Mostrando entradas con la etiqueta montanya. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta montanya. Mostrar todas las entradas

lunes, 9 de diciembre de 2019

Lo Midi d'Osal y la 11K de La Cartuixa. Tierra de barrenaus 6x08

Lo mío contacto con l'esporte ye bien recient. No pas tanto con la montanya. Visité lo Midi d'Osal (Mieidia d'Aussau en occitán, Midi d'Ossau en francés) en l'anyo 2008 y me pareixió un d'os puestos mas polius que he visto en muitismo tiempo. Asinas que quan vide que Dani lo heba escalau iste verano, a escape querié saber-ne mas. Como d'escalada no en sé ni zarapita, decidié contactar con Rubén, con qui aspero poder fer antes con antes los mios primers pasos en ista disciplina, pa que m'aduyase. Entre totz dos facioron ista primer sección sobre escalada que aspero poder repetir antes d'acabar la temporada.



Explicamos nocions basicas sobre iste esporte pa toda la chent que, como yo, no lo ha practicau nunca. Tot, contextualizando-lo adintro de tres puyadas que Dani fació de verano en tres puesto muit sinyalers: los Mallos de Riglos, lo Parque Nacional d'Ordesa, y lo debantdito Midi d'Osal. Una sección que aspero tos faiga goyo tanto a las escaladoras como a las que no, y que me resultó a saber qué intresant.

En la segunda y muito mas chiqueta parte, voi con un esporte que sí que practico: lo correr. Qui me sigatz, sobre tot en Youtube, ya sabetz que goso de participar en corridas populars siempre que puedo. Una d'ellas, la de La Cartuja-Espacio Alfranca ye la que protagoniza ista primer sección que foi sobre lo running. Ye una preba que he corriu iste anyo por tercer vegada (d'as quatre edicions que leva celebrando-se) y que le he preso firme carinyo. 

En la parte mosical, tos presiento un d'os discos de l'anyo, que seguirá sonando ¡y muito! tot lo 2020. Una choya d'un d'os grupos que ye agora mesmo en lo suyo millor momento. Antimás, tendremos la segunda versión adintro d'as cancions trestalladas. Un clasico reconvertiu a lo punk d'ixos que cal conoixer.

sábado, 7 de marzo de 2015

Por a Val de Tena

Puyando ta l'ibón de Piedrafita.
A o fundo Penya Telera
Ye bien raro que Arale y yo tiengamos un cabo de semana libre ta poder fer bell viache tranquilet, pero as nuestras achendas complegoron libres en o zaguer cabo de semana de febrero. A verdat ye que las vuedemos, porque de cosas ta fer, como de cutio, bi'n heba arrienda. 

Feba ya prou tiempo que no pisabanos a Val de Tena y l'Alta Galliguera, asinas que alparciando una miqueta por internet, trobé una cambra barata y que feba buena farcha y esleixiemos Senegüe ta pasar ixe cabo de semana. A cambra yera en a Casa Rural El Pajar, de Senegüé. Costaba 30 euros a nueit y teneba tot lo que cal: buen leito y escusau y mesmo una tele. A casa ye bien pincha y bi ha un chardinet a o canto que, de verano, se be d'estar de bitibomba.

Tenebanos pensau de fer bella ruta con raquetas, pero por internet y por os medios no feban que ixorrontar-nos con plevias, lurtes, tronadas, y quasi l'apocalipsi. A información turistica d'a Val ye penible. Bi pleguemos creyendo que no podríanos fer quasi cosa y aconortando-nos con fer una gambadeta conoixendo bell lugar d'a val. Bien se vale que pleguemos en a oficina de turismo de Biesca. A zagala que nos i atendió nos explicó punto por agulla un ciento de rutas con raquetas que se podeban fer perfectament. Nomás yera zarrada bella pista por la parte de Panticosa entalto. A resta, como comprobemos a l'atro diya, yera de muit buen visitar.

Loguemos as raquetas y eslixiemos a puyada ta l'ibón de Piedrafita. Pareixeba facil y no guaire larga, asinas que como yera a primer vegada que febanos raquetas tampoco no nos querebanos embolicar masiau. A ruta prencipia en o parking de Lacuniacha d'alto. Bi heba un trapacil de chent fendo-la, asinas que yera imposible de cacegar-se. O camín va por una selva de pin, abet y buixo más que más. Encara que tamién viyemos bell chinebro y una cardonera de bells tres metros repincha.

Ilesia de Senegüé
O camín yera tot nevau y l'ibón chelau con firme napa de nieu por dencima. A lo fundo, a imachen de Penya Telera con buena boira y nevusquiando no la ixublidaré nunca. Teniemos, antimás, unas convidadas bien aparateras: as grudas (Grus grus). Ye tiempo de que viachen t'o norte, pero pareixe que l'orache les yera metendo dificil a faina. Quasi plegando en l'ibón prencipiemos a sentir os chilos d'a primer bandada que viyemos. Ya tornaban t'o sur dimpués d'una prebatina fallada de traviesar os Pirineus. Bells trenta u quaranta eixemplars reblaban por l'inte. Atra bandada, prou más chiqueta, apareixió bell rato dimpués prebando de conseguir-lo. L'airera por alto debeba estar prou fura y no feban que ir-se-ne enta l'este a vier si trobaban bell forau. Las deixemos de viyer en ficar-se en un nyublo bien fosco, pero cuento que ixas dormioron en tierra aragonesa ixa nueit. De baixada encara viyemos bella bandada más y mesmo dos que se cruzoron en sentius contrarios. Tot un espectaculo que teniemos a suerte de viyer.

Cuanto a las raquetas, ye una cosa que nos hebanos feito nunca y que nos fació firme goyo. Te da la oportunidat de viyer uns paisaches que no podrías fer d'atra traza y no tien mica dificultat. Tamién ye barato, que ye important. Logar-las ta tot lo diya, con un par de bastons incluyius saliba por diez euros en una botiga de Biescas que bi heba chusto antes d'o puent.

De tardes, nos acerquemos Sallent y dimpués ta Panticosa, a remerar o cabo de semana que pasé en a chornada De Rizio, en un taller de video y luengache visual bien pincho que s'organizó en 2008. Aprofeité ta visitar o bar Ibón, a on que ixe anyo pasemos una sobrebuena nueit de capazeo y borina, cambiando-le a o cambrero un disco de Los Draps por una chambreta d'o bar que encara tiengo por casa.

Ilesia de Larrede
O domingo, una mica cansos d'a cursa d'o sabado, lo adediquemos a fer gambadetas y conoixer bell puesto más. Dende Sengüe marchemos caminando dica Larrede. Ye un lugar que bi ha cerqueta y que tien una ilesia bien bonica. A gambadeta ye curteta y o paisache de buen viyer. Mereixe a pena d'acercar-se-ie. En tornar marchemos t'o lugar de Acumuer. Se i plega por una carretera estricallada de tot, seguindo lo curso d'o río Aurín. En o lugar no i vive que dos personas, seguntes informaba un cartel en a carretera. Ye un lugar chicorrón que i fuemos a viyer-lo más que más por conoixer o lugar que da nombre a o granizo disco de La Orquestina del Fabirol. Como en quasi totz os lugars d'a redolada, a ilesia y l'anvista ye lo millor que tien.

Tanto Senegüe como Acumuer me pareixioron dos buens eixemplos d'a realidat socioeconomica d'a Val. Acumuer quasi vuedo y prou deixau dimpués de que toda la chent marchase d'o lugar fa decadas. Senegüe, a más gran d'as vinte y tantas pedanías de Samianigo con ueitanta habitants. Samianigo arrocló toda la población d'una Val explotada primer por a industria y agora por o turismo de nieu.

O viache lo rematemos en o museu d'o Sarrablo. Un gran museu etnolochico, que cudia prou bell detalle que lo fan una mica diferent a la resta. Os obchectos son en o puesto a on que habrían d'estar en a casa que ocupan. Cada cambra ye adedicada a la faina que tocaba. Os cartels son totz bilingües castellano - aragonés y mesmo bi ha bell panel informativo sobre a luenga. Tamién bi ha una parte adedicada a la obra de Ángel Orensaz, escultor de Larués, de qui desconoixeba a fama suya. Si i vas d'hibierno, leva-te un gambeto u un buen chersé porque a visita ye larga y no i tienen calefacción.


Carrera en Sallent
A presencia de l'aragonés yera prou radida, pero no inexistent. Charrar, no charremos con dengún en aragonés, pero a luenga yera present en a toponimia y en os nombres de bell comercio. Como siempre, nos trobemos con bell puesto a on que le meteban apostrofe a l'articlo "o" (o' camín, u bella fatera parellana), contrimostrando atra vegada que conoixemos más a cultura escocesa (vía EE.UU) que l'aragonesa. Penica de país.

A Val de Tena y l'Alta Galliguera las visito poco, pero siempre me levo un capazo de buenas memorias ta casa mía. Aquella chornada De Rizio, as trobadas aragonesofablants en Piedrafita, as dos edicions d'a Trobada de chiflo y salterio en Lasaosa, ... un país repoliu y a soben desconoixiu t'as zaragocetas como yo.