lunes, 15 de septiembre de 2014
El Corte Inglés y yo
martes, 28 de agosto de 2012
As casetes puden
Fa poco me plegaba por Facebook a enesima chorrada decindo que as que creixiemos en os 80 yeranos as putas amas y toda a resta de chent que ye naixida dimpués pude. Con fotos de cartels de cintas que, encara que a nusatras nos pareixcan rebuenas, a muita d’a chent que le levamos 10 u 20 anyadas les fa redir. Ye a edat. Nos femos mayors y creyemos, u queremos creyer, que tot ixo yeran lo millor y que ye insuperable. Pues no. Prou que me fa goi Gremlins, u Back to future, pero ixo no fa que sigan menos as Matrix, X-Men u Dark Knight por haber estau feitas decadas dimpués.En istas cosas d’a nostalchia, bellas vegadas plegan en puestos ridiculos. Un d’os que más veigo en zagueras ye o d’as cintas-casette. Entiendo que bi haiga chent que trobe a faltar os vinilos (yo no) porque sí que tienen bellas avantallas indubdables (y muitos atros inconvenients que fa que yo no los trobe a faltar ni ripio). ¿Pero as cintas? ¿A mierda d’as cintas? Un soporte que, en sentir-lo dos vegadas, prencipiaba a perder calidat de camín? ¿que s’entrascaba terne que terne en walkman y radiocasetes?. Pero be-te-me que una d’as cosas que troban a faltar ye... “rebobinar-las con o boli bic”. Quan leigo istas cosas, no sé si a chent ye nostalchica u dreitament estalentada. ¿Que tien de bueno rebobinar con un boli bic? ¿porque ye millor que tocar a tecla “entabant” u “entazaga”?. As cintas de video, por cierto, tamién son mierda. Yo no tiengo mica nostalchia d’ixo. A on que siga o mio disco duro multimeya y o mio reprodutor de MP3, podetz aventar ta cutio todas as casetes y os VHS.
La rematadera la fació l’atro diya, a mia quiesta televisión “aragonesa”, Aragón TV. Feban una entrevista por a zona d’a Plaza d’o Pilar a una persona que levaba un nino chicot.. L’amostraban una cabina de telefonos d’as que encara en queda beluna por Zaragoza y se feban a mofla d’o zagalet en no saber fer-la servir. A fe a fe que o ninon aprendería antis a fer servir qualsiquier traste d’antismas que no a entrevistadora qualsiquier d’agora, por cierto. O caso ye que pareixeba que reivindicasen as cabinas de telefonos d’antismas. Un d’os más grans timos perpretaus por Telefonica que ha ganau a embute de perras con totz os cambeos que nos i deixemos. Tampoco no las trobo a faltar. Da-me telefonía movil, internet y toda la pesca y queda-te con as cabinas. Y con o cambio.
martes, 26 de julio de 2011
Un egopost sobre dentistas
Fa bell par de semanas me prencipió a fer mal a boca quan chentaba. Y nomás quan chentaba. No quan minchurriaba u quan me feba bella trunfeta de nueitz. Pensé que se me pasaría con o tiempo. Siempre soi estau un acollonau ta ir t'a medica. Y mesmo más quan ye t'a dentista. Asinas que si bella cosa no me fa muitismo mal y mientres prou tiempo, no i voi.
Pero ista vegada estió asinas. Dimpués de dos semanas a dolor continaba y me prencipiaba a fer a tana. Ahiere no podié nian rematar o entropan de panceta que me facié de cena. Asinas que decidié de fer qualcosa. Creyeba que no yera que una infección y como lo que quereba yera antibioticos, demandé hora en Vitaldent, una clinica d'ixas franquiciadas que te fan a primer consulta de baldes. En ixa primer consulta me dicioron que m'heban de (¡atiende!) quitar dos caixals, apanyar quatre queras y fer-me un “curetache” (isto no sabeba ni lo que yera en castellano, como ta traducir-lo). Total, cincocientos d'euros. Antimás o mocet que m'atendeba, sin saber quan heba estau a zaguer vegada que heba iu t'a dentista me dició que por bella cosa que no sabeba, a mía boca feba muito sarro y que m'habría de fer dos escoscadas de boca por anyada en cuentas de una. Hibo! No m'asperaba buenas noticias. O caixal me feba mal y no iba t'a dentista dende 1995 (sí, has leyiu bien), pero ixo m'acollonó.
Dimpués de fer as mias investigacions y, más que más, de preguntar a la chent por os retes socials (basicament facebook y os bars d'a Madalena), no trobé a dengún que me charrase bien de Vitaldent. Sí que'n trobé a beluna que me charró muito malament. Decidié alavez d'ir t'a dentista d'a familia de toda la vida. Y muito bien. Diagnostico: Tres caixals queraus y una escoscada de boca que me caleba. Dito y feito, o caixal que me feba mal ya lo tiengo apanyau y no me'n fa. Os dients torno a tener-los bien blancos y hemos quedau ta las atrás dos queras en agosto. Barato, profesional, rapedo....
En lo proceso yera tremolando de tot. Soi muito gabacho y me habió de meter anestesia t'a quera. Antimás a enfermera me dio una boleta d'ixas anti-stress que las pretas t'os niervols. Quasi la deixo plana de tot. Con tot y con ixo no me relaxaba, asinas que dimpués d'haber-me escoscau totz os dients de debaixo por a parti de debant decidié que heba de calmar-me bell poquet porque me quedaba tres vegadas ixo. Y trobé bella cosa que igual tos puet fer honra a las que tamién tiengatz medranas. Me repasé as esferents formacions d'os X-Men (y women). Quan heba prencipiau cada personache y os suyos orichens. Y mesmo o primer numer que i apareixeba, quan lo sabeba. Con ixo podié estar-me-ie más tranquilet y a lo menos deixar treballar a la pobra dentista que a fe a fe que sería farta de yo encara que no lo decise.
Con toda a medrana que teneba quan i dentré, en salié fendo-me a riseta de goyoso que yera, y ta fer vistera a mia nueva boca. A medrana mia t'as dentistas ye de tot irracional y me flore a-saber-lo de tener-la, pero ye asinas. Aspero poder ir pasando-la china chana ta no haber de pasar istos malos ratos. Gracias a todas las que me conselletz!
sábado, 7 de agosto de 2010
Ampraus 047
A nueva grafía va a espardindose china chana. Cada vegada son más os blogs, pachinas web, escriptors y colectivos que la fan servir. A un ritmo chicot pero terne que ye como cal fer as cosas. Tanimientres, en o Heraldo adedicoron quasi una pachineta a la noticia, con declaracions de Manuel Castán, president de l'Academia.domingo, 8 de noviembre de 2009
Ampraus 034
Torturas taurinas: As torturadoras ya no saben ni qué nuebas trazas de torturar creyar. Seguntes informaba Publico, en Galapagos (Castiella) fan bella mena de safari con autos encorrendo toros dica que se cansan (as umanas) y lo matan fotendo-le un tiro. Como cuasi siempre ista colla de salbaches tamién son biolentas con as umanas y a las periodistas y actibistas las menazaron, mesmo plegando a cremar l’auto d’un mozo d’o lugar que, seguntes ellas, estió qui informó a PACMA y a las TB’s. Prou que con a pasibidat d’a resta d’o lugar y d’a guardia zibil. Penible. En ista web tenetz más info sobre o caso de Galapagos que se suma a tantas y tantas atrás barbaridatz feitas a os animals y consentidas y mesmo subenzionadas por l’Estau espanyol.
O PAR ye una mafia. Ixo ye vox populi dende fa muitos y muitos años. Ya cuasi ye parti d’o imachinario colectibo aragonés. Ixa mena de Status Quo no gosa d’estar denunziau, pero leyié (en l’Eraldo!) que PP y CHA demandaban esplicazions por a chestión d’Ordesa. Podrían demandar-las por tantas y tantas cosas... pero a lo menos ye un primer trango. Cuento que no irá guaire dillá, porque totz os partius quieren fer lo mesmo cuan tiengan o poder, pero que a lo menos aigan de disimular bel poquet. Bergüeña de país...!
D’Estrasburgo plegan buenas notizias t’a libertat de todas. A lo menos as instituzions europeas tienen un poquet más platero ixo d’as libertatz relichiosas, porque aquí continan los cruzifixos por totz os cabos. En istos diyas de fundamentalismo catolico, siempre nos quedará Estrasburgo. Y MHUEL, que organiza, de cabo ta cuan, apostasías masibas. A pachina web suya feba tiempos que no me la miraba y ban adibindo-ie arrienda contenius repinchos. Un d’els, un Howto de l’apostasía. Por lo que charré con ellas, por ista bía no te dan guaire mal y en poco tiempo se consigue apostatar. Grazias, MHUEL, por empentar istas iniziatibas que tanto calen.lunes, 5 de octubre de 2009
Dende Cambrils
Creixié y prenzipié a odiar Cambrils. Yera l’adosleszenzia. No quereba que enzorriar-me y biyer zagalas chobenas. Y d’ixo en Cambrils poco bi’n ha. Cambrils ye como un Salou de reseco. Con a chent como sondormida y a rebutir de chubiladas. Alabez, qué feba yo con toda ixa rasmia y a furor sexual que ardeba aintro de yo?. Malas que trobaba bella enchaquia marchaba ta Salou u La Pineda t’as casas de amigas mías u i feba mallata y tornaba de maitinada ta Cambrils. A tamás de que i pasé buens ratos, continaba odiando-lo, pues no bi eba cosa que m’atraye-se.
Dimpués de bels años ya, as zircunstanzias m’han lebau de tornada ta Cambrils. No tenebanos diners ta pagar-nos sisquiá un camping asinas que i fuemos ta cabidar-nos a lo menos, l’aloix. He trobau Cambrils bien cambiau. No porque aigan rematau muitas obras, en a Plaza d’a Concordia u en o puerto, por eixemplo. No pas por as botigas que han cambiau de negozio, ni por os cambios que a familia mía ha feito en o piso. Ye por yo. Me caleba, nos caleba, descansar un poquet. Simplament fer bella gambadeta, dormir muito, no fer-nos-ne por cosa... y ixo ye lo que somos conseguindo. En bel poco más de dos diyas no emos feito cuasi cosa. Gambadas, biyer a mar, bañar-nos-ie y fer-nos una biereta en un banco. Ixe ye o resumen. Agora entiendo porque a pai y mai les feba tanto goi de benir t’aquí. Agora entiendo, de berdat, a qué iba pai a pescar mientres oras, si nunca no pillaba mica peix. Agora entiendo todas ixas begadas que, en aquella adoleszenzia mía, me repetiban, terne que terne, “ya lo entenderás cuan sías mayor”. Agora, que en escribir isto, me siento asabelo de biello, entiendo qué tiene Cambrils....
sábado, 24 de enero de 2009
Ulises 31 y os mios chirmans
Una nuei Arale y yo estiemos alparzeando Youtube mirando cantas y bideos de cuan yeranos ninons. Muitas d'ellas las remerabanos muito bien, como Caballeros del Zodiaco u Campeones, que estión presens en a nuestra nineza mientres muitos años. Atras no tanto, pero tamién nos fazió goyo de biyer-las y remerar-las. Pero, sin dudar, bi trobé una que me trayó arrienda remeranzas. Ye a banda sonora de Ulises 31, que o bideo suyo lo pencho más abaixo. Antimás de por a serie, que la remero como de lo millor que bi eba en ixas embueltas, tamién remero de biyer-la con os mios chirmans... y agora ban os recosiros (capitol 1)