Mostrando entradas con la etiqueta Rollo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Rollo. Mostrar todas las entradas

lunes, 25 de noviembre de 2024

No quiero entrar en lo tuyo guariche con maripis (1/2)

De chovenón saliba de borina por lo Rollo: Planta Baja, Atrio, Posturas, DeVizio, Piramys, Buitaker, etc. Ixa yera la ruta por la que nos movebanos las que querebanos ascuitar mosica diferent a la d’as radioformulas. Ni en ixos guariches, ni sisquiá en la resta de bars pijautos d’a zona, te meteban garra entrepuz pa entrar-ie, fueras d’o requisito d’edat. Y en muitos, nian ixo. Un día vinioron ta Zaragoza uns amigos d’a mía parella d’alavez. Quereban ir ta no sé do, talment la Oasis, pero la mía memoria falla mas que un proceso de compleganza d’a izquierda, asinas que puet estar cualsequier atro puesto. Un d’els se me miró y paró cuenta: “con ixa farcha no le van a deixar entrar-ie”. Vestiba si fa u no fa como agora. Vaquers d’o Pryca, chambreta de bel grupo de mosica y maripís baratos. Dica alavez me pensaba que ixo que agora claman dress code yera cualcosa de Madrit. U d’Ibiza en tot caso. No sabeba que en Zaragoza existise puestos a on que se discriminaba por lo vestuache. No bi habió debat. “Pues imos ta belatro puesto”, dició de camín unatra persona. Y asinas rematemos en un bar pijauto, pero no pas tanto como ixe a on que no quereban deixar-me entrar con maripis.

El Canto del loco se’n queixaba, d’ixa discriminación, con ixagrín y pena, en una penible canción: Quiero entrar en lo tuyo guariche con maripis, que no se me miren mal en pasar. Nunca no la he entendida guaire porque yo no quereba ir t’o puesto ixe. En primerías, porque yera una mierda de puesto a on que meten la mesma mierda de mosica que en cualsequier atro, pero cobrando-te una mierda de biera a pre de whisky. Pero sobre tot porque no quiero entrar en un puesto a on que no te deixen entrar por ir vestiu de tal u cual manera. A on que no soi bienveniu u a on que no son bienvenidas las mías amigas. La oposición a ixos garitos no ye encerrinar-se en entrar-ie. No i hai cosa adintro que m'interese. La oposición ye deixar-los vuedos y fer-te la fiesta difuera con las tuyas compas y amigas.

Espanya ye una discoteca y tien un gorila prou chungo. Pa entrar-ie, te cal cumplir con un dress code. Yo nunca no he quiesto entrar-ie, m’estimo mas de quedar-me en lo mío Planta Baja particular, a on que soi bienveniu y a on que puedo estar como soi sin que dengún no me diga ni pon ni me faigan cambiar-me lo calcero ni engalafetar-me. Si no me quieren, a yo u a beluna d’as mías, no los quiero.

I hai chent que quier entrar-ie, que mesmo pasa por l’aro y se cambea las vambas por uns nauticos u zapatos de tacón si fa falta. Pero a lo gorila le han iu dando mas y mas autoridat y agora ya lo dress code ye mesmo mas rigoroso. Ni ganando titols de futbol te deixan entrar-ie, en la disco, si barruntan que has portiau calcero de mal espanyol. A Jenni Hermoso le niegan un pabellón por no amostrar-se prou espanyoleta. A Lamine Yamal le viedan la entrada t'a disco por no tener lo pantone de piel adecuau. Me pregunto si les queda ganas de pasar t’adintro u se les ha pasau ya. Si han entendiu, como yo facié fa muito, que millor no estar en ixa disco, que difuera se ye muito millor, que si por lo que fuese conseguisen acceder-ie, las suyas amigas que no haigan ganau titols de futbol se quedarían difuera y una disco sin las tuyas amigas ye una buenya a on que bailas sola u con la ripa de carnuzos que ya i yeran.

Metaforas aparte, la espanyola, mas que una identidat nacional, en ye d’ideolochica. Una identidat que cuento que Michael Billig definiría como banal. Toz en l’estau espanyol la tenemos “por defecto” (fueras de Euskal-Herria, Catalunya y bella excepción mas en la resta de territorio). De cría no te planteyas atra cosa. Pa cambiar-la cal un proceso que no ye cutiano, una reflexión de quí yes, cómo te sientes, con qué te identificas y quí serían los tuyos companyers de viache. La mayoría d’os espanyols en son porque nunca no s’ha planteyau no estar-ne. Igual como, en menor mida, pasa con los cristians. I hai un porcentache altismo de qui se’n declara que sisquiá conoixe los prencipios basicos d’a suya relichión, los dogmas, los preceptos, los mandamientos… Prou que ni s’ha leyiu la Biblia ni va ta ilesia fueras de bel día sinyalero u pa vodas, baltizos y comunions. Son cristians “por defecto”, porque ye lo que toca.

I hai a-saber-la chent con ixa identidat nacional espanyola que anima a la selección, que se mete pulseretas en lo maniquiello, que se fa contenta d’os logros esportivos, que se fa argüellosa d’a siesta, lo flamenco, Almodóvar u la dieta mediterrania, por decir bella cosa. Chent decent, que nunca no se plantearía votar a los nazis, ni discriminar a dengún por lo tono d’a suya piel u los suyos orichens familiars. No los conoixco, pero talment Jenni y Lamine en sigan, d’ixa chent, pero cuan miran d’entrar en la disco, se les miran las vambas y los deixan difuera. Y fan un poder y preban de razonar con lo gorila y mesmo claman a l’amo d’a disco y les dicen que ixe ye lo guariche que les fa goyo, que no quieren jopar t’o Rollo. Pero no lo fan venir a plego. No i son bienvenius por muito que miren de vestir-se como los d'adintro.

Podemos, Sumar y atros han mirau de fer ixa identidat espanyola alternativa, tolerant, ubierta, sin las toneladas de caspa de l’atra. No les ha iu guaire bien con ixo. Probablement m’entivoque, como en cuasi todas las mías prediccions politicas, pero me pienso que ye una vía muerta, que invertir tiempo y esfuerzos en creyar ixa identidat alternativa ye malfurriar enerchías, que si creyemos en las identidaz como factor aglutinadors de fuerzas, cal explorar-ne atras mas funcionals, realistas y efectivas.

No, yo no quiero entrar en lo suyo guariche a on que no les fa goyo las mías maripís. Difuera se ye muito millor. 

(continará)

martes, 11 de octubre de 2022

Lo Rollo. Zaratober 11


A finals d’os novanta la zona de Moncasi, conoixida como Lo Rollo, cuento que por lo nombre d'un d'os suyos piors bars, yera rusient de tot. Cada cabo de semana nos chuntabanos astí meya ciudat pa empifolar-nos y pasar un buen rato. De bars n’i heba a trompicuesco. Hue, no’n queda que bella decena. Entre los supervivients, Atrio y Posturas, dos d’os pocos que teneban un prochecto mosical y d’ocio coherent, diferent y no dependient de modas. Entre ixas paretz pasé buena parte d’a mía adolescencia y firmes horas de borina con los mios millors amigos. Astí conoixié un ciento de mosicas y vivié conciertos en salas con DeVizio u Piramys.

Lo modelo yera insostenible y a la fin s’espaldó, pa descanso d’o vecincau. Astí continan Posturas y Atrio, testigos de decadas de borina, pa seguir disfrutando d’una ufierta mosical que no se troba en guaires puestos d’a ciudat y d’un ambient sobrebueno.

A l'Atrio ya le adediqué un post fa tiempos. Aquí lo tiens pa leyer-lo.

miércoles, 29 de agosto de 2018

Historias d'un chobenallo (1): Planta Baja, Resistencia y antifaixismo

Chobenalla Aragonesista estió la primer organización a on que milité de verdat. Pero d’organizacions en tenié una antes. Efimera de tot. Nian lo suyo nombre recuerdo con seguridat, pero creigo que se dició Resistencia. Debió d'estar en bell momento entre lo 95 y lo 98. L’ambient politico mio yera alavez basicament l’antifaixismo. L’arribada en l’instituto me fació trobar-me con una colleta de nazis que tenebanos en lo Medina Albaida. Yeran pocos y poco importants, pero daban muito mal. Y lo que ye pior, de cabo ta quan, se sorteyaba bell sobo. Yo me iba librando - d’uno por muit poco- pero sabeba que me podeba tocar qualsiquier dia.


Difuera de l’instituto, me pasaba la vida en lo Planta Baja, mitico bar d’a carrera Vasconia, que yera tocando con atro mitico: l’Ifi. Astí nos chuntabanos buena parte d’a mainada antifaixista. Y digo mainada, porque d’a colleta mia bien pocos yeran mayors d’edat. Gosabanos de quedar sobre las cinco, febanos botellada por astí cerca, y a ixo d’as 19 que s’ubriba lo “Planta”, ya yeranos en la puerta, prestas a aduyar a escobar si caleba, por tal de que ubrisen bell rato antes, y porque bella vez, lo cambrero nos convidaba a un pozalico de tinticola. Astí sentibanos DEF CON DOS, La Polla, Reincidentes, y lo que yera de moda alavez. Y charrabanos. Charrabanos muito. D’o que charran los adolescents y sobre tot de politica. Astí fue aprendendo lo que yera, u lo que creyebanos que yera, l’anarquismo, lo comunismo, y la izquierda en tot lo suyo amplo espectro.


En la mesma carrera, a bella ventena de metros como muito, yera El Rollo. Un guariche que teneba un publico composau por militars, faixistas y militars faixistas. Quasi cada nueit acababa en bell empandullo con ixa chentucia. Mas d’una vegada habiemos de baixar la persiana d’o Planta pa acubillar-nos-ie. Cuento que tamién les faríanos bell zancocho, pero no me’n alcuerdo de garra. Tamién son anyos que, por efecto de l’alcohol, he perdiu a saber qué detalles y recuerdos.


En ixe ambient, bells quantos d’os que nos i chuntabanos tenebanos ganas de militar en bella cosa, pero tampoco no sabebanos guaire bien cómo fer-lo ni a ón. Belún yera d’o SEI (Sindicato de Estudiantes de Izquierdas) que t’a part d’alavez yera bien fuerte en los institutos y entre la choventut en cheneral. Tampoco no conoixebanos guaire lo teixiu social y politico d’a ciudat ni d’o país. Y antimás, cadaún yera d’una coda diferent. I yeranos anarquistas, comunistas de diferents corrients y belun que no s’adscribía ni a uns ni a atros. Yeranos tot lo anarquistas y comunistas que se puet estar con la formación que tenebanos que, en muitos casos, como lo mio, tendeba a zero.


A la fin, tres u quatre zagals, que yeran un poquet mas mayors que no yo, decidioron de fer un colectivo antifaixista. Creigo que le clamemos “Resistencia”. La primer reunión la faciemos en Liberagoza, un local que zarró fa no guaires anyos, que yera en la carrera Palafox. Yera un d’ixos locals que feba servir colectivos politicos y socials a embute pa reunions, elaboración de materials y cosas asinas. Teneba un chiquet bar que se petaba pa Pilars, y bella sala de reunión adintro. En ixa primer reunión, i estiemos bella quincena de personas. Charremos bien de rato, de las nuestras diferencias, pero sobre tot, de lo que nos uniba que yera basicament l’antifaixismo. Y decidiemos d’empecipiar una campanya de cartels. Sé que yera contra los nazis, pero no recuerdo que i meteba exactament. Si belun lo tenese por casa le’n agradeixería de tot que me lo fese arribar.


La campanya estió bien pincha y apeguemos buena cosa de cartels, que estioron los primers cartels que apegué yo en la mia vida. Cada vegada que iba por la carrera y me trobaba con belun, me feba bien argüelloso. La segunda reunión la faciemos con atros colectivos. No recuerdo quals, pero la sensación que me levé yera de que no alportabanos cosa nueva a la luita antifaixista y que faríanos mas honra integrando-nos en belún d’os colectivos que existiban en Zaragoza que no pas fendo-ne uno nuevo..


En aquell momento no entendeba que la nuestra existencia como colectivo tampoco no teneba sentiu y que, efectivament, hese estau prou mas util que entrasenos en qualsiquier d’as organizacions chovens antifaixistas que yeran luitando en la ciudat y en lo país. Me quedé prou chafau. Creyeba que lo mio colectivo yera lo millor y que ibanos a petar-lo y que la resta d’organizacions reconoixerían a escape la nuestra chenialidat y me trobé con que lo mesmo que querebanos fer, ya lo feban atros. Que no hebanos inventau la rueda precisament. Alavez no lo entendié.


En la tercer reunión ya no i estiemos que dos d’os que heban teniu la ideya, un compa de clase que me i levé, y yo. Meyo deprimius, estiemos charrando de tot una miqueta. Recuerdo que un d’ells nos estió charrando d’a historia real d’a bruixería y de como s’untaban drogas en l’escopallo pa surber-las por la totera y colocar-se. Nos faciemos bell hordio, y nos ne fuemos de borina por astí.


Ixa estió la mia primer militancia “real”. En l’instituto, de vez, la clica que ibanos chuntas ta las manifestacions, siempre nos metebanos bell nombre de colectivo gracioso, remedando lo que feba DEF CON DOS en los suyos discos. Asinas naixioron lo Komando Jokoso Festivo, u la Asociación Kuidadico Konmigo Ke Soy De Aragón que nunca no pasoron d’una groma u bell pegallo handmade de Pilars.


En tiempo d’adolescent tardaría muito a tornar a sentir-me parte d’una organización. En Resistencia vivié las mias primers reunions, los mios primers cartels y panfletos, y la mia primer militancia. En lo Planta Baja, la vida siguió igual dimpués d’aquell colectivo. Las mesmas zorreras, la mesma mosica y las mesmas pleitinas con los nazis de El Rollo y de dillá. De toda aquella chent, muita acabó en organizacions de toda mena. Atros deixoron la militancia poco dimpués. A belun me lo contino trobando por las luitas y de muitos no n’he tornau a saber cosa.


ACTUALIZACIÓN: Dimpués d’escribir la primer versión d’isto, quedé con un d’os miembros de Resistencia que me confirmó lo nombre d’o colectivo y corrichió bell dato erronio que he sacau d’o texto orichinal. Lo cartel efectivament yera d’una campanya antifaixista pero, por agora, no n’hemos trobau copia.

miércoles, 27 de agosto de 2014

Tabiernas d'Aragón (1): DeVizio

Yera barruntando ista nueva sección dende fa tiempos. En "Tabiernas d'Aragón" prebaré de charrar, y sobre tot de fer alcordanza, de bells bars, locals, tabiernas, guariches, ... y puestos de toda mena a on que fer-te una biera. Entre barrunto y barrunto no me decidiba por a on prencipiar, pero o Sr. @seitanromana me lo ha deixau facil fendo o hashtag #DeVizioSchool, a on que hemos remerau os tiempos d'o DeVizio y as cantas que i ascuitabanos. Asinas que iste primer Tabiernas d'Aragón le'n adedicaré a o Devizio.

O DeVizio ye en a carrera Doctor Lozano Monzón de Zaragoza, en a zona conoixida como Rollo u Moncasi, que fa anyadas teneba una d'as zonas con mayor densidat de bars de borina de Zaragoza y que agora no i queda que bell repui, que'n charraremos bell diya. Ye un d'os bars más grans de Zaragoza, pensau ta estar sala de conciertos, y ixe precisament ye estau un d'os suyos mayors problemas.

Quan yera chicot, tot un adolescent, o DeVizio encara funcionaba como sala de conciertos. En ixas envueltas yo no teneba guaires diners y no podié ir t'os conciertos de Mano Negra u de Barón Rojo, por falta de perras. Quan prencipié a ir t'o DeVizio (1994-1995 si fa u no fa), i feban conciertos y teneban mosica. Un d'os suyos sinyals d'identidat yera precisament a mena de mosica que i meteban, que no podebas sentir-la en guaires puestos más, por no decir que en garra. Rage against the machine, Korn, Prodigy, Sepultura, DEF CON DOS, S.A., Cypress Hill, Smashing Pumpkins, Koma, Narco, Experimentos en el terror, ... son eixemplos d'o que i sonaba. Con a etiqueta #DeVizioSchool hemos estau remerando-ne bells quantos mientres o diya, si queretz fer a busca en Twitter, y a la fin d'o post tenetz una lista de Spotify con bellas quantas cantas.

Quan no bi heba conciertos, o scenario yera d'a clientalla y todas las nueitz, en o cenit d'as nuestras zorreras, yeranos patacadas qui bi puyabanos a blincar y fer pogos con as cantas más furas. Yera tamién o puesto a on que fer bamba d'os nuestros plumaches d'edat d'o pavo, y prebar de "pillar cacho" con bell zagal u zagala. ¡La de parellas que i prencipiarían!

De bien chiquetz, quan tenebanos menos de 16 anyadas, que t'a part d'alavez yera la edat legal ta zorriar, prebabanos de dentrar-ie cambiando-nos os carnetz y tal. O DeVizio yera un d'os bars que más dificil yera de dentrar-ie sin tener a edat. Con tot y con ixo, pasabanos sobrebuens ratos fendo estadisticas. Dimpués d'un amplo estudio, pleguemos en a conclusión de que yera muitismo más facil dentrar-ie con una "chupa de cuer" que sin ella. Lo prebemos mirando de dentrar a mesma persona con y sin "chupa", ¡y funcionó!.

No remero en qué anyada, a policía se i presentó y o DeVizio deixó de tener mosica. Todas creyebanos que sería la suya fin. No ye que deixase de fer-ie conciertos, que prou que sí. Ye que sisquiá se podeba sentir mosica. Ni un triste radiocasette. Manimenos o DeVizio sobrevivió. Baixó los pres dica las 300 ptas por pozal (1,80 euros) y mesmo a bellas horas se i feba 2x1. Con ixos pres, muitas cambiemos as botelladas por a redolada, por una sesión de DeVizio. En dentrando, viyebas as collas d'amigas posadas por tierra, con arrienda pozals y, por un regular, cantando lo que cantabanos as adolescents d'alavez: Platero y tú, Extremoduro, Siniestro Total, Barricada,  DEF CON DOS, Tako, Reincidentes, etc... Dende o primer escusau dica lo zaguer (bi'n heba en os dos cabos d'o bar) podebas viyer y ascuitar facil 10 u 15 collas grans de chent, ¡EN UN BAR SIN MOSICA!.


Dimpués de bells anyos, yo ya heba cambiau de zona de marcha. O Rollo esmorteixeba y muitas anyadas antes, ya heba ixopau t'a Madalena. Con tot y con ixo, me facié bien contento con a noticia de que o DeVizio tornaba a ubrir as suyas puertas como sala de conciertos. De feito, con Nogara faciemos un concierto imposible d'ixublidar, a on que actuoron Los Draps, Atland y Prau. ¡Quasi cosa! Tanto lo concierto, como l'ambient y a borina que se i fació estioron granizos. Y puet estar que una d'as razons fuese que muitas de nusatras i hebanos pasau buena parte d'a nuestra adolescencia y primer choventut.

Porque a unica "pega" que puedo meter-le a la sala DeVizio yera la tinticola que sirvioron mientres muitas anyadas (no sé si encara la sirven) que yera de lo pior que he tastau en sieglos. 

A sala DeVizio ye un d'os millors local que existen en Zaragoza. Tornau a silenciar en 2010 por o concello de Zaragoza y con muito pocas probabilidatz de que torne a ubrir-se como sala de conciertos (como bar contina ubierto). Tot ixo, encara que ye una d'ixas reivindicacions que siempre ye present en os premios d'a mosica u en o Roscón Rock. O DeVizio estió y ye borina y muitos momentos que muitas remeraremos ta cutio, pero tamién ye parte d'a historia cultural d'ista ciudat. Una parte que o concello s'encerrina en silenciar.



"Killin in the name" no faltaba garra nueit

Y aqui tenetz una lista de Spotify con a mayoría d'as cantas que s'han nombrau en #DeVizioSchool