Tiengo
dos vías de contacto fundamentals con a reyalidat dillá de indepelandia
y fablilandia. En ixe mundo a on que toda a chent ye espanyola y mesmo
bi existen personas de dreitas. La una ye a mía familia y os suyos
debatz intereconomicos nadalencos. L’atra ye o treballo. Ya charré bella
vegada de Frito, un companyer de treballo, masclista, homofobo y ababol
a qui balticé con ixe nombre por o personache de l’advogau de
Idiocracia. Hue me toca charrar d’un nuevo companyer que tiengo ista
anyada tamién un poquet particlar. Istas son as cosetas de Kikindos,
como le clamaré, pues, si contina treballando con yo, me pienso que
tornaré a charrar-ne:
Kikindos
ye toda una persona virtuosa y treballadera. Plega un ratet antis t’o
treballo y asinas puet comentar-me a suya vida. Ye firme esfensor d’os
dreitos d’autor y no entiende como puedo ascuitar Spotify sin pagar u
como puedo viyer Sherlock Holmes 2 en casa d’un amigo o mesmo diya que
la fan por primer vegada en os cines. “¡Pero si tien dreitos d’autor!”
me remera. Y pienso en Robert Downey Jr. , Guy Ritchie y Jude Law y en
como deixan de ganar un atro fascal de dolars y me fa sentir-me mal.
Kikindos
sabe muito de mosica. Como goso de tener Spotify funcionando me
pregunta por lo que voi sentindo. En ascuitar a Manel me pregunta si soi
catalán. Feba un ratet ascuitaba a David Bowie pero no me preguntó si
yera anglés. ¡Que espisguardau! Dimpués, considera First and last and always, de The Sisters of Mercy, heavy metal y, de rematadera, trafuca a
La Talega con Los Manolos. “¡Ye que ascuitas mosica de collas
desconoixidas! Porque yo sé muito de mosica...”. A l’altro diya me
charra de que un tal Pitbull ha feito una versión de Marisol,
contrimostrando-me que sí sabe de “mosica”.
Kikindos
ye un votant informau y quan le vaga, leye. “¿Tiens bella cosa ta
leyer” - me pregunta - y le amano o Publico de fa bell par de diyas que
encara teneba por a mesa. Dimpués de bells minutos leyendo-lo, s’endreza
enta yo con un cenyo rarenco y me diz “¿Isto ye lo que gosas de leyer
tú?” - Sí - respondo, entre que contino treballando - “Ye que no ye
guaire obchetivo” - me sinyala. - "Bueno, no conoixco garra depeixa
obchetiva - le digo - en conoixes tu garra?” Kikindos en conoix una que
se diz “El Mundo”. M’esmelico sin querer y un “Hodo petaca” fuye d’a
boca mía. A lo menos no m'ha dito "La Gaceta"...
Kikindos
ye un figura y si se afiliase a bell partiu, plegaría luen. Sisquiá
bell diya siga o ministro d’educación espanyol. Pior que Wert, no’n
será.
Mostrando entradas con la etiqueta The sisters of Mercy. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta The sisters of Mercy. Mostrar todas las entradas
viernes, 10 de febrero de 2012
martes, 29 de noviembre de 2011
Concierto, versión y peli
Tres videos traigo en momentos de fer o cinqueno cabo d'anyo d'iste cabo a on que tos cuento as mias movidetas.
O primer, d'un concierto. O que fació iste cabo de semana a mitica colla The Sisters of Mercy en Barcelona. Quan creyeba que nunca no conseguiría viyerlos a chira d' suyo treinteno cabo d'anyo les trayó dica Catalunya y be-te-me que mesmo me pilló con diners ta pagar-lo y sin haber de treballar o cabo de semana. O concierto estió increyible. Tanyoron (quasi) todas as miticas. Brutals First & Last & always, This Corrosion, Dominion, Alice... Y d'espectaclo en saber fer. A boira de "chelo ixuto" que a escape los amagó daba un look muito "Sisters". A sala, la Razzmatazz, a-saber-lo de pincha. Antis d'o concierto teneban un par de pantallas chigants a on que meteban imachens de cintas de manga, sciencia ficción clasica u beluna de Kubrick. Dimpués, as Lizards, una colla d'astí, facioron un conciertet bien pincho. Colla muito recomendable. O puesto ye impresionant y, lo malo, os pres. Tremolemos quan indo a bosar bi heba debant de nusatros una zagala quitando a tarcheta de credito. Seis euros una biera. Cheta, un tercio. Meyana, que le i dicen. Hibo! Buena cosa de perras que nos i deixemos.... Con tot y con ixo prou que bien que se'n valió.
Continando con mosica, en un ratet d'ixos que no tiens guaire faina en o treballo, me trobé con a colla catalana Lax'n'busto. Entre atras muitas cantas, una me trucó o ficacio a-saber-lo. Talment muitas conoixesetz d'a suya existencia pero yo la descubrié ista semana. T'estimo molt, se diz, y ye una versión d'o Maite Zaitut que cantaban Pirritx eta Porrotx. Si tampoco no conoixes Maite Zaitut, mira-la en Youtube tamién.
Y o zaguer video que pencho, me lo remeroron os companyers de Fendo Orella, fa un par de programas. Amanece que no es poco ye prebablement una d'as millors cintas que nunca no haiga visto. Plena de intes que remerar y con muita más medolla que no'n pareix. Con isto d'as eleccions espanyolas, Fendo Orella meitoron en o programa o troz que pencho contino. Muito gran!
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

