Mostrando entradas con la etiqueta recosiros. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta recosiros. Mostrar todas las entradas

lunes, 15 de septiembre de 2014

El Corte Inglés y yo

A soben soi treballando en arrienda articlos de vez, y los deixo totz a un costau ta fer-ne unatro que siga de actualidat de tot. Ixe ye o caso de hue, quan a muerte de Isidoro Álvarez, mainates d'os mainates de El Corte Inglés, ye muerto, con toda la rosca que l'han feito medios y periodistas de todas as colors (azulas).

Si en bella cosa tienen razón ye que El Corte Inglés ha influyiu y influye en a cultura en l'estau espanyol y en a mercadotecnia. Muitismo. Y en estar tant present, mesmo yo remero buena cosa d'historias y de opinions sobre iste eixemplo d'o capitalismo más furo. D'experiencias personals y belatra cosa charraré pues, siempre arredol de El Corte Inglés.

Nino
De chicot, El Corte Inglés yera bella mena de paradiso. Encara que me pareixeba que yera a-saber-lo luen de casa mía, os nadals, y t'os cabos d'anyos mios, gosaba de visitar-lo ta viyer totz ixos repalmars plens de chuguetes. A soben mis pais me deixaban en a planta de chuguetes entre que se miraban ropa u simplament alparceaban. Ixe ye o zaguer buen recosiro que tiengo d'o centro comercial.

Preadolescent
Un poquet más mayor, yera en a preadolescencia. Como totz os "rebeldes" d'o mio cole catolico, nos feba goyo d'ir ta botigas a prebar de furtar bella cosa. Yera más bella traza de "paso t'a vida adulta" que furtar porque nos mancase bella cosa. De feito yo particularment furtaba cosas prou inutils. Un d'os puestos favoritos nuestros yera El Corte Inglés, porque teneba de tot, y yera de facil furtar. Encara que tenebanos a los seguratas siempre a la tisva, te les amagabas de camín. U se feban os fatos, nunca no lo he sabiu.

O caso ye que un diya, con uns amigos, hebanos furtau bells rotuladors. Viyé uns altavoces t'a Game Boy y pensé en furtar-los ta revender-los en o patio, pues en casa mia mala explicación teneba que m'hese feito con ixo de baldes. Malas que me lo amagué en a chaqueta, una man me dio en o huembro. Un segurata de paisano, d'os que sí que disimulaban bien m'heba pillau. Tot y estando acollonau de tot, pues siempre soi estau bien gabacho ta istas cosas, me vagó de deixar os altavoces en o repalmar en un inte que lo guardia se chiró a preguntar-les a los mios companyers si ells heban furtau qualcosa. 

Me dentroron en una cambra y habié de deixar totz os rotus. No plegaba ni a 500 ptas y me dicioron que heba de tornar a pagar-lo u charrarían con mis pais. Torné a l'atro diya con os diners, pero sin mis pais y me dicioron que no valeba si no veniban ells. Asinas que decidié fuyir entabant, No les dicié cosa a mis pais y no torné os diners.

Dos u tres diyas dimpués, sono o "telefonillo" en casa mia. Quan pregunté qui yera, una voz respondió "El Corte Inglés". A sangre se me cheló. Yo, que yerrea más bueno que o pan, que en casa mia totz se creyeban que yera un santo, iba a haber de responder por un furto. Y por mentir. Caricacho, m'endrecé ta mai y le dicié "mai, vienen uns sinyors de El Corte Inglés". Sin deixar-me continar, ¡y bien se vale!, mi mai me dició "ah sí, que vienen a prener midas d'as finestras". En ixe inte alenté fundo y marché t'a cambra mia a leyer-me ya bien tranquilo un tebeo, que probablement les hese furtau tamién a ells.

Adulto
El Corte Inglés, dende aquello no teneba ya guaire intrés ta yo. Cosas caras, un segurata siempre dezaga dando mal, ...asinas que la mia relación con o centro comercial practicament desapareixió.

Dica que prencipié a intresar-me por a politica y se facioron vagas chenerals. En as primers no entendeba guaire bien porque yera tant important que El Corte Inglés zarrase. Dimpués lo comprendié perfectament. 

El Corte Inglés ye tot un sinyal d'o capitalismo espanyol. Ye o primer centro comercial "patrio" gran, con condicions de treballo que se adebantoron quasi decadas a las doctrinas más neoliberals. Os dreitos sindicals menos que nulos, o sexismo en l'achuste y condicions laborals d'as treballadoras, a uniformidat absurda, ... 

Remero muitas enrestidas d'a policia. Una policia espanyola que ninvia efectivos por decenas ta guarenciar que ubre. Ta guarenciar que todas ixas Sinyoras y Sinyors (asinas, con mayusclas) plens de laca y gomina pueden tener o concieto de ir a mercar ixe diya, "porque ye o suyo dreito". Remero ixos cenyos de complicidat entre os mainates de El Corte Inglés de Independencia y o chefe d'a policía espanyola, mesmo fendo-se a riseta un ratet dimpués de foter buenos trucazos a qui bi yeranos ta prebar de guarenciar os dreitos d'a plantilla.

Cada vegada que, en acercar-se una vaga cheneral, me charran d'a hipotetica presión d'os sendicatos t'os treballadors ta que no vaigan a treballar, u d'ixas "coaccions", l'eixemplo de El Corte Inglés me vien ta l'esmo. Un puesto a on que SABES que no puetz fer vaga. Que mesmo ixe diya te i has d'estar un ratet antes ta escusar-te os piquetes. Sin cobrar-lo, prou que no. Isidoro Álvarez y totz os mainates de El Corte Inglés, habrían d'estar chuzgaus por extorsión y coacción a la suya plantilla en todas y cadaguna d'as vagas que s'han feito en l'Estau espanyol.

Porque El Corte Inglés, ixe centro que tanto pareixe que ha feito por Espanya y por dar treballo a la chent, seguntes podemos leyer istos diyas, ye o paradigma d'a explotación. Ye o mirallo a on que se miran a resta d'interpresarios ta viyer si pueden explotar bell poquet más a las treballadoras que les permiten levar o tren de vida que levan.

Cada vegada que siento ixas falcas de radio que me informan de totz os centros de El Corte Inglés que ubren os domingos (¿Por qué nunca no ubre o de Ademuz, por cierto?), pienso en toda la pobra chent que les toca de treballar, y en totz os interpresarios que piensan en fer-les lo mesmo a las suyas plantillas. 

Clasista, explotador, animador y complice necesario de enrestidas policials, sinyal d'o capitalismo, estricallador de dreitos laborals, .... El Corte Inglés ye un d'os contraeixemplos perfectos d'a sociedat que yo quiero.





martes, 28 de agosto de 2012

As casetes puden

Fa poco me plegaba por Facebook a enesima chorrada decindo que as que creixiemos en os 80 yeranos as putas amas y toda a resta de chent que ye naixida dimpués pude. Con fotos de cartels de cintas que, encara que a nusatras nos pareixcan rebuenas, a muita d’a chent que le levamos 10 u 20 anyadas les fa redir. Ye a edat. Nos femos mayors y creyemos, u queremos creyer, que tot ixo yeran lo millor y que ye insuperable. Pues no. Prou que me fa goi Gremlins, u Back to future, pero ixo no fa que sigan menos as Matrix, X-Men u Dark Knight por haber estau feitas decadas dimpués.

En istas cosas d’a nostalchia, bellas vegadas plegan en puestos ridiculos. Un d’os que más veigo en zagueras ye o d’as cintas-casette. Entiendo que bi haiga chent que trobe a faltar os vinilos (yo no) porque sí que tienen bellas avantallas indubdables (y muitos atros inconvenients que fa que yo no los trobe a faltar ni ripio). ¿Pero as cintas? ¿A mierda d’as cintas? Un soporte que, en sentir-lo dos vegadas, prencipiaba a perder calidat de camín? ¿que s’entrascaba terne que terne en walkman y radiocasetes?. Pero be-te-me que una d’as cosas que troban a faltar ye... “rebobinar-las con o boli bic”. Quan leigo istas cosas, no sé si a chent ye nostalchica u dreitament estalentada. ¿Que tien de bueno rebobinar con un boli bic? ¿porque ye millor que tocar a tecla “entabant” u “entazaga”?. As cintas de video, por cierto, tamién son mierda. Yo no tiengo mica nostalchia d’ixo. A on que siga o mio disco duro multimeya y o mio reprodutor de MP3, podetz aventar ta cutio todas as casetes y os VHS.

La rematadera la fació l’atro diya, a mia quiesta televisión “aragonesa”, Aragón TV. Feban una entrevista por a zona d’a Plaza d’o Pilar a una persona que levaba un nino chicot.. L’amostraban una cabina de telefonos d’as que encara en queda beluna por Zaragoza y se feban a mofla d’o zagalet en no saber fer-la servir. A fe a fe que o ninon aprendería antis a fer servir qualsiquier traste d’antismas que no a entrevistadora qualsiquier d’agora, por cierto. O caso ye que pareixeba que reivindicasen as cabinas de telefonos d’antismas. Un d’os más grans timos perpretaus por Telefonica que ha ganau a embute de perras con totz os cambeos que nos i deixemos. Tampoco no las trobo a faltar. Da-me telefonía movil, internet y toda la pesca y queda-te con as cabinas. Y con o cambio.

martes, 26 de julio de 2011

Un egopost sobre dentistas

Fa bell par de semanas me prencipió a fer mal a boca quan chentaba. Y nomás quan chentaba. No quan minchurriaba u quan me feba bella trunfeta de nueitz. Pensé que se me pasaría con o tiempo. Siempre soi estau un acollonau ta ir t'a medica. Y mesmo más quan ye t'a dentista. Asinas que si bella cosa no me fa muitismo mal y mientres prou tiempo, no i voi.

Pero ista vegada estió asinas. Dimpués de dos semanas a dolor continaba y me prencipiaba a fer a tana. Ahiere no podié nian rematar o entropan de panceta que me facié de cena. Asinas que decidié de fer qualcosa. Creyeba que no yera que una infección y como lo que quereba yera antibioticos, demandé hora en Vitaldent, una clinica d'ixas franquiciadas que te fan a primer consulta de baldes. En ixa primer consulta me dicioron que m'heban de (¡atiende!) quitar dos caixals, apanyar quatre queras y fer-me un “curetache” (isto no sabeba ni lo que yera en castellano, como ta traducir-lo). Total, cincocientos d'euros. Antimás o mocet que m'atendeba, sin saber quan heba estau a zaguer vegada que heba iu t'a dentista me dició que por bella cosa que no sabeba, a mía boca feba muito sarro y que m'habría de fer dos escoscadas de boca por anyada en cuentas de una. Hibo! No m'asperaba buenas noticias. O caixal me feba mal y no iba t'a dentista dende 1995 (sí, has leyiu bien), pero ixo m'acollonó.

Dimpués de fer as mias investigacions y, más que más, de preguntar a la chent por os retes socials (basicament facebook y os bars d'a Madalena), no trobé a dengún que me charrase bien de Vitaldent. Sí que'n trobé a beluna que me charró muito malament. Decidié alavez d'ir t'a dentista d'a familia de toda la vida. Y muito bien. Diagnostico: Tres caixals queraus y una escoscada de boca que me caleba. Dito y feito, o caixal que me feba mal ya lo tiengo apanyau y no me'n fa. Os dients torno a tener-los bien blancos y hemos quedau ta las atrás dos queras en agosto. Barato, profesional, rapedo....

En lo proceso yera tremolando de tot. Soi muito gabacho y me habió de meter anestesia t'a quera. Antimás a enfermera me dio una boleta d'ixas anti-stress que las pretas t'os niervols. Quasi la deixo plana de tot. Con tot y con ixo no me relaxaba, asinas que dimpués d'haber-me escoscau totz os dients de debaixo por a parti de debant decidié que heba de calmar-me bell poquet porque me quedaba tres vegadas ixo. Y trobé bella cosa que igual tos puet fer honra a las que tamién tiengatz medranas. Me repasé as esferents formacions d'os X-Men (y women). Quan heba prencipiau cada personache y os suyos orichens. Y mesmo o primer numer que i apareixeba, quan lo sabeba. Con ixo podié estar-me-ie más tranquilet y a lo menos deixar treballar a la pobra dentista que a fe a fe que sería farta de yo encara que no lo decise.

Con toda a medrana que teneba quan i dentré, en salié fendo-me a riseta de goyoso que yera, y ta fer vistera a mia nueva boca. A medrana mia t'as dentistas ye de tot irracional y me flore a-saber-lo de tener-la, pero ye asinas. Aspero poder ir pasando-la china chana ta no haber de pasar istos malos ratos. Gracias a todas las que me conselletz!


sábado, 7 de agosto de 2010

Ampraus 047


A nueva grafía va a espardindose china chana. Cada vegada son más os blogs, pachinas web, escriptors y colectivos que la fan servir. A un ritmo chicot pero terne que ye como cal fer as cosas. Tanimientres, en o Heraldo adedicoron quasi una pachineta a la noticia, con declaracions de Manuel Castán, president de l'Academia.

Un d'os blogs que va fendo servir a nueva grafía, y dende fa prou tiempo, ye o de o programa de radio de Fendo Orella. Dende fa bells diyas son publicando una serie d'articlos sobre luengas minorizatas u mesmo acotoladas muito intresants. Ya i han charrau d'o kumiai, ge'ez, tigrinya, ainu y cingalés, luengas que nian sabeba que existiban. Muitas gracias a la chent de Fendo Orella por fer-nos un poquet más saputas y conoixedoras d'o mundo arredol de nusatras.

A CAO (Colla Antitaurina Oscense) m'informa que en bell meyo d'as fiestas de San Lorient, o 10 d'agosto ferán una concentración antitaurina. Ta qui esfienda as tradicions as concentracions d'a CAO, le ferán goi, pos levan tantas anyadas fendo-las que ya se pueden considerar tradicionals. A luita antitaurina contina en Uesca y en tot Aragón. Por un país más civilizau. A convocatoria d'hora y puesto cuento que la pencharán a escape en o blog suyo que, ta qui encara no lo faiga, tos recomiendo leigatz asoben pues ye una d'as millors webs d'información animalista que haiga leyiu. Y bien actualizada. Por cierto, ¿Bella apuesta sobre os titulars d'o Heraldo y o Diario de l'Alto Aragón a l'atro'l diya? Asperemos que, a lo menos i escriban qualcosa... Si lo fan de seguras que nos ne rediremos.

A flama he esviellau a suya exposición. Una atra vegada Lucía López nos amuestra bellas d'as fotos suyas en ista ocasión sobre ciudatz d'o mundo. Bi'n ha belunas sobrebuenas, d'entre a que más goi me fa ye una d'o sulero d'a Plaza d'o Pilar mullau y refleixando a Basilica. Buenisma. Fetz-le una uellada y aprofeitatz a hora feliz.

O video de despedida, ista vegada va de recosiros. Lo torné a viyer ahiere en a Kiss FM d'a TDT y feba arrienda anyadas que no lo viyeba. Quasi ni lo remeraba. Pero de chicorrón me feba a saber-lo de goi. En 1990 (hibo si soi viello!) estió muito orichinal, en mezclar animación con personas. A zagala, Paula Abdul remató estando churau d'un programa d'ixos de American Idol u Britain's got talent u qualcosa parellana, pero antis, fació as sobrebuenas coreografías d'a cinta Runningman (Perseguido, en castellano). Que tos faiga goi, y t'a chent d'a mía edat, que tos traiga todas as remeranzas que me trayió a yo.

Paula Abdul. Opposites attract

domingo, 8 de noviembre de 2009

Ampraus 034

L’agüerro ya ye plegau y con qué trazas! Que’n fa de fredor...! Ixo sí, nos dixa paisaches repinchos como o d’a foto penchada, feita en Bezas, redolada d’a Sierra d’Albarrazín. Podetz biyer-ne más en Flickr de Barrenaus.


Torturas taurinas: As torturadoras ya no saben ni qué nuebas trazas de torturar creyar. Seguntes informaba Publico, en Galapagos (Castiella) fan bella mena de safari con autos encorrendo toros dica que se cansan (as umanas) y lo matan fotendo-le un tiro. Como cuasi siempre ista colla de salbaches tamién son biolentas con as umanas y a las periodistas y actibistas las menazaron, mesmo plegando a cremar l’auto d’un mozo d’o lugar que, seguntes ellas, estió qui informó a PACMA y a las TB’s. Prou que con a pasibidat d’a resta d’o lugar y d’a guardia zibil. Penible. En ista web tenetz más info sobre o caso de Galapagos que se suma a tantas y tantas atrás barbaridatz feitas a os animals y consentidas y mesmo subenzionadas por l’Estau espanyol.


O PAR ye una mafia. Ixo ye vox populi dende fa muitos y muitos años. Ya cuasi ye parti d’o imachinario colectibo aragonés. Ixa mena de Status Quo no gosa d’estar denunziau, pero leyié (en l’Eraldo!) que PP y CHA demandaban esplicazions por a chestión d’Ordesa. Podrían demandar-las por tantas y tantas cosas... pero a lo menos ye un primer trango. Cuento que no irá guaire dillá, porque totz os partius quieren fer lo mesmo cuan tiengan o poder, pero que a lo menos aigan de disimular bel poquet. Bergüeña de país...!


D’Estrasburgo plegan buenas notizias t’a libertat de todas. A lo menos as instituzions europeas tienen un poquet más platero ixo d’as libertatz relichiosas, porque aquí continan los cruzifixos por totz os cabos. En istos diyas de fundamentalismo catolico, siempre nos quedará Estrasburgo. Y MHUEL, que organiza, de cabo ta cuan, apostasías masibas. A pachina web suya feba tiempos que no me la miraba y ban adibindo-ie arrienda contenius repinchos. Un d’els, un Howto de l’apostasía. Por lo que charré con ellas, por ista bía no te dan guaire mal y en poco tiempo se consigue apostatar. Grazias, MHUEL, por empentar istas iniziatibas que tanto calen.


Ta rematar un zaguer binclo a un articlo que penchó Florencio en Desde Banarús sobre l’Alakrana. O caso iste ye tot un eixemplo de l’ipocresía y l’esconoiximiento d’o mundo que tien a más grand parti d’a chent. De bideos, tos ne pencho un de recosiros. As que tiengatz si fa u no fa a edat mía ista canta tos ne trayerá ambute, de recosiros.



lunes, 5 de octubre de 2009

Dende Cambrils

Cambrils ye diferent con trenta años. M’esplico: cuan yo plegaba de naixer mis pais mercoron un piso en Cambrils, una d’ixas plachas plenas de cheposos que, t’a part d’alabez, prenzipiaba a plenar-se de turistas. De ninon feba buenizos ratos astí. Iba t’as rocas d’a placha a mirar cangreixos, a pescar, t’as ferias u me feba unos churros en a churrería que menaban uns caspolinos a o canto d’a placha. Chugaba en l’arena a futbol con cualsiquier que me chuntase u, un poquet más gran iba t’as maquinetas a dixar-me buena palada de monedas de zinco duros.

Creixié y prenzipié a odiar Cambrils. Yera l’adosleszenzia. No quereba que enzorriar-me y biyer zagalas chobenas. Y d’ixo en Cambrils poco bi’n ha. Cambrils ye como un Salou de reseco. Con a chent como sondormida y a rebutir de chubiladas. Alabez, qué feba yo con toda ixa rasmia y a furor sexual que ardeba aintro de yo?. Malas que trobaba bella enchaquia marchaba ta Salou u La Pineda t’as casas de amigas mías u i feba mallata y tornaba de maitinada ta Cambrils. A tamás de que i pasé buens ratos, continaba odiando-lo, pues no bi eba cosa que m’atraye-se.

Dimpués de bels años ya, as zircunstanzias m’han lebau de tornada ta Cambrils. No tenebanos diners ta pagar-nos sisquiá un camping asinas que i fuemos ta cabidar-nos a lo menos, l’aloix. He trobau Cambrils bien cambiau. No porque aigan rematau muitas obras, en a Plaza d’a Concordia u en o puerto, por eixemplo. No pas por as botigas que han cambiau de negozio, ni por os cambios que a familia mía ha feito en o piso. Ye por yo. Me caleba, nos caleba, descansar un poquet. Simplament fer bella gambadeta, dormir muito, no fer-nos-ne por cosa... y ixo ye lo que somos conseguindo. En bel poco más de dos diyas no emos feito cuasi cosa. Gambadas, biyer a mar, bañar-nos-ie y fer-nos una biereta en un banco. Ixe ye o resumen. Agora entiendo porque a pai y mai les feba tanto goi de benir t’aquí. Agora entiendo, de berdat, a qué iba pai a pescar mientres oras, si nunca no pillaba mica peix. Agora entiendo todas ixas begadas que, en aquella adoleszenzia mía, me repetiban, terne que terne, “ya lo entenderás cuan sías mayor”. Agora, que en escribir isto, me siento asabelo de biello, entiendo qué tiene Cambrils....

sábado, 24 de enero de 2009

Ulises 31 y os mios chirmans

Una nuei Arale y yo estiemos alparzeando Youtube mirando cantas y bideos de cuan yeranos ninons. Muitas d'ellas las remerabanos muito bien, como Caballeros del Zodiaco u Campeones, que estión presens en a nuestra nineza mientres muitos años. Atras no tanto, pero tamién nos fazió goyo de biyer-las y remerar-las. Pero, sin dudar, bi trobé una que me trayó arrienda remeranzas. Ye a banda sonora de Ulises 31, que o bideo suyo lo pencho más abaixo. Antimás de por a serie, que la remero como de lo millor que bi eba en ixas embueltas, tamién remero de biyer-la con os mios chirmans... y agora ban os recosiros (capitol 1)

Tiengo un chirmán y una chirmana, os dos muito más grans que no yo; treze años la un y diez l'atra. Cuan feban en a TB Ulises 31 nos achuntabanos toz ta biyer-las pos a els tamién les feba firme goyo. Pero dica que no estié muito más mayor, no podié sentir a canta de berdat. Cuan prenzipiaba a serie y meteban a canta os mios chirmans pretaban a cantar con yo pero, en cuenta de cantar a letra real, cantaban unatra por denzima fendo que yo no podese sentir a orichinal. Ixa letra yera: "Ulises, uuuulises, va volando por las ciclopeas, más veloz que una hormiga feroz". Nunca no he sabiu que yeran as ciclopeas ni a belozidat d'as formigas furas, pero siempre que beigo Ulises u siento a canta, no puedo ebitar remerar aquella canta y tot lo que me feban rabiar. Porque antimás dimpués s'enzerrinaban en que ixa yera a letra de berdat...

Más d'istas en contaré pues dimpués, cuan empezipié a chugar con G.I.Joes, me'n fazión más y millors.