mercy en Barcelona. Quan creyeba que nunca no conseguiría viyerlos a chira d' suyo treinteno cabo d'anyo les trayó dica Catalunya y be-te-me que mesmo me pilló con diners ta pagar-lo y sin haber de treballar o cabo de semana. O concierto estió increyible. Tanyoron (quasi) todas as miticas. Brutals First & Last & always, This Corrosion, Dominion, Alice... Y d'espectaclo en saber fer. A boira de "chelo ixuto" que a escape los amagó daba un look muito "Sisters". A sala, la Razzmatazz, a-saber-lo de pincha. Antis d'o concierto teneban un par de pantallas chigants a on que meteban imachens de cintas de manga, sciencia ficción clasica u beluna de Kubrick. Dimpués, as Lizards, una colla d'astí, facioron un conciertet bien pincho. Colla muito recomendable. O puesto ye impresionant y, lo malo, os pres. Tremolemos quan indo a bosar bi heba debant de nusatros una zagala quitando a tarcheta de credito. Seis euros una biera. Cheta, un tercio. Meyana, que le i dicen. Hibo! Buena cosa de perras que nos i deixemos.... Con tot y con ixo prou que bien que se'n valió.



Continando con mosica, en un ratet d'ixos que no tiens guaire faina en o treballo, me trobé con a colla catalana Lax'n'busto. Entre atras muitas cantas, una me trucó o ficacio a-saber-lo. Talment muitas conoixesetz d'a suya existencia pero yo la descubrié ista semana. T'estimo molt, se diz, y ye una versión d'o Maite Zaitut que cantaban Pirritx eta Porrotx. Si tampoco no conoixes Maite Zaitut, mira-la en Youtube tamién.



Y o zaguer video que pencho, me lo remeroron os companyers de Fendo Orella, fa un par de programas. Amanece que no es poco ye prebablement una d'as millors cintas que nunca no haiga visto. Plena de intes que remerar y con muita más medolla que no'n pareix. Con isto d'as eleccions espanyolas, Fendo Orella meitoron en o programa o troz que pencho contino. Muito gran!