jueves, 12 de marzo de 2026

Zaragoza photocall

Diz que las luengas son una manera de veyer lo mundo. Tiengo bella obcheción a ixe mantra, pero lo que ye cierto de tot ye que cómo charramos refleixa, a sobén de manera inconscient, la envista que cadaún tien d’o suyo entorno. Las parolas que femos servir, las frases que construyimos, los diminutivos que trigamos, lo lexico que en disposamos… todas ixas eleccions dicen tanto de quí somos y cómo pensamos. En o luengache escrito podemos amagar seguntes qué ideyas que nos queremos que se conoixcan. Manimenos, en a espontaneidat d’a luenga parlada, ye a on que lo nuestro ser no se puet entutar y amaneix l’augua clara.

Podría pensar que estió un lapsus linguae, pero me temo que, encara hue, la nuestra quiesta y bofa alcaldesa no vei res de malo cuan dició que l’edificio de Correus «no ye lo que vienen a veyer los turistas» como argumento pa espaldar-lo. En menos de diez parolas Natalia resume la suya ideya de ciudat: Zaragoza photocall.

Chueca arribó a la politica procedent d’o mundo d’a publicidat. Estió a saber-los anyos de Directora de Marketing d’Imaginarium, la interpresa de chuguetes que fació la gatatumba en 2024 y agora, cuento que en parte por una prebable deformación profesional, aplica ixa experiencia suya a lo gubierno d’una ciudat. Zaragoza ye un producto que cal vender y pa ixo se i fa por cada día. Lucetas, floretas y escenarios pa los selfies. Que vienga la turistada a una ciudat que nunca no’n ha viviu, d’o turismo. Que sirva la Immortal pa emplir de likes lo suyo perfil y fer que bel día entre en a pugna por bel Menisterio.

La declaración la fació en o marco d’a polemica por que s’espaldase l’edificio de Correus d’o Portillo. Las obras pa fer-lo dispareixer devantoron las protestas de vecindau, asociacions en defensa d’o patrimonio como Apudepa y atras organizacions. Ya d’antes se veniba avisando d’o zancocho que suposaba esvoldregar tot un referent de l’arquitectura brutalista en a nuestra ciudat.

A Natalia Chueca no le fa goyo l’edificio. Puet estar que a tu que leyes isto tampoco. Que no le veigaz la polideza ni mica valura artistica. Tien razón que la chent no se i fa fotos, ixo ye de dar. Ni los d’aquí, encara que nusatros a l’alcaldesa le tiengamos igual. Pero ye que todas ixas consideracions son de raso irrelevants. Lo patrimonio arquitectonico y artistico en cheneral, igual como tot lo patrimonio —lo natural y lo lingüistico tamién— no son cuestions de que faiga bonico en as fotos u de que la cazurralla dominguera le faiga aprecio. La conservación d’a nuestra cultura y identidat no ye un concurso de popularidat. Prou que dengún no se fa fotos con as penchinchas, que cualsequier cabo d’o poliu Pirineu recibe prous mas visitas que no lo Barranco d’as Almunias, pero ixo no significa que tienga menos valura. Atra cosa ye que no tiengas los conoiximientos pa entender-la.

Igual como la mayoría d’a población, igual como Natalia, soi prou ignorant cuanto a afers arquitectonicos. En sé lo chusto. Sé si un edificio me pareixe bonico u no pas. Pero no tiengo ni ideya d’a relevancia que pueda tener. Tasament sabría encaixar la mayoría de construccions en un estilo u periodo historico. Manimenos, me guardo muito de sentenciar que calga espaldar lo que siga por lo mío concieto. Muito menos por lo concieto d’a chent que vienga a visitar la ciudat a on que vivo.

L’edificio de Correus ye patrimonio arquitectonico zaragozano independientement de cuántos turistas viengan, de cuántas fotos se le faigan, de si le fa goyo u no a l’alcaldesa u a la mayoría d’as ciudadanas. Las modas van y vienen. Los criterios esteticos cambean terne que terne. Que les ne digan a los parisiens de cabo d’o XIX cuan viyoron aquel zarrio de fierros devantar-se en o Campo de Marte. Por ixo, entre atras razons, la conservación d’o patrimonio ye una cuestión tecnica que, tot y que prou que podamos opinar, ha d’estar en mans d’as personas expertas.

Zaragoza, pa Chueca, ye nomás un escenario pa las visitants. Rai qui vivimos (en) la ciudat. Vites muertas, norias esmarchinadas, foodtrucks a bando y parques zarraus. Entrepuces a la cincomarzada y a chuntar-se en a carrera a fer una lifareta. Zaragoza pa las foranas con cauquerré, pa lo turismo relichioso, pa las influencers raixosas. La nuestra historia, cada carrera y edificio, la identidat manya... a lo servicio de l’instagrameyo. La pixorrotera pilarista a l’endrecho d’a estatua a lo Chusticia, que se forchó en Averly, como filosofía de ciudat. Lo baturrismo debant d’a nuestra rebelión. Las flors podrindo-se baixo la uellada d’o mozo Chuanet que se fa cruces.

Y entremistanto, la noria (no) chira.

martes, 24 de febrero de 2026

Treballar, ¿pa qué? 3. Vida furtada

Empecipié ista serie de posts con unas declaracions de Yolanda Díaz sobre la identidat laboral. Astí aclariba que treballamos pa vivir y no pas de revés. Lo siguié con un articlo sobre lo teatret que a sobén nos toca de fer, sobre tot en oficinas, porque la chornada ye de cuaranta horas tot y que la fayena pueda fer-se en muito menos tiempo. I feba referencia, en toz dos, a la nueva lechilación archentina, que implementa condicions draconianas pa las treballadoras d’ixe país. Y hue me devanto con unatra noticia sobre un posible futuro laboral que, si no nos ne guardamos, nos tocará de patir.

La protagonista ye una zagala d’Estaus Unius de vintiún anyos, una treballadora de banca que fichó una interpresa de fusions y adquisicions. Kathryn, que asinas se diz, teneba diagnosticada ansiedat y fació un achuste con os suyos chefes: le respetarían nueu horas de descanso pa dormir-ne ueito a truca d’estar disponible las atras quince d’o día, toda la semana, de luns a domingo. Bella semana dimpués de l’achuste la interpresa miró de fer-la fuera porque les pareixeba que ixa disponibilidat no’n yera prou. La cosa acabó en chuicio y s’ha resuelto con un acuerdo economico. 

Diz que ye cutiano en ixe sector, lo d’a banca, disponibilidat 24/7 y chornadas eternas. A los mainates no les pareixeba prou que «nomás» fuese quince horas disponible cada día. Ye decir que vivise pa treballar, sin sisquiá poder dormir como cal. Que ixo s'haiga normalizau, que siga debatible, ye la mayor victoria d'o capitalismo. 

En l’atro cabo d’a escala laboral, a on que no se gana garra chanflonada, i ye lo cambreramen. Manimenos, las exichencias horarias son parellanas y la patronal mesmo se’n fa argüellosa. Remeremos cómo normalizaba José Luis Yzuel, president d’os hostelers, las 12 horas con aquella chanza cunyada de «toda la vida en hostelería, meya chornada: de doce a doce». En o mesmo negocio, Jordi Cruz, presentador de Master Chef en Perro TV, defendeba que fer catorce horas d’una tongada yera «cualcosa bonica».

Con referents asinas, la consecuencia lochica de veyer la vida (la d'otri, no pas la de qui lechisla) como una serie de chornadas a l’arreu, sin garra atra actividat que minchar y dormir lo chusto pa enganchar a l’atro’l día, ye la debantdita lechislación archentina, la d’as doce horas de chornada laboral con que aquel Secretario de treballo se preguntaba ¿pa qué querebanos fer-ne menos? U la manca de regulación laboral d’os yankees que por cada día va a mas.

Las personas que viven pa treballar y no l’han eslechiu son arrienda. En agricultura y hostelería las cuaranta horas semanals son minoritarias. Las condicions laborals en ixos sectors y en muitas interpresas d’atros, se pasan por l’arco d’o triunfo toda la lechislación laboral. La inspección laboral no adube. Los chueces y la mayoría d’os politicos protechen lo sistema. Nomás cal veyer como trató Azcón a FCC dimpués de que Zaragoza en Común y Cubero deixasen visteras las malas practicas d’a interpresa y les fotesen bella pinyora.

Ixa semiesclavitut que, de feito, ya se permite por istas tierras, quieren levar-la a toda la clase treballadora. Vulcar los pocos controls que i hai. Tener-nos ocupaus tot lo día, que no podamos vivir y muito menos organizar-nos. Y no ye cualcosa que yo barrunte porque soi un chenial analista politico. Lo dicen claro y raso. No fa tanto d’aquella declaración d’Abascal en Libertad Digital: «Quiero que los espanyols sepan que si podemos fer-lo en solitario somos disposaus a fer las cosas punto por agulla como las son fendo en Estaus Unius y como las son fendo en Archentina». Avisadas somos.

martes, 17 de febrero de 2026

Treballar ¿pa qué? 2: La historia d'os americanos

En o post d’ahiere, lo Secretario de Treballo archentino se preguntaba pa qué querebanos treballar menos, sin trobar-le sentiu ni utilidat a las nuestras actividaz extralaborals. Pero ¿cuántas vegadas nos hemos preguntau qué hostias febanos en o treballo?

Empecipiaré con una chanada, que ixo gosa fer goyo. 

En as practicas de FP, que como cuasi todas no teneba mica a veyer con lo que hebanos aprendiu los dos anyos d’antes, un d’os treballos que estié fendo por bel mes yera montar u modificar ordinadors. Nos veniban palets de maquinas, les cambiabanos u anyadibanos components, talment instalabanos bel software y los re-empaquetabanos con destín a qué me sé yo a ón. Por un regular tenebanos fayena arrienda. Pocos días febanos menos de diez horas de chornada, chentabanos en o treballo y acababanos escamallaus. Pero de cabo ta cuan, no entraba material. Ixos días febanos fayenas de control u, si l'encargau no heba veniu, montabanos corridas de traspaleta por la nau u nos posabanos en bella caixa y simplament charrutiabanos dica que arribase bel mandau. Un d’ixos días vinioron «los americans», que cuento que serían los que pagaban aquello. No tenebanos mica fayena a fer. L’encargau, que se foteba horas y horas chugando a lo solitario de l’ordinador, yera que no sabeba qué fer. Le caleba impresionar a «los americans» y a lo parient que le heba colocau en ixe puesto. Asinas que nos dició de desfer un d’os palets que hebanos montau lo día d’antes y que, mientras «los americans» feban la gambadeta por la nuestra parte, metesenos y quitasenos bel component de l’ordinador que tenesenos debant. Estió poco rato. Bels vinte minutos a on que l’encargau explicaba, con o suyo anglés de academia barateta de finals d’os novanta, cómo treballabanos y a on que me vagó de montar y desmontar cuantas vegadas los dos discos duros d’un servidor entre risetas y complicidat de toda la plantilla.

Ixe momento l’he remerau un ciento de vegadas dimpués en a mía vida laboral. En toz los treballos que he teniu i hai momentos que «vienen los americanos», ye decir, que no tiens fayena, ni brenca ni meya, pero que has de fer como que sí porque ye mal visto reconoixer que no i hai treballo. Porque encargaus y chefes no pueden aguantar que te descanses u t'adediques a las cosas tuyas en horario laboral cuan no i hai labor que fer. 

Pende muito d’as caracteristicas d’o puesto, ye claro, pero ixe fenomeno ye bien común. La pandemia, que obligó a tanta chent a teletreballar, sin que los chefes podesen cusirar la fayena, deixó claro pa muitas que los quefers en que ocupamos ueito horas, a sobén se pueden ventilar en muito menos tiempo. Que sin controls, la mayoría de treballadoras no nomás cumplimos, sino que lo femos mas contentas y en menos tiempo.

¿Cuántas rutinas absurdas? ¿Cuántas reunions que podrían haber-se solucionau con un mail? ¿Cuánta papelamenta sin sentiu? ¿Cuántas horas de mover mouses, de emplir caixetas d'excel pa vuedar-las dimpués, de scrollear pdfs fendo como si los leyeses? ¿Cuántas horas malfurriadas nomás pa que lo caporal se sienta realizau?

«¿Qué conyo foi aquí?» ye cualcosa que m’he preguntau a saber-las vegadas. Calentar siellas ye un d’os quefers que mantiene la chornada laboral en ixas malditas cuaranta horas que muitos treballos no amenistan. Asinas que la mía pregunta pa lo carnuz archentino sería «treballar cuaranta horas semanals, ¿pa qué? Enganchar a las nosecuantas d’o maitín ¿pa fer qué? ¿Pa que nos veigan los americanos?».

lunes, 16 de febrero de 2026

Treballar ¿pa qué?

Habe si fa u no fa un anyo, Yolanda Díaz fació una rueda de prensa sobre la desconexión dichital. Astí, con un tono prou —talment masiau— pedagochico aclariba «No vivimos pa treballar. Treballamos pa vivir». Pareixería tan evident que no caldría explicar-lo, pero ya sabemos que no ye asinas. Anyadiba dimpués una reflexión que me pareixe bien interesant:

«Lo treballo (...) nos define tanto (...) que nos definimos a traviés d’a nuestra profesión: yo soi avogada, vustés son periodistas. Cuan, lochicament, lo important son as nuestras vidas. No’n ye lo tiempo que ocupamos en una actividat profesional».

No puedo estar-ie mas d’acuerdo. Pero me temo que ixo no ye tan cheneralizable como nos faría goyo.

D’o ciento de napas d’identidat que tenemos todas, la laboral no deixa d’estar-ne una, y de bien important. No pas en o caso mío, por eixemplo. A la pregunta «¿qué yes?» nunca no respondería, de manera espontania, «administrativo». Ni sisquiera «inchenier», que ye la titulación academia que tiengo. La mía profesión, en no tener mica vocación, nunca no m’ha definiu. Pero sí a muitas personas. A la fin pasamos la mayor parte d’o día en a nuestra fayena y ixo nos influye queramos u no.

Regular que en conoixez, de chent que se define a traviés d’o treballo suyo. Mesmo puet estar que sigaz una d’ixas personas, que la suya identidat principal ye la suya profesión. Y ixo no ye malo per sé. Lo topico diz que qui treballa en lo que le fa goyo, ye como si no treballase. Pero mesmo lo mas apasionau por la suya fayena, lo mas vocacional, tendrá días que no le agane, que siga murria u malauda u cansa y que, manimenos, no le quede atra que enganchar pa pagar las facturas.

Atro caso son qui, vocacionals u no pas, acaban tan adictas a lo suyo treballo, tan alienadas, que se torna la suya vida. Las suyas relacions socials chiran arredol d’a oficina, la suya conversa no conoixe atro tema, tot lo que pasa dillá d’a chornada laboral no tien mica importancia. Talment porque a pur d’horas no conciben atra manera de vivir. Talment porque l’alternativa, la suya vida no laboral, ye mesmo pior. Lo caso ye que la suya identidat ye nomás la laboral. Son avogadas u periodistas, en l’eixemplo d’a ministra, y nomás ixo.

Que cadaún viva la suya identidat como quiera. Por misteriosos que se me faigan los mecanismos, no he d’entender-los, nomás respetar-los. De vez, caldría que ixo se fese de revés y que se respetase y protechese legalment a la mayoría amplisma de chent que no tenemos la nuestra identidat laboral como principal u que dreitament, no’n tenemos, d’ixa identidat. Los que treballamos pa vivir y nomás pa vivir. Y no queremos adedicar-le-ie ni un solo minuto mas d’o que calga pa la nuestra supervivencia.

En l’atro cabo de Yolanda Díaz, tanto cheograficament como politica, i ye Julio Cordero, lo Secretario de Treballo d’o gubierno archentino. En rueda de prensa sobre la nueva lechislación laboral que meteba midas esclavistas se preguntaba:

«Vusté quier treballar menos ¿pa qué? ¿pa ir difuera a fer qué?»

U ye un actor de pistón u planteyaba la pregunta, en veras, como un enigma indescifrable. Se feba cruces de que cualcún podese tener una vida difuera d’o treballo. Descansar-se, tener vida cultural u familiar, relacions socials… ¡conye, mesmo consumir pa seguir fendo chirar la maquinaria capitalista que le ha levau ta ixe puesto!: tot ixo no entra en o suyo tozuel de fanatico d’a superstición neoliberal.

Si no fuese porque tien responsabilidaz, porque ixe pensamiento joderá la vida de millons d’archentinas, porque aquí tenemos chent que opina lo mesmo con posibilidaz de gubernar (u gubernando), sentiría pena. Pena de que cualcún pueda tener lo cerebro tan esmarchinau, tan incapable de veyer las realidaz a lo suyo arredol, d’empatizar con a immensa mayoría de personas que nomás treballamos pa vivir.

U talment sí que siga un buen actor y l’entienda perfectament y se toque las bolas tot lo día y no siga adicto a lo treballo y lo que quier, precisament, ye que la resta treballemos d’estrela a estrela pa mantener lo suyo status.

jueves, 12 de febrero de 2026

Las batallas que luitar

I hai un debat, eterno como tantos atros en a izquierda politica, sobre participar u no en foros «hostils» y de qué manera. ¿Cal ir t’as mesas d’opinión d’Ana Rosas, Ferreras y furrufalla asinas? ¿Mantenemos la cuenta en Twitter, propiedat d’un faixista, rebutient d’os suyos compis y con un algoritmo que les favoreixe? ¿Debatimos con o facherío en campo favorable a els? ¿U mesmo en os favorables a nusatras? ¿A ón metemos la muga de facherío? ¿Nomás a los faixistas declaraus u tamién a los entutaus? Y mesmo con chent de cuchas, ¿cal que compartan punto por agulla los nuestros postulaus sobre feminismo, autodeterminación d’os pueblos u Latinoamerica, por eixemplo?

La zaguera estió la negativa de l’escritor David Uclés d’asistir a un foro organizau por Pérez-Reverte a on que yera una d’as pocas voces antifaixistas. No he seguiu guaire la noticia ni conoixco a Uclés. Sí pas a Pérez-Reverte, de qui mesmo he teniu la mala suerte d’haber leyiu bel libro y cuantas columnas periodisticas propagandisticas. Cuan un dilema se presienta debant de yo, goso preguntar-me qué faría. Y yo, si fuese Uclés, hese feito lo mesmo.

Si ye ixo lo que cal fer u no ye atra cuestión. Trobo razons de peso en qui defiende que la izquierda y l’antifaixismo ha d’ocupar cualsequier puesto que pueda emplir, que si no l’ocupan atros discursos y perdemos. Y tamién en trobo, de buenas razons, en qui diz que no cal malfurriar fuerzas, en que ye una perda de tiempo y enerchías, en que ye una trampa pa chustificar-se a si mesmos como plurals cuan no en son, cuan ixos escenarios son caceras d’o royo y son disenyaus pa que no podamos ganar. No viengo a resolver la cuestión ni sisquiá a posicionar-me con uns u atros.

Barrunto que no se puet fer una cheneralización, que cada escenario ye diferent. Y no me refiero nomás a l’escenario fisico —lo plató d’Antena 3, la Universidat de Pinsec u l’Asembleya de Vecins d’As Fuents— si no a l’escenario sociopolitico. No ye lo mesmo l’Aragón de 2003 que lo Madrit de 2026, las vispras d’unas eleccions, los periodos belicos u de relativa paz, un ature d’un 20% a l’actual y ni sisquiá lo verano y l’hivierno.

Pero i hai un elemento que s’ixuplida a sobén en ixe debat que ye l’individuo que s’ha de posar en ixos puestos. ¿Ye David Uclés presto pa estar-se-ie y aguantar ixa faixistada? ¿Ha d’estar-ie él? ¿Quiere estar-ie? ¿Ye en un momento vital que pueda asumir-lo? Siga como siga, pa aguantar las faixistadas y defender como cal las posicions democraticas, s’aprecisa una serie de virtuz y astrucias que ni tien tot lo mundo ni las tien tot lo tiempo. Yo puedo querer dar una batalla, pero puedo no estar presto ni intelectualment ni animica pa fer-lo. U no pas en un momento en concreto. Talment Uclés ise ta ixe foro en unatro tiempo u si la suya situación cambea. Talment sería millor que bi ise unatra persona. U talment no se trobe dengún que quiera y pueda estar-se-ie.

Ixos que «luitan toda la vida», ixos imprescindibles que en charraba Bertolt Brecht, no existen. Ya siento dar-tos yo la noticia. No i hai dengún que pueda dar la batalla 24/7.

Estar exposaus publicament ye embolicau y mas en l’ambient d’agora. Héctor de Miguel u Elena Reinés ha combatiu dende los suyos medios los mensaches faixistas por muito tiempo y han reblau por lo momento. Deciba lo presentador de Hora Veintipico que no quereba esdevenir «heroi ni mártir». De cabo ta cuan a todas nos fa falta descansar-nos, aturar, pensar cómo y a ón podemos estar mas utils a las nuestras causas y valurar en qué trincheras hemos de remanir.

Podríanos reformular lo poema de Brecht. «I hai qui sabe a ón, cuán y cómo cal luitar, qui sabe medir las suyas fuerzas y estar-se-ie cuan mas fa falta, qui sabe trobar a ón ye mas útil, cuan liderar, cuan acompanyar y cuan aivar-se: ixas son las imprescindibles».

miércoles, 11 de febrero de 2026

Despedidas mosicals, u no

Me cuesta prou practicar ixo d’o desapego que tanto se’n charra en zagueras. Soi d’os que guarda tot «pa por si un caso». Si tenese tres trasteros en cuenta d’uno, los tres plenaría. Miro de practicar-lo. Mas por obligación que por prencipios, porque en casa ya no i culle res, pero sigue costando-me a saber-lo y contino amuntonando cosas. Ya me tocará fer casamuda y alavez cuento que trigaré.

Manimenos sí que he aprendiu millor a desapegar-me d’os grupos de mosica. A pur de costumbre, m’entrefilo. Me quedé, de chovenot, sin veyer a Platero y tu. Tocaba toz los anyos, como poco pa Pilars, y me creyeba que ixo duraría pa cutio, que lo de Fito y fitipaldis no iba ta garra cabo y que ya tendría la oportunidat d’ir ta bel concierto suyo mas entabant. M’ha pasau mas recientemente con Oques Grasses. En iste caso, yera mas dificil, pues se moveban poco difuera de territorios catalanoparlants.

Pero lo que mas m’ha tocau de fer ye de despedir-me de collas que m’han feito firme goyo, que he conseguiu disfrutar d’os conciertos suyos y que, por las razons que siga, lo deixan. Prau, Obrint Pas, Aspencat, Smoking souls, Vendetta, Huntza, Manel… En o suyo momento prou que me fació pena. Miré de vivir los zaguers conciertos, si yera conscient d’a separación, como cualcosa especial. Bella vegada habié de viachar pa la chira de despedida. Prebo, en ixos casos, de fer-me contento por tot lo que m’han dau y por los momentos que m’han feito vivir y pensar en las nuevas bandas que i hai pa disfrutar, que la escena mosical siempre tien nuevos y interesants fenomenos que vivir. Sé tamién, por experiencia, que cuan un grupo dispareixe, los suyos components siguen por un regular en o mundo mosical y acaban desarrollando nuevos prochectos. Eixemplo claro en ye La Raíz, con o naiximiento de Valira, Nativa y Ciudad Jara pocos meses dimpués. Chestiono bien ixa pena y fa tiempos que no en foi drama.

D’atra man, en zagueras i hai una mica d’efecto Dragon Ball en ixas disolucions de bandas. En charré fa bels días d’ixe efecto, que en charraba Alvaro Wasabi, por lo que, a pur de resurreccions, las muertes en a debantdita serie se tornaban irrelevants y poco creyibles. Fa tiempo que, cuan una banda se separa y anuncia la chira de despedida, empecipiamos a contar lo tiempo que faltará pa la suya tornada. Pa forro de bota, ixa tornada s’anuncia con un unico concierto u bels poquez, que cheneran una loquería de crompa d’entradas y que, poco dimpués, acaban anunciando que s’ixampla la chira en cuestión. Con toz los matices y diferent casuistica, podemos charrar asinas de Mallacán, Ixo Rai, La Gossa sorda, La Raíz, Extremoduro y un ciento mas.

Siempre encantau de que tornen, de que pueda vivir de nuevas los suyos directos. De fer-lo, antimás, con un plus: que revives la mosica y te transportas a los anyos en que se feba y mesmo con a chent con qui la compartibas. Vivo con firme alegría ixas tornadas. Qui no quiera, qui se sienta enganyau, lo tien tan facil como no ir-ie. Recuerdo que existe la opción de, igual como con a cuarta d’Indiana Jones u Matrix Resurrections, fer como si no existisen y seguir con a vida nuestra. Pero la verdat ye que ha arribau un momento que cuan un grupo diz que se’n baixa d’os escenarios, malfio de raso y en cuentas d’adios les foi un dica luego, sabendo que ye facil que torne a veyer-los antes u dimpués, ixo sí, pagando lo triple. Lo fenomeno d'as reunions de collas ha teniu como efecto anestesiar-nos la pena por las que se separan y fer que no nos creigamos ixas separacions y no tiengo mica claro que ixo siga positivo. 

En tot caso, aspero trobar-me con todas las lectoras en a chira de La Fúmiga, Berri Txarrak, Zoo u, sisquiá, la Skabeche Riber Band.

martes, 10 de febrero de 2026

Imachinación politica, de Biznaga

En iste #FebreroRandom recupero un d'os clasicos tanto d'o blog como d'o programa de radio que ye la traducción de cancions. En ista ocasión viengo con una de Biznaga, un d'os grupos que mas va sonar en a zaguer temporada de TdBradio y que millors letras tien d'o panorama mosical actual. Y ye que podría trayer-ne cualsequier atra, porque todas tienen firme medolla, pero m'he decidiu por ista Imaginación política d'o suyo zaguer disco ¡Ahora!, deseyando que tornen por Zaragoza pa tornar a vivir ixe furo directo suyo.

Imachinación politica

Imos a charrar de salut mental

Uitanta la sesión, ¿cómo vas a pagar?

Seguridat social no ye seguridat

Pa la resta, fe servir Mastercard

La sociedat s’esvoldrega 

Libertat, qué buen eslogan

Tot de vez en toz los cabos y malament

Jajaja ye gracioso porque ye verdat

¿T’entrefilas que fuese posible unatra vida

que bi hese alternativa a ista deriva?

Sobre la cuestión habitacional

No pas aquí y agora, preba en Secon Life

Espanya, destín internacional

Te farán fuera d’o barrio, pero en Cabify

Lo social paso de moda

Holdear ye lo que mola

Ye lo mercau, bebé. Terror pa cabo de mes

La viella man invisible, agora con unglas de chel 

¿T’entrefilas que fuese posible unatra vida

que bi hese alternativa a ista deriva?

¿Y si fuese verdat?

Ye verdat





lunes, 9 de febrero de 2026

Lo que pienso de Sirat

No sé cómo me plegó la primer vegada, pero de rapiconté tot lo mundo arredol de yo charraba de Sirat. Por un regular, con resenyas buenas. Muit buenas. Yera la cinta que caleba veyer. La sensación cinematografica d’o momento. L’argumento, un hombre que va buscando a la suya filla por las raves d'o Sahara Occidental, no me clamaba guaire l’atención. A pur de ferrete y de que Arale la incluyise en a lista de pelis pa descargar veyer de manera de tot legal, acabemos metendo-nos-la un día d’ixos de sofa y manteta.

La vide y me formé la mía opinión, que dimpués en charraré. Bella semana dimpués zapeé por la entrevista que facioron en La Revuelta a lo suyo director Óliver Laxe. He de decir que siempre simpatizo de primeras con cualsequier hombre que leve cerras. Ye instintivo, una identificación de camín, de tot irracional, lo sé, pero ye asinas. Qué le voi a fer. Como si los pels fuesen indicativo de cosa. Lo mozo, ni fo ni fa. Dició bella cosa interesant y muita sanselada. Una miqueta mistico, lo que siempre me fa pampurria. Egolatra como toz los que s’adedican —u nos adedicamos, por la parte que me toca— a la creación. Ixe día le acababan de nominar a los Oscar y ixo ye pa meter-se niervudo y creyer-se-lo una miqueta, la verdat. En cualsequier caso, tampoco no me pareixió garra carnuz. Un tipo curioso. Ni me montaría una asociación con él, ni lo fusilaría.

No sé si estió por la nominación a los Oscar, por las entrevistas que le facioron dende alavez u por qué, pero de rapiconté, Sirat le pareixeba una mierda a toz a lo mío arredol. No foi que leyer criticas d’a peli. Y la mayoría creigo que una mica inchustas. La titabola plegó a tener mesmo una polemica por un video de Spanish Revolution que criticaba a los que criticaban a Laxe y… bueno, si tos interesa, lo googleaz. Asinas que, sin tener yo ni ideya de cine, igual como muitos d’os que se fan reels eternos explicando porque Sirat pude, voi a explicar qué me pareixió la polemica cinta.

Ya he comentau que l’argumento m’atrayeba poco. Poquismo. Me feba a saber-la galvana. Asinas que me feba muit poquetas alufras. Talment ixo influyó en que la peli me fese goyo.

La principal critica que se le fa ye que no tien sentiu, que las cosas ocurren «porque trunfas». Y encara que tiengan razón, porque ixo ye irrebatible, me pareixe perfecto. Soi una miqueta farto d’as «reglas d’a narrativa» que tot ha de tener una explicación, que antimás s’ha de fer en a propia obra y que los eventos sucedan d’una manera organica y no sé cuántas costodias mas. La vida ye caotica y muitas vegadas simplament i hai una esferra y tot se’n va a cascar-la. U mas simple, l’obchetivo d’a cinta no ye explicar los porqués. Ye centrar-se en l’efecto que ixo tien. U simplament recontar-lo. Ixe caos vital ye un d’os obchetivos que quier fer Laxe sin mica disimulo. Bueno, obchetivo conseguiu, por lo que se veye.

Ixa me pareixe la principal virtut d’a cinta: cargar-se todas las reglas d’a narrativa. No i hai viache d’o heroi y los deus ex-machina son por tot. Y de vez, muitos d’os criticos reconoixen que lo soniu ye impresionant y que visualment vale un valer. Lo soniu, en casa nuestra, con una tele normaleta, pues no’n puedo decir ni pont. M’hese caliu ir t’o cine, m’entrefilo. Visualment, pareixiu. Pero con ixos paisaches teruelanos cal decir que la metat d’o treballo yera feito.

Sirat ni m’encantó ni m’emocionó. No ye una cinta que creigo que torne a veyer nunca, la verdat. Pero sí que salié bien contento de que a la fin me sorprendese una peli dimpués d’un ciento de repeticions y repeticions y repeticions d’as mesmas cuatro historias, de clichés y argumentos manosiaus. Me percutió, me fació pensar un buen rato en lo que acababa de veyer, mesmo en si m’heba feito goyo u simplament soprendiu.

Ni Olimpo ni Mundiludiaple. Sirat ye orichinal, sorprendent y atrivida. Bienveniu cualsequier artista que peteneye ixe camín.

Nota important: Dimpués de publicar la primer versión d'iste post, m'han arribau comentarios sobre las polemicas (que desconoixeba) que bi'n ha habiu sobre cómo s'ha tratau (millor dito, cómo no s'ha tratau) lo tema d'a ocupación marroquí d'o Sahara Occidental en a cinta.  Asinas que tos convido a informar-tos sobre iste afer en las asociacions de solidaridat con o pueblo saharaui.

viernes, 6 de febrero de 2026

Votaré

Lo domingo votaré. Como siempre que he puesto. Sin ilusión, sin pasión y mesmo con una mica de mala gana. La fiesta me la busco por atros cabos. Antes, durant y dimpués d’a chornada electoral seguiré con as mías fayenas de militancia d’izquierda, antifaixista, cultural, aragonesista y comunicativa. Porque ye ixo lo que fa falta pa cambiar la sociedat y no i hai garra incompatibilidat. Ni votar te libra d’a militancia ni la militancia diaria ye una sincusa pa no votar.

Votaré, encara que sepa que no tien guaire utilidat. Porque la sola cosa mas inutil que votar ye no fer-lo. «Se ninvia un mensache de que no yes d’alcuerdo», argumentará belún. Ixe mensache, indistinguible estadisticament de qui no vota por galvana, porque piensa que no va con él u porque ni s’ha enterau, se leva ninviando decadas sin que haiga cambiau cosa. «No quiero emporcar-me las mans», argumentará belatro. En primer puesto, votar no ye un contrato vinculant. Que yo vote a lo partiu tal u cual no significa que siga d’alcuerdo a lo 100% ni que lo refirme. Significa que lo he votau. Ni mas ni menos. No me i he uniu en esprito ni afiliau ni cosa. Lo he trigau d’entre bellas cuantas opcions. En segundo puesto, nos emporquiamos cada día con toda la parrafiquera de contradiccions cutianas: femos servir vehiclos contaminants, ropa cosida por ninos explotaus, software d’interpresas sionistas, mercamos en domingo, zorriamos biera feita con transchenicos de Monsanto, tenemos las perras en bancos que forachitan a la chent de casa suya y emparamos con o nuestro treballo lo sistema capitalista y criminal. Si no fas garra d'ixas cosas, parabiens. Si no, ¿votar a un partiu mediocre t’emporca menos? Y si ye asinas, pues una duchica y a correr.

Votaré por pura estratechia y pragmatismo. Pa que la mía vida siga una mica menos dificil. Porque las cosas se pueden chirar prou chungas. Prou mas chungas que no’n son ya. Votaré, sí, por un malmenorismo que aplico en a mía vida cutiana y que cuento que aplicamos muitas bien a sobén. ¿Cuántas vegadas nos hemos habiu d’aconhortar con lo que i hai, a lo menos de manera temporal? Y a l’atro día, seguiré luitando por cambiar-lo, por no haber d’aconhortar-me. Pero lo domingo faré lo que pueda pa abanzar u lo menos no recular. 

Votaré y no me creyeré millor que no dengún. Ni pior. A l’atro día toz, las que votemos y las que s’abstengan tienen tot lo dreito d’o mundo a queixar-se independientement d’o que haigan feito iste domingo. Y unas y atras habremos de seguir dando ferrete con as nuestras luitas y lo nuestro treballo cutiano pa cambiar Aragón y lo mundo.

jueves, 5 de febrero de 2026

Silencio

Cal que tienga cosa a veyer con vivir en un barrio tan sorolloso como La Madalena, pero por cada día m’estimo mas lo silencio. Deixo l’estrapalucio pa conciertos y borinas y la resta d’o tiempo m’aganaría d’estar-me sin que se sienta una mosca. Y como me voi aviellando y me foi mas ronyazas, m’encarranyo cuan cualcún fa un soniu que, en a mía opinión, no cal.

Ya me jodeba a saber-lo, dende habe tiempo, que me parlasen en o treballo. Soi de facil espiguardar y me cuesta isolar-me. Tenié una companyera que locutaba en directo tot lo que feba: «ubro la excel, a veyer, nombre, fuleno fulenez, uy que nombre mas curioso, ordenar, alfabeticament, sí, aguarda que claman». Tanimientres heba de leyer-me tres vegadas lo mesmo paragrafo porque yera incapable de concentrar-me. 

Las bibliotecas son un paradiso. Por los libros, prou que sí, y por l’obligatorio silencio que, con tot y con ixo, siempre i hai cualque carnuz que no respeta y que mesmo responde clamadas telefonicas.Remero de cuan estudiaba que yera prou diferent fer-lo en una u atra facultat. No se pareixeba mica Filosofía y letras, a on que no se sentiba oste ni moste, a la mía, la d’Incheniería, a on que bi heba una mormor contina porque yeranos explicando-nos los problemas uns a atros.

Sisquiá lo silencio fuese norma tamién en atros puestos como los chimnasios. I voi pa relaxar-me y estar tranquilet, como siempre que foi esporte. Ye inevitable sentir bel chemeco de qui ye fendo un poder, u lo soniu d’os pesos cayendo. Pero entre la chent que i va pa capaciar y los que aproveitan pa charrar por telefono con toda la suya achenda, no’n puedo con o mundo. Que porto auriculars con mosica pa no sentir la d’o chimnasio y con tot y con ixo se les siente. Sé que lo problema ye mío, pero si los rez social no son pa compartir las nuestras mierdas, no sé pa qué valen.

Lo Bluetooth, un d’os piors inventos d’a humanidat, ha trayiu tamién los altavoces con qui tanta chent nos consella mosica. Y ya ye casualidat que nunca no acierten con cosa que m’agrede, a yo, que soi de gustos amplos y variaus.

Soi viello, sí, pero isto no ye cuestión d’edat. Talment lo faiga mas la chovenalla, porque ye d’expresar-se asinas, que yo tamién lo facié y me la bufaban que me clamasen l’atención. Talment ye porque encara no han teniu tiempo, en cheneral, de buscar ixe silencio y fer-le aprecio. Pero aquí no se libra ni Blas y eixemplos en he sufierto de todas las edaz.

Un d’os placers que mas goyo me fa ye lo de baixar-me ta bel bar a leyer con una charra de biera y bel bocau. De verano no goso tener guaire problema, porque ye de buen trobar bel velador que no tienga guaire chent. Pero agora, d'hibierno, ye increible l’escatapurcio que se puet montar en cualsequier guariche encara que no bi haiga que cuatre personas.

Somos un pueblo rudioso, me cal asumir-lo. S’ha feito chanza una y mil vegadas con a chent que va en o transporte publico, u por la vida en cheneral, esverrecando con o mobil. Las normativas me fan pampurria y, veyendo qui las ha d’aplicar, cuasi m’estimo mas de que ni existan. Asinas que caldría un cambio cultural, un que fese entrar en muitos tozuels que lo rudio suyo ye una invasión de l’espacio d’otri. Ixo, como tot cambio cultural, si nunca plega, tardará prou. Cuento que me tocará seguir ronyando como lo viellaz que soi y desfogar-me con las lectoras d’o blog.

miércoles, 4 de febrero de 2026

Mutants d'antes mas

Si creyez que l’universo cinematografico de Marvel ye en decadencia y que las pelis d’agora no molan tanto como las d’antes, ye porque no leyez los comics. Astí ye mesmo pior. Levo coleccionando series de mutants (X-Men y companyía) dende que teneba nueu u diez anyos. Entre ixo y reedicions me l’he leyiu cuasi tot. Y ye verdat que lo material actual ye prou floixo, sobre tot si lo contimparamos con a etapa australiana u con a de Claremont y Byrne. No tot ye furrufalla. No fa guaire, Jonathan Hickman firmó l’empecipie d’a etapa Krakoana, en una miniserie que nos deixó a todas enarcadas y que, dica que se les fue la flama, recuperaba la emoción y epica d’as historias de l’homo superior.

Manimenos ixo no ye que la excepción y la mayoría d’os comics Marvel d’os zaguers tiempos son, como poco aburrius. Muitos pateixen de manera bien grieu lo que Alvaro Wasabi clama efecto Dragon Ball: poders cada vegada mas impresionants que convierte a los personaches en semidioses (lo que han feito con Storm / Tronada no tien nombre) y la certeza de que garra muerte no durará guaire. Cuan Magneto renunció a la resurrección en Arakko todas empecipiemos a contar los meses que quedaba pa que lo trayesen de tornada. 

Asinas que podría prener ixa actitut de «tot lo d’antes yera millor y lo d’agora una mierda» que tan cultureta queda y tan «autentico lector de comics». Pero me pienso que ixo nomás lo puet fer cualcún que no s’haiga leyiu ixos numeros. Ahiere, antes de dormir, me leyé lo X-Men #40, de 1968, escrito por Roy Thomas y dibuixau por Don Heck. En ixa historia la Patrulla-X luita contra lo monstruo de Frankenstein. L’has leyiu bien. Veniban d’una saga que no yera guaire millor, la de Factor 3, una cosa sinsentiu y prou aburrida que acababa con un pulpo espacial y con Jean Grey regalando a la resta de l’equipo los suyos nuevos traches. Leyendo ista historias lo que me sorprende ye que la colección encara aguantase vintitantos numeros mas.

Me costaría prou de trobar bel eixemplar d’os zaguers vinte anyos que fuese pior que lo que me minché ahiere. Asinas que prou d’idealizar los comics d’antes mas, porque i hai de tot: de bueno, de malo y de ni fo ni fa. Y que pende a saber-lo d’a edat que tenebas en leyer-lo por primer vegada y de cuánto hebas leyiu antes. Soi seguro de que si lo primer que m’hese leyiu d’os X-Men hese estau la Era d’Apocalipsi, la preferiría a Claremont, Australia, Inferno y mesmo a los comics de Nicieza y Lobdell que continoron y que tamién disfruté firme.

A fe que d'aquí a vinte u trenta anyos se reivindica la saga de «X de espadas» que, en a mía opinión, marcó lo prencipio d'o declive d'a etapa krakoana. Aspero que dengún no siga reivindicando la de Factor 3.

martes, 3 de febrero de 2026

La simpleza d'as ciudaz

Por un regular foi que los míos libros y relatos transcorran en Zaragoza. Por reivindicación d’a ciudat que amo, pero sobre tot porque ye lo que millor conoixco. Ambientar l’acción en atro puesto siempre se me fa mas dificil en haber viviu aquí toda la mía vida. En a historia que soi escribindo agora he arribau a una escena que quiero ambientar en un lugar y me trobo con a dificultat de decidir qué mena de lugar.

Porque las ciudaz son todas pareixidas a livel narrativo. I hai historias que importaría prou poco ambientar-las en una u atra si no por detalles que gosan estar de buen enguiliar. Si l’autor se decide por una en concreto a sobén ye porque quier dar detalles d’a urbe que siga. Ixo que se charra tanto de que l’escenario siga «un personache mas». Pero l’entorno urbano tien una parrafiquera de caracteristicas comuns que, precisament, son lo que definen una localidat como ciudat. Contra menos se cumplen mas «rural» ye.

Hechos de tinta, la mía primer novela en castellano, ye ambientada en una ciudat que, a exprés, no menciono en tot lo libro. Ni i foi garra referencia. L’escenario tien igual en a historia, pero ye bien esclatero que ye entorno urbano sin que lo diga nunca. Ni ixo ni lo contrario. Ye simplament una historia de mal ubicar en un entorno rural.

Una vegada definiu ixe entorno urbano con uns parametros que no son l’obchetivo d’iste post, pero que cuento que serán en a ment de cualsequier lectora, ¿cómo definimos ixe entorno rural? Creigo que nomás por oposición, por lo que no ye. Porque me cuesta trobar elementos comuns y universals pa cualsequier lugar. Y ixo nomás charrando d’Aragón, sin salir d’o país.

Lo que clamamos «entorno rural» replega realidaz tan diferents que, cuan voi a ambientar iste par de capitols en un lugar, la primer cosa que he de decidir ye qué mena de lugar. Una decisión que no habría de prener si fuese una ciudat. ¿Qué recursos tien? ¿I hai comercio u bars? ¿De qué vive? ¿Ye agroganadero? ¿Ye turistico? ¿Tien bella fabrica? ¿Cómo ye l’ocio d’os habitants? ¿Cuál ye la suya vida cultural? ¿Cómo vive la despoblación? ¿Tien bel conflicto con l’administración que condicione la suya vida? I hai un ciento de preguntas que pueden fer un lugar de tot diferent a atro, que la historia que recuente en un no tienga sentiu en l’atro u haiga de transcorrir de manera diferent. Prou que puedo fer cullebretas narrativas pa no topetar-me con ixos temas y centrar-me en l’acción. Talment lo faiga si no me puedo decidir, pero lo mas probable ye que, tot y que sin nombrar-lo, acabe ambientando-lo en belún d’os lugars que millor conoixco.

Asinas que cada vegada que siento ixo de «entorno rural» como si fuese cualcosa homochenia a on que se puedan aplicar solucions universals me pienso que qui charra tien encara menos conoiximiento que no yo. L’entorno rural ye bien diverso y lo que puet funcionar en bel lugar u comarca, en l’atra ye un zancocho garantizau. Lo mesmo pa los suyos habitants: tener-los por cazurros u idealizar-los como aborichens en perfecta comunión con a naturaleza, ixo sí que ye una cazurrada.

La ruralidat, pa un zaragoceta como yo, ye un fenomeno complexo, bella vegada hostil y belatra acullidor, inabracable y, sobre tot, apasionant. Aspero fer-le chusticia y que dengún no s’encarranye cuan veiga que ixa parte d’o mío libro no reflexa «la suya ruralidat».

lunes, 2 de febrero de 2026

Preguntas de domingo

Me dispierto un maitín de domingo, de nuevas, con resequera. De nueits bi heba habiu un tributo a Extremoduro y hebanos quedau la chent de l’insituto a remerar los tiempos de cantar-las limpio chilar en l’Atrio y, de vez, despedir-nos de Robe de bella manera. M’emboliqué mas d’o que me pertoca y ixo se paga. La primer pregunta, entre que quito una pindola d’ibuprofeno d’a caixa, ye por qué contino fendo-me isto tot columbrando los cincuanta.

Una horeta de clucaceta mas y me devanto. Tampoco no voi tan malament. Me desayuno, me ducho ascuitando un disco de Suede y me acoflo en o sofa a reveyer la primera de Andor porque ya ni m’alcuerdo de qué iba y diz que la segunda ye de pistón. Pa tanimientres me sirvo lo mío «almuerzo narancha», una tradición que sigo dende fa decadas pa los maitins de resequera: ganchitos y una Mirinda de narancha. Me pregunto d’a ón vendrá ixe costumbre que tiengo, si obedeixe a bella necesidat fisica u ye pura lambrotería y qué relación guardará con os míos resultaus d’as analisis.

Deixo a Diego Luna contactando con a Rebelión y me’n baixo. He quedau con Arale en a Carrera Asalto, en a parte que se chunta con Paseyo La Mina y la Plaza sant Miguel. I hai uns veladors que gosa dar lo sol y lo maitín ha saliu bueno. La carrera ye plena a pirol. Cuasi no queda siellas libres. Diz que en Zaragoza somos muit de vermutiar y de fer gambadas malas que i hai una rayada. Entre que demando una biera, porque no he aprendiu res d’a nueit d’antes, y pincho de queso en aceite con chorizo picant, porque i hai gana, me pregunto en qué se basará ixa afirmación, si de verdat i hai datos u ye d’ixas aseveracions que se fan en todas las ciudaz.

Dimpués d’a chenta toca siesta, que pa ixo ye domingo. En a tele, una cinta que ya hemos visto un ciento de vegadas. Ni m’alcuerdo cuál estió porque a los cinco minutos yera ronquiando. Cuan me dispierto la peli ha rematau y recuerdo toz ixos que dicen que las clucadetas han d’estar de vinte minutos, que mas ye malo. Pues dos horas, ya nos n’habremos pretau. Femos cosas d’a casa, escribo un rato y metemos una peli, agora sí que pa veyer-la: A complete unknown, un biopic de Bob Dylan. La cinta, ni fo ni fa. Curiosa, como cuasi toz los biopics de mosicos, pero una mica lenta y mas pa qui, como nusatros, no conoixe guaire a Dylan. Me pienso que lo guion no lo deixa guaire bien y me pregunto cuánto podemos permitir a los chenios estar uns cretinos y si lo uno disculpa lo atro. L’eterno debat de separar artista d’obra.

A l’atro día ye lunes. «No odio los luns, odio lo capital», dicen Los Chikos del Maíz, como si fuesen odios incompatibles. Nos chitamos en o leito. Leigo una miqueta y se me zarran los uellos. Deixo lo libro y me deshoro. Y me foto firme rato chira que chira entre los linzuelos sin pillar lo suenio. Me pregunto si tienen razón los de que mas de vinte minutos de siesta ye malo y si por ixo no duermo. U si ye porque a l’atro día empecipia la parte mala —y larga, larguiza— d’a semana. Entre chiros me vaga de seguir remugando preguntas. Me pregunto si tendré soniaderas, como tantas nueits. Me pregunto cómo seguir con o libro que soi escribindo. Me pregunto cuál será la siguient barbaridat de Trump, si he amortau la calefacción, qué entreno fer la tarde d'o luns u cuán quedaré con un amigo que fa tiempo que no veigo.

Me pregunto qué escribiré lo luns en o blog. Pues isto.

domingo, 1 de febrero de 2026

Lo Perroverso y las suyas audiencias

En os comics d’os X-Men i hai un personache que se diz Mojo. Ye un alienichena que gubierna en o Mojoverso, una dimensión a on que reina qui tien un mayor endiz d’audiencia televisiva. A sobén secuestra u fa servir de bella manera a los mutants d’a Tierra pa gravar bel show y conseguir mantener-se en o poder. Naixió en os anyos ueitanta como critica a lo mundo televisivo yankee y ha habiu d’ir adaptando-se a los cambios tecnolochicos que bi ha habiu, pero siempre mantenendo ixe principio de que qui controla las audiencias controla lo poder.

Dende la revolución de RTVE que tenió lo suyo maximo representant en o fichache de Broncano, lo PSOE va bambiando-se de que los suyos contenius son petando l’audiencia, fueras de bel fracaso sonau como lo de La familia de la tele. Intxaurrondo y companyía son fendo cifras records y metendo bien niervuda a una Ana Rosa feita una fuina y a los abdominals de Pablo Motos que perdió los ingresos publicitarios durant meses pa poder competir.

Tienen razons pa estar contentas. En un ecosistema mediatico a on que fa pampurrias enchegar la tele por l’altisma probabilidat —cuasi certeza— de trobar-te a bel facha decindo cosas de fachas, ye tot un goyo que bi haiga atra mena de contenius que, sin estar Lo capital, a lo menos no suenan a cunyau farto de conyac en a cena d’interpresa. Lo suyo relato politico tien agora un espacio televisisivo amplo y que arriba a a saber-la chent.

Pero me pienso que son masiau contentas. Isto no ye lo Mojoverso. Lo Perroverso, en iste caso. Aquí no controla lo poder qui tien mas audiencia. U talment sí, pero astí caldría parar cuenta de que por muito que l’informativo de TVE siga lo mas visto, la suma d’a resta ye prou superior. Y que ya i hai masiadas personas que ni recuerdan lo que ye un informativo de tv, que las canals d’información politica son atras.

D’atra man, muitas d’as personas que veyen TVE lo fan precisament fuyindo d’o facherío, con lo que ya yeran convencidas d’antes de no votar a ixas opcions. En o caso mío, ye asinas de tot. Cuasi heba de deixau de veyer programas. Nomás consumiba series y pelis. Agora tampoco no ye que siga tot lo día con o catatico enchegau, pero sí que de cabo ta cuan me miro belún d’o ciento de formatos que i han calau. Prou que dengún d’els m’ha feito chirar lo voto. Habrían de remerar que, en radio, la SER leva decadas estando la radio mas ascuitada y ixo tampoco les ha valiu pa guaire.

Toda piedra fa paret y lo PSOE ha trigau una buena estratechia por una vegada. A diferencia d’as ministras-candidatas, que ixa cagada da pa un post propio. Pero no habría de confiar-se guaire ni pensar-se que la ocupación / liberación de TVE puet fer chirar por si mesma lo sobo electoral d’a dreita que s’acerca por cada día. Pa ixo, antimás de tele y radio cal politicas y alianzas que no cuento que no s’atrive, no sabe, no puede u no quier fer.