Mostrando entradas con la etiqueta compleganza. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta compleganza. Mostrar todas las entradas

lunes, 29 de febrero de 2016

Saber aibar-se

Lo que pasó fa bella semana(1) en Catalunya, pasará t’a historia por muitismas razons. D’a que charro hue cuento que no será una d’ellas, pues ye un fenomeno a saber que cutiano. Ye ixa deleria que tien muita chent por personalizar en un individuo una luita y por agarrapizar-se a un puesto como si no bi hese vida sin ell.


Ta yo, y ta muitas, Artur Mas estió qui metió en periglo o procés. Ya d’antes, conoixedors Junts pel sí d’o refús que causaba a suya persona, lo metioron no segundo ni tercer, sino quarto en a lista. En una negociación totz han de revlar. A CUP revló dende o primer minuto admitindo a posibilidat d’un president de CDC, siempre que no fuese Mas. CDC asperó dica o zaguer inte a revlar en un asunto tan personalista y poco important como qui sería president en una transición ent’a independencia.


Mas no yera, ye, ni será vital t’a independencia de Catalunya. A independencia se prencipió a construyir muito antes que no ell, que emparó ixa luita más obligau por as circunstancias y a presión popular que no atra cosa. A independencia contina construyindo-se agora, sin ell de president. Y plegará, quan plegue, probablement sin ell.


Nunca no he entendiu ixe encerrinamiento que tienen muitos en creyer-se indispensables en procesos, movimientos u organizacions más u menos amplas. A poco rato que pensemos se nos ne ocurre bell eixemplo más cerqueta d’as nuestras tierras. O movimiento en desfensa d’a lengua en ye eixemplo bien claro. As mesmas personas levan en as mesmas organizacions si fa u no fa, encapezando totz os procesos, con tot un equipache de historias, basemias, concaramientos, exitos y fracasos. Prou que d’aibar-se y permitir que sigan atras personas qui menen hipoteticos procesos de compleganza u de reconstrucción d’o movimiento, pareixe impensable hue. Pero habrá de plegar ixe relevo, u fosco futuro se le veye a la nuestra lengua.


M’alcuerdo tamién d’aquella asambleya de CHA an que se prebó de fer un buen esvielle, y que remató en un cambio de caras, pero no pas d’ideyas ni de procedimientos. Toda una cheneración luitaba en una zaguer prebatina agonica, por fer rebilcar o partiu dende lo que a buena parte nos heba ilusionau a participar-ie. Curiosament, un d’os lemas emplegaus por as “disidents” yera “deixen pasar”. En un sentiu figurau, pero tamién en uno literal, pues a belun d’os que i yeranos se nos privó de dentrar-ie, en un episodio prou triste d’a historia de l’aragonesismo.


Estar-se masiau tiempo fendo lo mesmo ye malo en cheneral. Si charramos de politica, mesmo pior. Y no digamos si charramos de avantguardia politica. Muit pocas vegadas se ye indispensable. Pero ye que antimás si un prochecto politico, u de qualsiquier atra mena, pende d’una persona, u d’una colleta, lo que tien ye una febleza extrema. Si os alazetz son firmes, no pasa cosa por espaldar un muro.


En muitos d’istos casos, a persona que s’agarrapiza a lo puesto, ye rodiada por una crica que l’empara y que mesmo plega a desfender o cargo suyo con más rasmia. Amuestran, por un regular, una leyaltat quasi patolochica que, antimás, gosa de cambiar de rapiconté si finalment gana la disidencia y l’amo fa casa muda. Por a experiencia que he teniu, istos son piors que os suyos dioses y o suyo deseyo zaguer ye estar “o califa en cuenta d’o califa”.

En os prochectos y organizacions que he participau, a soben he preso responsabilidatz organizativas u organicas. Cosa m’ha feito más goyo que deixar ixas responsabilidatz sabendo que tot ixo iba a continar funcionando perfectament sin yo mesmo. En atras ocasions, dimpués d’un tiempo con unas funcions, he parau cuenta de que a mia anvista ya no feba honra, u no yera la que a organización u prochecto aprecisaba. En ixos inte cal saber aibar-se y deixar pasar a qui faiga más honra a las ideyas. A la fin lo important ye ixo: as ideyas. No pas as siglas, organizacions u procesos. Puet estar que siga duro emocionalment, pero quan cal, cal.

Nota: (1) Prencipé a escribir isto antes d'o pacto JxS - CUP. Lo rematé dimpués, cambiando bella cosa. Por no ferir susceptibilidatz, he iu deixando-lo ta mas adebant dende alavez porque ha iu coincidindo con diferents procesos an que amigas y/u companyeras i yeran embrecadas. Pero como veigo que ixo va a continar asinas d'una u atra traza mientres muito tiempo, he decidiu de publicar-lo ya.

sábado, 25 de julio de 2015

Complegar u no complegar?

Acto de Ahora en Común (Foto: Arainfo)
Pa leyer iste post cal prencipiar dende bell supuesto. D’una man suposaré que Podemos, IU, CHA y atras organizacions politicas son fuerzas transformaderas d’a sociedat en a endrecera que todas as lectoras d’iste blog cuento que queremos. Tamién suposaré que o solo feito de que a plegada en o poder de una u todas istas fuerzas, chuntas u separadas ye un feito deseyable. Tot isto ye discutible, prou que sí, pero no ye l’obchectivo d’iste post.

Aqui quiero charrar d’a millor traza de conseguir que gubiernen ixas fuerzas. “A cucha, ezquierda, zurda” u lo que quieratz, “as d’abaixo”, “alternativas”, “ecosocialistas”,... lo que más tos agane. Cuento que o debat, o gran debat, que ye habendo-ie agora mesmo ye si, t’as eleccions espanyolas, se i va de conchunta u no pas, con un nombre u unatro, y de qué trazas. Si creyes que aquí trobarás una respuesta, deixa de leyer. Lo confieso en iste segundo parrafo: no tiengo ni ideya de qué ye lo millor.

Se critica muito, y con razón, a Pablo Iglesias y o suyo sector podemita, de no querer nian prencipiar a negociar una compleganza que diese un “Ahora en común”. Muitas d’as personas que lo fan, pareixen haber ixublidau lo que deciban quan Iglesias demandó lo mesmo a Izquierda Unida y se’n esmelicoron, pero rai ixo agora, que cal mirar-se entabant. O caso ye que, todas as declaracions d’a cupula podemita sinyalan enta razons estratechicas pa refusar ixa hipotetica compleganza. Nunca no ideyolochicas. En tot caso, las deixan en un segundismo plano. Se pierde asinas, una oportunidat historica pa que toda la cucha “de verdat” vaiga chunta ta unas espanyolas, mesmo con oportunidatz de ganar as eleccions.

Dende as partidarias d’a compleganza estilo “Ahora en común”, recuerdan os buenismos resultaus que han teniu plataformas parellanas en as municipals d’as grans ciudatz, conseguindo quedar-se con Madrit, Barcelona u Zaragoza, entre atras. Tamién que Podemos no ha conseguiu en muitos d’os parlamentos que se presentaba uns resultaus tant buenos como asperaban.

Qual ye a estratechia que fería que ganasenos as eleccions? Ye verdat que a compleganza en Zaragoza, por eixemplo, ha estau tot un exito. En 9 meses s’ha conseguiu plegar en o poder municipal pero tamién creigo que cal considerar bell dato. O proceso de compleganza, ha costau muitos meses. Entre chent que ya se conoixeba, que veniba treballando de conchunta dende feba muito tiempo en l’activismo social. Con ideyas muito parellanas sobre cómo gubernar Zaragoza. Vivindo todas a menos de meya hora as unas d’as atras. Y con tot y con ixo costó a-saber-lo.

Compleganzas puntuals
(Foto: Arainfo)
Se consiguió prou más presencia en radio y televisión que nunca no m’hese pensau. Se fació un debat cara a cara entre o candidato de ZeC y o d’o PP. Se metió una carpa en o Pilar por an que pasoron cientos de personas. Se informó por toda la ciudat. Y dimpués de tot ixo, o diya d’as eleccions, arrienda personas encara no sabeban qué yera ZeC ni si lo refirmaba Podemos u no pas. (As razons, dan t'atro post) Probablement ixa circunstancia nos fació perder votos como ta conseguir un u dos concellers más. Lo que hese significau ganar as eleccions u no pender d’o voto chuntero. Yo mesmo conoixco chent, votant de Podemos, que leye periodicos, y que a politica l’intresa bella miqueta que, a l’atro diya d’as eleccions no sabeba guaire bien qué yera ixo de “Zaragoza en común”.

Podemos, en as primers eleccions que se presentó, optó por a opción contraria. Meter a cara de Iglesias en cuenta d’o logo que, en ixas envueltas, pocas conoixeban. Tiengo un amigo que diz que no les votó por ixo, encara que cuento que son atros os motivos que le levoron a no votar-les. Pero ¿quantos votos perdioron por a supuesta bamba de Iglesias? ¿Y quantos ganoron d'a chent que reconoixió a papeleta a l’inte? Creigo que nunca no sabremos a respuesta a ixo.

Podemos ha creixiu muito, ye verdat, en istos meses. Se i ha uniu muita chent con gran experiencia politica intra y extrainstitucional. Ixo, de conchunta con as nuevas ideyas, propuestas y trazas de treballar d’as “virchens politicas”, fa una barracha que da cosas d’o millor y d’o pior. Pero cuento que encara les cal un emparo externo si quieren ganar. Y no digamos ya si lo que quieren ye verdaderament “representar a las d’abaixo” u “levar a voz d’os movimientos socials”. Buena parte d’ixos movimientos socials y d’ixas “d’abaixo” no son adintro de Podemos, ni ganas. Por os motivos que sían. En bells territorios como Euskal Herria u Catalunya, lo que preba de fer Podemos, ya lo feba Bildu u as CUP fa lustros. Asinas que Podemos no puede deixar a un costau a toda ixa atra “cucha transformadera” u como le quieratz decir.

A estratechia de “Ahora en Común” ye a que eticament creigo que ye la correcta. Una compleganza de verdat entre todas as fuerzas que calga, revlando todas en lo que no podamos apachar-nos, y que prencipie a cambiar as cosas en l’estau. Pero no sé si ixe “Ahora en común” quitaría más votos que simplament Podemos. Y ixe ye o miedo que tiengo. Que se creye una "cosa ideyal" que pierda as eleccions.

Muita chent le tien quimera a IU, y no digamos ya a las cuchas territorials tipo CHA, lo que sacaría votos a ixe posible pacto. Podemos ya fa tiempos que no ye “inmaculau” a os uellos d’a sociedat, pero contina estando muito menos “tacau” que a resta de partius. No entro si ixo ye chusto u inchusto. Simplament ye asinas. O mesmo razonamiento funciona d’o revés. Entre os votants de CHA u IU bi ha qui odian a Podemos y probablement deixarían de votar una lista conchunta. Asinas que todas ixas sumas que se fan, achuntando os votos que han teniu os partius por separau, en a mia opinión, no valen pa cascar-la.

Os resultaus electorals no se pueden prevenir ni interpretar, a priori ni a posteriori, fendo simplas sumas. O solo feito d’haber planteyau un “Ahora en común” y que Podemos lo haiga refusau como lo ha refusau, sin guaire debat y con una actitut una mica farute, ya habrá moviu bell voto enta un puesto u unatro. Si a la fin bi hese proceso, cómo se fese y dica do se plegase podrían cambiar muito os votos. Pa bien u pa mal.

Podemos emparando a Santisteve
(Foto: Arainfo)
Atro entrepuz, y bien gran, ye o metodo. Como ya he dito, costó nueu meses (en realidat muitos mas) conseguir a compleganza a libel local, y se fación muitos poders ta que no fuese un pacto entre cupulas. Repito, en una sola ciudat, no masiau gran, y conoixendo-nos todas dende fa tiempo. Pretender que en cinco meses se plegue en una compleganza a libel de l’estau sin que siga un pacto entre cupulas ye inchenuo, absurdo u una enganyufla. Yo no tendría garra problema en que se fese asinas, pero bi’n ha atros que sí, y entiendo as suyas obchecions.

Totz istos argumentos se podeban emplegar, y de feito s’emplegoron, contra as compleganzas municipals. Manimenos, a la fin funcionoron de bitibomba. Muito millor que no creyeba yo mesmo, partidario ilusionau d’ixas listas. Cuento que muito millor que no se pensaban qui bi treballoron más firme. Por ixo, creigo que un “Ahora en común”, bien chestionau, sí que tien o potencial ta ganar as eleccions espanyolas y cambiar-lo tot. Son Iglesias y Garzón as personas adecuadas ta menar ixe proceso? Hue, yo creigo que no. Y me pienso que ye de mal cambiar ixo. Talment más entabant siga posible.

Queda por valurar adecuadament o impacto d’o voto rural. Cuento que Podemos no i tien guaire implantación, pero tampoco no sé si un “Ahora en común” pillaría guaire voto, u a movilización que pueden fer en ixe entorno. Pero, como de cutio, os lugars son ixublidaus de tot en as estratechias electorals.

Podemos no ganará istas eleccions. No nos ferá o morro clo. Quedar-se por debaixo d’un 20 % de voto, ta yo, sería un fracaso. Talment a compleganza haiga de prencipiar iste aviento cara t’as venients eleccions, con as cartas sobre a mesa y a relación de fuerzas bien platera. Talment s’haiga de construyir con bell “rodache” d’as experiencias municipalistas y surtindo dende ellas. Talment, talment, talment, …

Lo que sí que soi seguro ye que ta que qualsiquier cosa funcione hemos de superar todas y totz, ixas quimeras que nos tenemos. A la fin, todas, ciudadanistas, comunistas, indepes, etc… hemos compartiu luitas, pancartas, plataformas, asambleyas, .... y tricolotiar-nos por detalles u puestos ye lo que son deseyando que faigamos a mafia que nos gubierna.

Como ya he dito en prencipiar, no tiengo garra respuesta en iste post. Tiengo masiaus argumentos a favor y en contra d’a compleganza, tot pendendo de como y qui la faiga y d’o proceso y o resultau. Bi ha qui esfiende a tot trance una u l’atra opción y d’os dos costaus siento muitas cosas sensatas, asinas que aspero as vuestras argumentacions.