miércoles, 11 de enero de 2012

Malfurriar diners IV. En crisi



Amprada de Manel Fontdevilla
Siempre soi estau un poquet radiu. D’o ‘punyo preto’ que se diz en o castellano, por aquí a lo menos. Dende que me independicé, mesmo más. Talment por ixa cultura d’o no gastar que lo que calga u talment por as mias ideyas politicas, u un poquet de cada y d’atras cosas nunca no he levau bien que se malfurriasen os diners. Asinas lo he denunciau, como poco tres vegadas (I, II y III). U más. M’he sorprendiu en viyer lo que sale mirando ‘malfurriardiners’ en iste mesmo blog.


No soi d’as que creyen que ‘vivibanos por dencima d’as nuestras posibilidatz’. Me pareix que ixa frase ye un atro mantra neoliberal como ‘en Espanya no se tortura’ u ‘totz os extremos son malos’. Tener casa, vehiclo, ropa, bells trastes tecnolochicos y marchar bell cabo de semana t’o monte no son luxos. U millor dito, no habrían d’estar-ne.


Pero sí que creigo que muitas han viviu (y a mas gran parti continan vivindo) como han quiesto. Permitindo-se totz os concietos politicos que se les pasaban por l’esmo y, prou que sí, con os diners d’o pueblo. Valencia y Balears pareixen os paradigmas d’o malfurriar. Pero de aeropuertos sin avions u de prochectos de campos de futbol absurdos, tamién en sabemos por aquí. Dicen agora que Catalunya retallará en eventos chorras. Sisquía lo faigan. Y sisquiá aprendamos por aquí y a Belloch no le torne a dar por ExpoNabo, Zaragoza ciudat cultural u qualsiquier atra fatera nueva. A Urdangarín l’han pillau con o carret d’o chelau y furtando patacadas de diners con a suya fundación. (Cada vegada que siento a parola Fundación tremolo, pues gosan d’estar cheras a on que chitar os diners publicos) As periodistas, muito profesionals, s’han fotiu de lapos a viyer qui podeba laminar más o cul d’a suya machestat. ¿Qué tendrá a casa reyal?.... Ah sí, diners.


Tot isto ye mal, prou que sí. El jueves tien, dende fa bells meses, una pachina adedicada a casos a on que se malfurria diners. Cada semana i apareixen quatre casos y en fan un chiste. Podrían apareixer-ne quaranta, soi seguro. Pero a mia pregunta ye ¿qual ye o problema: que se malfurrien diners u que se malfurrien agora que bi ha crisi?.


Quan a cucha anticapitalista nos manifestabanos contra Expo Flufi, Expo Nabo, Expo Cultura u Expo Farlopa, quan denunciabanos o malfurrie en a casa reyal, en as barquichotas de l’Ebro, en aeropuertos vuedos y campos de futbol a cascar-la ta equipos que blincan de división masiau, quan luitabanos contra Gran Stafa – lo millor que l’heba pasau a Aragón dende os Reis Catolicos deciba belún...-, quan criticabanos os gastos en representación y caterins u que se pagase l’AVE y o caché d’un carnuz ‘tertuliano’ famoso espanyol ta que venise a pasar lo maitin en Aragón TV, quan demandabanos retalladas en os cuerpos y fuerzas de seguridat de l'estau, muitas personas que hue son carranyadas con o politicamen nos deciban que yeranos unas hippiosas en contra de tot, unas carranyadas y que les querebanos hoder a fiesta, a la finitiba. Muitas encara nos lo dicen y continando con os mantras neoliberals de que os macroeventos u costruyir cosas ye bella cosa buena ‘per sé’, muitas continan decindo-nos-lo. Y mesmo nos culpan de que no se faiga Gran Stafa u ExpoOstiasEnVinagre. Por desgracia ta todas, o tiempo nos da la razón masiau asoben.


Y agora tenemos aeropuertos, prochectos de campos de futbol, azutes, bien de militars y de policia y de trastes ta que chuguen, telecabinas bien alteros en a ciudat d'o cierzo, un desierto a meyo vender, catedras de homeopatía entre que s’esboldrega l’edificio de Filosofía, vicos vuedos en casa dios y casas vuedas en mel meyo d’a ciudat, tranvías ta conectar os vicos vuedos con o paseu Independencia, en obras una anyada de cada dos, y a los más carnuces de totz os partius políticos treballando en l’administración y en as interpresas publicas creyadas ta ixo. Pero se cobra por as medicinas, a catrinalla va t’a escuelas en prefabricaus y ‘cal’ baixar-nos os chornals ta que a Ilesia Catolica y a Monarquía, entre atros, continen con a suya ‘rave ta cutio’.


Ta yo isto nunca no ye tolerable. Ni en crisi ni nunca. Si todas istas anyadas os diners adedicaus a fateras, a prochectos publicitarios y a fer a fiesta d’a cocaína, s’hesen adedicau a fer escuelas, a amillorar a sanidat, a fer d’as ciudatz un puesto razonable y comodo a on vivir, a costruyir os equipamientos que de verdat les calen a los vicos, a que os lugars tiengan unas comunicacions y unas condicions de vida más dignas... hue prebablement seríanos en crisi, pero cosa no sería igual.

Diz que de tot s’aprende. Cada diya confio menos en a humanidat. Creigo que saldremos d’ista y a mas gran parti d’a chent ixublidará tot. Tornará a clamar-nos hippiosos estricalladors de borinas cada vegada que nos oposemos a eventos con mascota u a infraestructuras molonas. Nusatras no deixaremos de luitar, de denunciar y d’explicar porque no sabemos vivir d’atra traza.

miércoles, 28 de diciembre de 2011

O millor de l'anyada


O zaguer post de l'anyada quiero dedicar-lo a compartir bellas cosetas que han pasau mientres ista anyada que me han feito goi. No quereba rematar l'anyada con toda ixa rabieta nadalenca que me da. Asinas que t'alla que voi con bellas soxerencias que aspero que tos faigan goi.



TV: Talment siga l'anyada que más series he prencipiau a viyer. Belunas d'ellas buenismas. Walking dead, The I.T. Crowd, America Horror story, True Blood... y prou que Dexter, una d'as mias favoritas y a on que he conoixiu a (l'atro) amor d'a vida mía: Debrah Morgan. Pero sin garra dubda, ye Chuego de Tronos la que más goi m'ha feito. Basada en a serie de novelas “Canta de chelo y fuego de George R.R. Martin, tardó bell poquet en enganchar-me, pero quan lo fació.... Hibo!!!! Agora quasi no puedo ni dormir en leyendo as aventuras d'os Targaryen, Lannister, Stark, Baratheon y resta de chent. De lo millor que he visto y leyiu en muitismo tiempo. Pencho o video de o violinista friki chaponés tanyendo a suya banda sonora. Tuet!




Humor: Alguna pregunta mes? ye o nombre d'un programa d'a TV3 catalana. Lo fan dende fa muito tiempo, pero yo lo he descubierto ista anyada. Replega os millors intes de a embute de televisions y los mezcloteya con trozos de programas. La de risas que me he feito gracias a iste programa! China chana tamién han iu colando-se os suyos sketches en o mio parlache cutiano como o “pos mu bien” u “¿ho haveu vist?”. O video que pencho ye un d'os millors Top10 que han feito.


L'aragonés: Pues sí. M'entiboqué, 2011 no ye estada l'anyada de l'aragonés. A la fin, ni consello superior, ni academia oficial, ni chufas en vinagre. Rudi nos tornó t'a reyalidat. Como siempre, l'aragonés contina pendendo d'as suyas fabladoras. Bien se vale que somos bien activas y no nos hemos quedau con os brazos cruzaus. Ista ye estada tamién l'anyada a on que ha surtiu Arredol, o meyo de comunicación cheneralista en aragonés, y a on que prencipió una d'as iniciativas más pinchas que regular que se repetirá. Charro de D'estrela a estrela, tot un diya de radio en aragonés, que organizoron as chents de Fendo orella y Radio Topo de conchunta con arrienda companyers d'as radios libres y de lo movimiento en esfensa d'a luenga aragonesa. Se facioron videos d'as dos iniciativas, que tamién pencho contino. No puedo ixublidar a publicación de Prou prou luen, o millor libro que nunca no s'haiga escrito (hehehe)

D'estrela a estrela


Arredol. Un mes d'información en aragonés


Mosica: Como no, ta yo ye estada l'anyada de lo nuevo disco de Obrint Pas, Coratge. No m'han feito burro falso. Un buenismo disco, más personal, pero combativo y alegre que ye lo que siempre dicen. Los podié viyer en Zarautz ta fiestas en un concierto brutal con The Uski's. Buena borina tienen por ixas tierras... Tamién ye estada l'anyada que he prencipiau a conoixer a-saber-las collas que cantan u cantaban en catalán, en parti gracias a la documentación que pillé ta un programa de LaEnredadera. Asinas me he trobau con Els Pets, Sopa de Cabra, Lax 'n busto, Els Catarres, y os zaguers discos d'a Gossa Sorda, que feba muito tiempo que no ascuitaba. Catalunya tamién me trayó a The Sisters of Mercy, a qui dimpués de 17 anyadas de fandom conseguié viyer en a Razzmatazz de Barcelona. 

D'Aragón no puedo pasar sin recomendar lo disco de Los Olvidados de la morgue, y más que más, os suyos conciertos-borina, y o discazo de Kase-O con mosicos de jazz. Guarda que a yo lo jazz no me fa mica goi, pero lo mezclayo con o rap d'o zaragozano ye sobrebueno. Tamién de rap, editó o suyo primer disco Sho Hai, ex-Doble V, de qui charré fa tiempos.


Muitas son estadas las cantas que metería como la millor de l'anyada y a más gran parti en catalán, pero probablement la que más m'emocione siga Kukutza III, de Zea mays, tanto por a letra y mosica, como por toda a historia que bi ha dezaga cuanto a lo desaloix de o Centro Okupau Kukutza. Con ixa canta facioron un lipdub antis d'o desaloix que pencho contino. Tot un temazo que feré servir ta dar ferrete en ixa tabierna creperia que todas sabemos...



Aspero que tos faiga tot buen prebo a todas y que pasetz un sobrebuen 2012!!!

sábado, 24 de diciembre de 2011

...pero yo lo digo

Belen Esteban, tot un eixemplo de "peroyolodigo"
En iste proceso de "odio tot" nadalenco, remero una d'ixas frases que tanta pampurria me fa. Ye mas que una frase, ye toda una actitut y una d'as fateras mas estendilladas y que mas niervudo me meten en zagueras. Charro de quan una frase remata con "... pero a lo menos yo lo digo". En existen de versions como "... pero yo lo reconoixco" u "yo voi de cara".

Va sustituyindo china chana a "yo soi racista pero", cambiando-se por "yo soi racista pero a lo menos lo digo". Ai, si Hitler hese avisau de lo de l'Holocausto. Agora toda la dreita podría chustificar-se "siente!, a lo menos lo heba dito!".

Me importa igual si lo reconoixes u no, yes igual de racista. Antimás puet estar que sigas más u menos hipocrita, pero racista en yes, que ye lo que me importa... Iste nadal soi seguro que lo voi a sentir. Más d'una vegada, me pienso. De feito voi a twittear (chiflar???) cada vegada que lo sienta. Estatz-tos a la tisba...

lunes, 19 de diciembre de 2011

Bellas cosas que odio iste nadal

Odio lo Nadal. No ye garra secreto, ni una actitut modernota. Simplament lo odio por tot lo que traye en todas as dembas: politica, relichion, sociedat u mesmo meyo ambient. Y por totz os ritos socials que cal fer en istos diyas. Menos important pero mas cutiano ye a programación d'os mass media que, a metat de noviembre, "s'ababolizan" y se plenan de monyacas que feman y anuncios sentimentaloides con chent vestida de Papa Noel acarrazando-se.

No ye por o Nadal. U talment sí. U ye por que yo soi mas niquitoso por istas calendatas. O caso ye que bi ha tres anuncios que me meten niervudo más que no atros. Que, en sentir-los, me dentran unas ganas de fer "cosas malas" que ta qué. Y he deciciu de charrar-ne, a viyer si con ixo, m'exorcizo bell poquet. Que, a la fin, ye ta ixo ta lo que creye iste blog.

 
O primer ye Pitingo. Cada vegada que lo siento me vienen unas ansias... No'n yera prou con Carlos Goñi u Alejandro Sanz. Baixoron o ran con Il Divo y Soraya. Quan piensas que no puet haber-ie cosa pior, plega Pitingo. Y quan creyes que será ixublidau malfurriando os diners en bell guariche, fa un atro disco. ¿Por qué? ¿Qué tos ha feito a humanidat?

 
O segundo ye un anuncio de no se qué. Creigo que ye de calefaccions u gas u cualcosa parellana. O caso ye que fan servir un d'os recursos más fastiosos d'a publicidat: os ninos. Qui sintatz asoben a radio comercial regular que habretz ascuitau, clavando-se en o vuesto oyiu interno como un clau rusient ixa voz chemecosa que diz "Mamá que sale fríaaaaaaa!!!". ¿Quan viedarán fer servir a ninas en a publicidat? Por favor, por as ninas, por as adultas, viedatz-lo ya!!!

 
Y, last but not least, a tercer. L'anuncio de Movistar. En cheneral, todas as companyías de telefonía tienen una publicidat buenrollista y chovenil LeticiaSabatera que fa vomecar. Pero os anuncios de Movistar fendo un remedo d'as asambleyas d'o 15M ye penible ya de tot. O comercial que se l'haiga alcurriu a ideya mereix que lo forachite lo banco de casa suya y dimpués que lo pillen bells quantos mossos d'esquadra ta que l'amuestren como s'escosca una plaza.

 
Ala pues.... Que tranquilico m'he quedau. Astí tos deixo tot l'odio, que yo agora me'n voi a sentir o debat d'o congreso espanyol que a fe a fe que me relaixará...

jueves, 15 de diciembre de 2011

Fa cinco anyadas

Yera un maitin de l'agorrada de 2006. Yo yera treballando, u mas bien en horario laboral, quan decidié de prencipiar a fer iste blog.

T'a part d'alavez encara no heba sinyau a hipoteca que continaré pagando mientres as vintiseis anyadas venients. No heba prencipiau a Expo. Nunca no heba treballau en una cocina. UPyD no existiba. Dengún no heba sentiu charrar d'ExpoNabo u Gran Stafa. Chobenalla quereba tornar t'a CHA. No conoixeba Donosti, Benás, Granada u Laruntz. Pocas amigas teneban fillas u sisquiá yeran casadas. Feba clases presencials d'aragonés y ni me planteyaba estar socio d'una interpresa. Refusaba a la chent que teneba blogs a tamás de que los leyeba terne que terne. Igual que facié dimpués con Facebook y Twitter, retes que foi servir de contino. No existiba Arredol y yo escribiba (y esfendeba) a grafía d'o 87. Nunca no yera estau en Radio Topo. Encara bi heba tiempo ta fer una fin digna de Lost (Cacegadas).


Fa cinco anyadas Kurt nian yera naixiu. No sabeba qui yera George R.R. Martin. No teneban disco Dada, Los Olvidados de la Morgue, Il Cuesco u Els Catarres. Nunca no heba sentiu a Delafé, Franz Ferdinand, Sopa de Cabra, Els Pets u Zea mays. Muita poqueta chent heba visto V de Vendetta y a dengún se le pasaba por l'esmo ir ta una manifestación con una mascarota de Guy Fawkes. Os pisos valeban un uego y parti de l'atro y, encara que con una mierda de achustes, quasi tot lo mundo podeba trobar treballo. Existiba o Dispierta Fierro, pero no A Flama. Nogara yera en a carrera Gavín. No yeran naixidas ni Purna ni A Clau Roya.Adugaba un Seat Ibiza royo d'os viellos, rebutient d'apegallos, que le funcionaba mal a tercer marcha y teneba una d'as finestretas soldada a lo chasis. Yonkimovil le deciban...


Manimenos, o PAR contina zancocheando en o gubierno, o cristiano-espanyolista Belloch contina estando alcalde de Zaragoza y una atra vegada con o refirme de CHA. Chesús Yuste contina de diputau, encara que en atro país. O Consello d'a Fabla contina sin reconoixer a l'EFA como autoridat lingüistica y escribindo con a G.87. L'aragonés no ye oficial y Aragón contina estando una comunidat autonoma d'un estau que quan quiere ha contrimostrau que a suya constitución se cambea en un petén. He tornau a deixar de fumar, sisquiá tabaco, encara que contino zorriando como un lemur.


Bellas cosas cambean. Belatras no pas tanto. En a blogosfera y en internet muitas y masiau rapedo. Quan prencipié a fer iste blog, yeran de moda y os blogs en aragonés mesmo teneban nombre propios: fablogs. Y se feban trobadas de fabloggers. Agora Facebook y Twitter lo pueden tot y os blogs somos esmortecendo poquet a poquet. O fosal de blog rebute ya. Iste mesmo ha teniu a metat de dentradas en ista anyada. Pero aspero que iste lustro que fació Tierra de barrenaus o pasau 5 d'aviento no siga que o primer de muitos. Y aspero que qui leyetz iste blog tos contine fendo goi!!!

martes, 29 de noviembre de 2011

Concierto, versión y peli

Tres videos traigo en momentos de fer o cinqueno cabo d'anyo d'iste cabo a on que tos cuento as mias movidetas.

O primer, d'un concierto. O que fació iste cabo de semana a mitica colla The Sisters of Mercy en Barcelona. Quan creyeba que nunca no conseguiría viyerlos a chira d' suyo treinteno cabo d'anyo les trayó dica Catalunya y be-te-me que mesmo me pilló con diners ta pagar-lo y sin haber de treballar o cabo de semana. O concierto estió increyible. Tanyoron (quasi) todas as miticas. Brutals First & Last & always, This Corrosion, Dominion, Alice... Y d'espectaclo en saber fer. A boira de "chelo ixuto" que a escape los amagó daba un look muito "Sisters". A sala, la Razzmatazz, a-saber-lo de pincha. Antis d'o concierto teneban un par de pantallas chigants a on que meteban imachens de cintas de manga, sciencia ficción clasica u beluna de Kubrick. Dimpués, as Lizards, una colla d'astí, facioron un conciertet bien pincho. Colla muito recomendable. O puesto ye impresionant y, lo malo, os pres. Tremolemos quan indo a bosar bi heba debant de nusatros una zagala quitando a tarcheta de credito. Seis euros una biera. Cheta, un tercio. Meyana, que le i dicen. Hibo! Buena cosa de perras que nos i deixemos.... Con tot y con ixo prou que bien que se'n valió.



Continando con mosica, en un ratet d'ixos que no tiens guaire faina en o treballo, me trobé con a colla catalana Lax'n'busto. Entre atras muitas cantas, una me trucó o ficacio a-saber-lo. Talment muitas conoixesetz d'a suya existencia pero yo la descubrié ista semana. T'estimo molt, se diz, y ye una versión d'o Maite Zaitut que cantaban Pirritx eta Porrotx. Si tampoco no conoixes Maite Zaitut, mira-la en Youtube tamién.



Y o zaguer video que pencho, me lo remeroron os companyers de Fendo Orella, fa un par de programas. Amanece que no es poco ye prebablement una d'as millors cintas que nunca no haiga visto. Plena de intes que remerar y con muita más medolla que no'n pareix. Con isto d'as eleccions espanyolas, Fendo Orella meitoron en o programa o troz que pencho contino. Muito gran!




viernes, 25 de noviembre de 2011

En leyendo: Daniel Rabanaque

En as fiestas d'o Pilar tenié a suerte de poder eslampar d'os treballos ta viyer o Cabaret Dada. Una d'as millors cosas que bi ha habiu en istos dos zaguers anyos.  En ista edición bi puyó Daniel Rabanaque a recitar poesías, estando tan gran como siempre en ye. Una d'as que recitó estió una versión de ixa de "A Revolución no será televisada" que tanto goi me fa. Pero ye que antimás bi adhibió un trocet nuevo biaxo o titol de "tampoco no vendrá por wifi". En zaguerías, y más que más dende o 15M, pareix que a revolución plegará convocada por facebook. Mesmo muita periodista baltiza a las revolucions por a tecnolochía que se suposa que se i emplega, sía twitter, facebook, as blackberries u lo que sía. ¡Qué poco tardará en plegar a revolución Whatsapp! No soi en contra de l'emplego d'a tecnolochía y, de feito, me  pienso que ye a-saber-lo d'util t'as fins revolucionarias, pero ixo ye tot: una ferramienta, no pas una solución. Puet facilitar a revolución u dificutar-la. En qualsiquier caso me pienso que nomás puet adebantar u rezagar a suya plegada, no pas cambiar os feitos. Ya bi heba retes socials fa muito tiempo y se deciban bar, carreras, placetas u centros socials. Continan existindo y continan estando, en a mia opinion, millors y mas utils t'as revolucions que milenta tweets. Una reunión u asambleya nunca no podrá estar sustituyida por una colla de correu de goggle u yahoos. Y una charradeta de diez minutos puet dar muitos más fruitos que mil correus electronicos.


Me florió a-saber-lo en ixe inte no tener acceso a o texto porque me fació muito goi. L'atro diya, alparceando o rete, me trobé con o blog de Rabanaque y lo remeré. Facié una miradeta y lo i trobé. Tos lo pencho contino, asperando que tos faiga tanto goi como me'n ha feito a yo.

LA REVOLUCIÓN NO SERÁ TELEVISADA
No podrás quedarte en casa, hermano.
No podrás pillar el mando, darle al on y tirarte en el sofá.
No podrás rularte un porro y evadirte,
Ni bajar a por cerveza en los anuncios,
Porque la revolución no será televisada.
La revolución no será televisada.
La revolución no te será ofrecida por una bebida isotónica
en cuatro entregas sin cortes publicitarios.
La revolución no mostrará imágenes de Aznar sin bigote
clamando al cielo y embistiendo cual cabestro
contra Arnaldo Otegi y Carod Rovira,
ni mostrará a Zapatero encarnando una vez más el fracaso del sistema.
La revolución no será televisada.
La revolución no te será ofrecida por la Sociedad General de Autores
No habrá titulares a las tres en punto,
ni planos de muchedumbres orquestadas para recibir al Papa,
ni duquesa de Alba sonándose los mocos.
La revolución no cortará como un cuchillo Ginsu.
La revolución no blanqueará tus dientes.
La revolución no reafirmará tus gluteos.
La revolución no alargará tu pene.
porque la revolución no será televisada, tronco.
No habrá vídeos de maderos de mierda apaleando hasta la muerte a un detenido.
No habrá imágenes de agresiones deportivas en la moviola,
ni repeticiones de como el asta se clava entre los muslos del torero.
No habrá cámara lenta, ni cámara oculta, ni cámara fija
para que su majestad finja balbuceando que tiene algo que decir en estas entrañables fechas.
La revolución no tendrá un primo más cachas que el de zumosol.
ni el frescor de los limones salvajes del Caribe,
Los habituales voceras de tertulia perderán todo su protagonismo
y a nadie le importará quién se zumba a quién en Gran Hermano,
porque los bienaventurados estarán en la calle
haciendo un mañana mejor.
La revolución no será televisada.
La revolución no volverá tras una pausa publicitaria
repleta de mensajes para que compres y compres y compres.
No tendrás que preocuparte por la chispa de la vida,
ni por el conejito de las pilas,
ni por la muerte del viejo Chanquete.
La revolución no tendrá patrocinadores.
La revolución no acabará con las pérdidas de orina.
La revolución te pondrá en lugar protagonista.
La revolución no será televisada.
La revolución no será codificada.
La revolución no será en diferido.
La revolución será en vivo, hermano.
[Hasta ahí, una versión del clásico de Gil Scott-Heron que ya vimos en este blog, algo más corta que el original por motivos de ritmo escénico.
El texto para escena continúa con un epílogo a la medida de nuestros días, ahí va:]
La revolución no sonará en lo mejor de la película,
no tendrá pantalla táctil, ni estará limitada a 160 caracteres.
No necesitará de nocivas antenas para funcionar sin cables.
No se quedará sin cobertura, ni agotará su batería.
La revolución no tendrá una dirección de correo electrónico.
No creará usuarios de Facebook, no lanzará constantes tweets.
La revolución no terminará en punto es, ni en punto com, ni en punto org.
La revolución no tendrá un avatar,
la revolución no estará llena de spam.
La revolución no te indicará el próximo giro ni la situación de los radares.
No se conectará por USB a ningún dispositivo,
no sufrirá el ataque de un virus, no se actualizará periódicamente,
La revolución no será una batalla comercial entre bandas rivales para imponer su formato.
La revolución no será el nuevo juego de la play.
Porque la revolución no tendrá lugar en internet.
La revolución no podrá reducirse a unos y ceros.
La revolución no será digital.
La revolución no necesitará de la electrónica.
La revolución tendrá lugar en tu pecho, hermana,
en tu sangre y en tu mente, hermano.
La revolución la harás tú, que sigues siendo imprevisible,
que sigues siendo imprescindible