Mostrando entradas con la etiqueta Oasis. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Oasis. Mostrar todas las entradas

martes, 25 de febrero de 2025

Cronicas concierteras. Tierra de barrenaus 11x12

Con las almendreras ya floreixendo lo país va pillando ritmo y vienen convocatorias arrienda pa alegrar-nos la vida un poquet. Una d’ellas, la Cincomarzada, nos fa vez pa charrar d’as continas prebatinas de man de l’administración pa acotolar las fiestas populars.

Antimás d’ixa fiesta, una d’as pocas de tot laicas que i hai en tot lo calandario, tos convidamos a participar en lo Chueves larder de Nogara u en lo Facharnaval de Radio Topo y la Fabrika de Chocolate, dos actividaz que marcan buena borina. En la parte de conciertos, femos alcordanza d’os de Amparanoia con Artistas del Gremio y Pasatrés, que presentará lo suyo disco primer lo 7 de marzo.

Pero pa conciertos, los que hemos viviu en istos días. Femos cronica d’o granizo show de Biznaga y DelDesierto, d’o pop de Las Ginebras con critica a la Oasis incluyida y d’o paso de Periferia y Kamikazes por Zaragoza, emplindo la Sala Z.

Asinas que vienen unas semanetas sin aturar. Y ya sabez, dimpués d’o chueves larder, que tenez una cita con los míos libros en la presentación de “Tronus, la guardia de los sueños” lo viernes 28 en lo Centro d’Historias de Zaragoza. Aspero veyer-tos por astí!

Recuerda que puez ascuitar toz los programas en Ivoox, Spotify y la web de Radio Topo.

Programa #185

 

lunes, 6 de febrero de 2023

Luitas, futuro y panizo. Cronica d'o concierto de LCDM

Otro disco, Y he perdido la cuenta, Winona, Nirvana, Yo crecí en los 90 deciban Nega y Toni en salindo t’o scenario. Dezaga d’ells, un gran 13:12 en la mesa d’o DJ. La Oasis a rebutir. Sold out dende fa días. Y Los chikos del maíz empecipiaban un concierto pa petar-lo firme.

Con ixos Ecos de un futuro pasado entroron en scena los rapers comunistas presentando lo suyo nuevo disco YES, future. Una evolución d’o ya mitico Comanchería a on que tanto mosicalidat como mensaches han cambiau una miqueta mantenendo, ixo sí, toda la contundencia y reivindicación. Dende lo titol nos trobamos con un treballo mas positivo que se mira entaban y que torna a parlar d’as personas que luitamos por los nuestros dreitos socials.

Que sí, que vale, que la hemos cagado / Con letras llenas de patriarcado / Gracias a quién nos hizo aprender / Y reconocer lo malo. La primer canción ye toda una declaración, una confesión d’as suyas errors, una sesión de terapia a on que nos recuentan tamién las angunias que han teniu en toda la suya trachectoria. Las letras y lo soniu d’iste nuevo disco s’aluenyan prou de bell topico raper.

Lo concierto sigue con temas de toda la suya discografía. Abaixo, morfuga de revolución. Los versos mas furos se sienten por toda la sala. La rabia contra la maquina nos fa bullir la sangre. En lo primer charrazo, entre dos temas, reconoixen y nos fan remerar lo papel d’a nuestra Zaragoza en lo rap estatal. Bella canción dimpués plega lo turno d’o CSC Luis Buñuel. Nega y Toni s’aladeyan y lo scenario s’imple con la pancarta d’o Buñuel entre que una d’as suyas representants leye lo manifiesto con toda la sala chilando que lo Buñuel no rebla. En atra mena de reivindicación bien diferent, DJ Plan B se quedó bell rato punchando ell solet, amostrando lo que puet fer un buen DJ con dos platos y firme calitre.

En la presentación de Nómadas, un d’os singles d’iste nuevo disco, remeroron que, de cabo ta quan, tenemos victorias y que no nos gronxiamos prou, que siempre pareixe que perdamos. Por las huelgas del metal o de Tubacex / Que demuestran al luchar se puede vencer. "Lo titol d’o disco no ye somarda. Sí que i hai futuro" dicen dende alto antes d’empecipiar una lista de victorias obreras. Somos tant feitas a perder que nian sabemos reconoixer quan ganamos. Tamién ye verdat que los medios ya s’encargan de no dar guaire treslada d’ixas victorias, no siga que paremos cuenta d’o nuestro poder real. En ista canción se nombra, antimás, a los seis de Zaragoza, probablement lo verso que mas fuerte se sintió en toda la nueit.

Venimos de muy lejos soñando la utopía / Obreras orgullosas, ni esquirol ni policía / A muerte por la vida y la belleza de las cosas / Es por ello que luchamos, por el pan y por las rosas. Lo concierto se zarró con Pan y rosas, con los punyos alto y las pilas revolucionarias cargadas pa tot lo mes. Un tema que charra d’arrienda luitas, d’un ciento de batallas d’o movimiento obrer y de que queremos tot, no nomás las micazas. Me faltó COPS y belatra mas. Por yo, s’hesen fotiu una horica mas astí alto fendo-nos bailar, pero con tot y con ixo LCDM firmó un conciertazo a on que asistibanos chent de todas las cheneracions y todas las tribus. A lo menos en isto, i somos d’alcuerdo. Los zaguers versos d’ixe Ecos de un futuro pasado con que empecipiaban dicen que Lo mejor está por venir / Así que os jodan, hay cuerda para rato. Con ixa promesa aguardaremos los nuevos discos por venir entre que disfrutamos los ya feitos.

jueves, 23 de enero de 2020

La buena chent de Manel

Concierto de Manel en Pilars de 2017
La vispra d’o concierto de Manel, en lo perfil suyo d’Instagram amaneixeba una foto d’o cantaire en El pequeño catalán, una botiga zaragozana a pocos metros d’a sala Oasis, que acullió lo suyo concierto lo pasau 10 de chinero. Lo morro se m’iba calentando a mesura que s’acercaba lo diya. Ye una d’as mías bandas favoritas y teneba a-saber-las ganas de tornar a sentir-los en directo.


Per la bona gent, lo suyo nuevo disco, ye unatro chiro de chenialidat d’istos quatre catalans que son contrimostrando que pueden fer lo que quieran y lo farán bien. A qualsiquier que no los conoixca le costará a-saber-lo creyer que qui facioron Els millors professors europeus son los mesmo que graboron iste zaguer treballo. Lo suyo soniu ha evolucionau tanto en ista zaguer decada que perfectament podrían haber iu cambiando de nombre en estar prochectos tant diferents. Ixo sí, siempre fendo-lo de pistón, innovando y mantenendo bells poquetz sinyals d’identidat que les fan reconoixibles.


A pesar d’a cantidat de copias que han vendiu d’os suyos cinco discos, las visitas por istas tierras no son guaire cutianas, asinas que s’ha d’aproveitar toda oportunidat que se tienga pa veyer-los. Y ixo he feito siempre que he puesto.


La primer vegada estió en los Pilars de 2013. La historica sala King Kong iba a ubrir las suyas puertas y Manel yera un d’os grupos estrela pa la nueva devantadera. Manimenos a zaguer hora les denegoron lo permiso por problemas con lo vecindau y lo concierto s’habió de fer en lo Centro Civico Almozara. I estiemos muit poqueta chent. Cuento que no arribaría ni a ciento cinquanta personas. Un luxo poder disfrutar en petit comité d’una colla que empliba salas en Catalunya a chococientos euros la entrada. 


La segunda estió en lo scenario de Los Jardines de Tosos que se metió en 2017 y que lo PP decidió de sacar en istas zaguers fiestas d’o Pilar. Un concierto en horario de vermut, de baldes y a l’aire libre, en un entorno repincho y que tenió como resultau una experiencia prou diferent a lo que somos feitas a veyer en salas y teatros. Con tot y con ixo, i fue menos chent que en ista zaguer ocasión.


La tercer, fa bella semaneta. Bell rato antes d’a hora d’encomience, la sala rebutiba ya de chent. Por tot lo publico, s’ascuitaba a-saber-lo catalán. No deixa de sorprender-me la cantidat de personas d’ixe país que vive en Zaragoza. Antiparte, bell pifolo dando mal, muita moderna y quantas caras conoixidas d’a scena mosical d’a ciudat que tan buen gusto tienen. 


Con Formigues, un d’os temas mas raros y alavez marabillosos d’o suyo zaguer disco, empecipió lo concierto. Continoron a l’arreu buena cosa de cancions de toda la suya discografía. La potencia d’o directo suyo compensó de tot lo mal soniu d’a sala. Sobre lo scenario, lo chuego de luces feba que los mosicos pareixesen brembas d’un teatro chino, bailando y fendo figuras que, en bell momento, recordaban a una paranoia DavidLynchiana. Personalment me quedo con Teresa Rampell, una d’as mías cancions favoritas y que, en lo concierto, fue pa yo un d’ixos extasis mosicals a on que arribas a levitar devantando-te un poquet de tierra.


Antes d’os bises, lo cantaire dedicó unas parolas a la sala Oasis, remerando l’asesinato que bi habió en 1928 y que sobre ixe scenario heba feito lo suyo debut Lita Claver La Maña, figura bien important d’os teatros de El Paral·lel de Barcelona. Por bell motivo que desconoixco, pues no me pareixe un d’os millors temas suyos, lo publico demandó Benvolgut y los catalans acceptoron, servindo pa rematar un concierto sobrebueno. 


Sisquiá sirvan bandas y conciertos como istos pa que tanta chent en Zaragoza y Aragón se saque toda la patacada de prechuicios que puedan tener contra grupos que fan servir luengas que no son lo castellano y l’anglés. Sisquiá sirvan de vesque pa unir mas dos pueblos, lo catalán y l’aragonés, que caminoron chuntos por muitos sieglos y que habrían de seguir fendo-lo. Y, prou que sí, sisquiá Manel contine por muitos anyos fendo mosica y deixando-nos enarcadas con los chiros que faiga en cada nuevo disco.