Una horeta de clucaceta mas y me devanto. Tampoco no voi tan malament. Me desayuno, me ducho ascuitando un disco de Suede y me acoflo en o sofa a reveyer la primera de Andor porque ya ni m’alcuerdo de qué iba y diz que la segunda ye de pistón. Pa tanimientres me sirvo lo mío «almuerzo narancha», una tradición que sigo dende fa decadas pa los maitins de resequera: ganchitos y una Mirinda de narancha. Me pregunto d’a ón vendrá ixe costumbre que tiengo, si obedeixe a bella necesidat fisica u ye pura lambrotería y qué relación guardará con os míos resultaus d’as analisis.
Deixo a Diego Luna contactando con a Rebelión y me’n baixo. He quedau con Arale en a Carrera Asalto, en a parte que se chunta con Paseyo La Mina y la Plaza sant Miguel. I hai uns veladors que gosa dar lo sol y lo maitín ha saliu bueno. La carrera ye plena a pirol. Cuasi no queda siellas libres. Diz que en Zaragoza somos muit de vermutiar y de fer gambadas malas que i hai una rayada. Entre que demando una biera, porque no he aprendiu res d’a nueit d’antes, y pincho de queso en aceite con chorizo picant, porque i hai gana, me pregunto en qué se basará ixa afirmación, si de verdat i hai datos u ye d’ixas aseveracions que se fan en todas las ciudaz.
Dimpués d’a chenta toca siesta, que pa ixo ye domingo. En a tele, una cinta que ya hemos visto un ciento de vegadas. Ni m’alcuerdo cuál estió porque a los cinco minutos yera ronquiando. Cuan me dispierto la peli ha rematau y recuerdo toz ixos que dicen que las clucadetas han d’estar de vinte minutos, que mas ye malo. Pues dos horas, ya nos n’habremos pretau. Femos cosas d’a casa, escribo un rato y metemos una peli, agora sí que pa veyer-la: A complete unknown, un biopic de Bob Dylan. La cinta, ni fo ni fa. Curiosa, como cuasi toz los biopics de mosicos, pero una mica lenta y mas pa qui, como nusatros, no conoixe guaire a Dylan. Me pienso que lo guion no lo deixa guaire bien y me pregunto cuánto podemos permitir a los chenios estar uns cretinos y si lo uno disculpa lo atro. L’eterno debat de separar artista d’obra.
A l’atro día ye lunes. «No odio los luns, odio lo capital», dicen Los Chikos del Maíz, como si fuesen odios incompatibles. Nos chitamos en o leito. Leigo una miqueta y se me zarran los uellos. Deixo lo libro y me deshoro. Y me foto firme rato chira que chira entre los linzuelos sin pillar lo suenio. Me pregunto si tienen razón los de que mas de vinte minutos de siesta ye malo y si por ixo no duermo. U si ye porque a l’atro día empecipia la parte mala —y larga, larguiza— d’a semana. Entre chiros me vaga de seguir remugando preguntas. Me pregunto si tendré soniaderas, como tantas nueits. Me pregunto cómo seguir con o libro que soi escribindo. Me pregunto cuál será la siguient barbaridat de Trump, si he amortau la calefacción, qué entreno fer la tarde d'o luns u cuán quedaré con un amigo que fa tiempo que no veigo.
Me pregunto qué escribiré lo luns en o blog. Pues isto.

No hay comentarios:
Publicar un comentario