Mostrando entradas con la etiqueta Hechos de tinta. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Hechos de tinta. Mostrar todas las entradas

jueves, 27 de abril de 2023

Cronica d'o Dia d'o libro 2023

Pasau lo día d’o libro, y ya descansau d’o sobo que me fotié, me voi guardando fotos y recuerdos. Lo 23 d’abril siempre ye un día bonico. Quatribarrada y libros por tot. ¿Qué mas se’n puet demandar? Dende que publico en papel lo que escribo, a ixo se suma compartir un rato con atras autoras y lectoras. Me tocó bien luego de maitins en la parada de l’Asociación Aragonesa de Escritores. Por la carrera, poqueta chent. Mas libreros que clients. Sobrebuena oportunidat pa charrutiar con los míos companyers de mesa, compartir chanadas, penas y consellos y enguerar-les bel par de flyers d’os blogs pa que me seguisen. En l’asociación i somos mas que mas autoras con pocos libros, la mayoría autoeditaus u feitos con editorials chiquetas, asinas que tenemos problemas bien pareixius.

Lo siguient redolín arribó y tocó cambio. Con los uellos encara un poquet apegaus me facié un café y, ya en chunto, aproveitemos que no me tocaba paradeta dica las 13 pa fer una gambada y visitar la ferieta. Con la tarcheta bien amagada pa que no tenese la tentación de salir masa d’a buchaca a fer-se con tot lo que le agradase visitemos puestos a-saber-los. China-chana Zaragoza s’heba rebellau y un flumen de chent plenaba Independencia. Nos blinquemos, prou que sí, totz ixos puestos de grans centros comercials que siempre me pregunto que conyo pintan en lo día d’o libro y por qué los sigue visitando la chent. I hai editorials y librerías bien intresants que nos de mal veyer fuera de feria y ixas son las que nos intresan. Facié la gambadeta carriando cuantos eixemplars de Parola de diaplerona, lo mío nuevo libro, pa los encargos que m'heban feito y las intresadas que me fue trobano. Paradeta itinerant, que le diciemos, y a la fin fació honra pa mas d'un que no heba plegau a la firma d'o maitín.

A las 12:00 s’heba convocau una movilización pa desfender Canal Roya. A l’endrecho d’a Diputación nos arroclemos una patacada de personas pa chilar por lo nuestro patrimonio natural y contra la especulación. la sirpient roya fue recorrendo lo paseyo y, por lo camín, nos trobemos a cuantos curiosos que no sabeban guaire bien de qué iba aquello y muito refirme de la mayoría de visitants d’a feria. De todas las errors d’o Lambanato se me fa que ista ye una d’as que mas respuesta popular ha teniu y una d’as pocas que pareixe que podremos aturar. Tanimientres, lo president yera fendo vivaespanyas en lo Pignatelli.

Lo maitín acababa en la parada de Imperium a on que teneba sesión de firmas de Hechos de tinta, la mía primer novela en castellano. Con ya un anyo de recorriu creyeba que en vendería una u denguna. Veteme que m’entivoqué, y prou. Antiparte de bel conoixiu que nian sabeba que heba escrito un libro, pasoron por la mesa bellas cuantas personas que, dimpués de leyer-se la contraportalada y alparciar un poquet lo conteniu, se lo levoron ta casa. Creyeba que qui febanos ixo yeranos ya en extinción, pero pareixe que encara en quedamos. Entre firma y firma, de nuevas compartié experiencias con los companyers de mesa, toz autors con poquetas obras publicadas.

Se celebró lo día como cal celebrar lo bueno, con una buena charra de biera y unas racions. Agora tiengo bel par de libros mas en la muntonera de “por leyer”, aguardando que lo vrano me deixe una miqueta mas de tiempo libre pa fer-la baixar. Tiengo, tamién, ixa sensación tant rebonica que te deixa un maitín compartindo rato y capazos con atras personas que, como lectoras, autoras, libreras u editoras, aman los libros. ¡Nos veyemos en la Feria de chunyo!

martes, 21 de marzo de 2023

De presentación en Andorra

Tot y que soi feito ya a charrar en publico y a presentar los míos prochectos por totz los cabos, yera niervudo de tot. Quan bella cosa t’importa ye imposible no fer-te-ne. Y presentar dos libros tant querius pa yo como Penchada d’un filo y Hechos de tinta, en un lugar tant important como Andorra me zocegaba firme. Lo puesto, lo salón d’actos d’a biblioteca, yera muito mas gran que no m’hese pensau, y amás, d’ixos que van en costera, que pareixe que sigas fendo una clase machistral universitaria. Soi feito a mas horizontalidat y informalidat.

Manimenos, como l’andorralla ye amor, a escape pasé a estar-me bien comodo. Aduyaban las amigas, prou que sí. Por alto se veyeba entrar a l’alumnau d’aragonés d’o lugar. La tele tamién fació acto de presencia con una chiqueta entrevista a on que diz que facié buena estrolicadera. Ye lo periglo que tien acercar-me un micro.

I presenté Hechos de tinta y Penchada d’un filo, las mías dos primeras novelas en castellano y aragonés respectivament. Aproveité la oportunidat pa charrutiar bell poquet d’os dos blogs, iste Tierra de barrenaus y lo suyo chirmanet, encara borche, Entre cortesía y colofón. 

Las preguntas y lo debat, que a la fin ye lo millor d’ista mena d’eventos, chiroron prou arredol de l’aragonés. Charremos d’as diferencias d’escribir en una u atra luenga y, sobre tot, d’a situación arredol de l’aragonés. Bi habió mesmo bell momento pa fer una poqueta de terapia colectiva. En lo sur i hai firme intrés por la luenga y, como pa tantas atras cosas, pocos medios. Comentemos todas las clases d’aragonés que no se consiguen dar por falta de profesorau, ya que en a-saber-los lugars sí que i hai requesta de cursos, pero no qui los faiga. Toda una peneta en una luenga que ye en las tres pedretas y a on que los pocos recursos que i hai talment s’habrían d’adedicar prioritariament a qüestions como ista y no pas a atras de tant buen bambuquiar como de radida efectividat a la hora de conservar la luenga. 

Dimpués, en la firma, capacicos con la chent. Floretas de qui heba leyiu lo libro, que siempre ye d’agradeixer y, sobre tot, muitas ganas de leyer en aragonés. En la biblioteca deixé un eixemplar de Penchada d’un filo pa qui quiera amprar-lo. Y en Librería Papelería Macu se puet encargar qualsequier d’as mías publicacions. 

Una tarde rebonica rodiau de muitas personas con qui compartié inquietutz lingüisticas y literarias que me deixó con ganas arrienda de seguir levando los míos libros ta totz los lugars que m’acullan.

Podetz leyer aquí la noticia en Arainfo y El Diario de Teruel y veyer en iste video, a partir d'o minuto 11:30 la noticia en la Televisión local d'Andorra.

 


 

jueves, 19 de enero de 2023

Entre cortesía y colofón. Nuevo blog de Carlos G. Esteban

Quan empecipié a escribir la historia de Penchada d'un filo no asperaba que bell día esdevenise un libro. Lo mesmo me pasó con Hechos de tinta, con la diferencia de que, en castellano, no teneba pensau publicar garra novela. Teneba, habe tiempo y ixemenaus por a saber qué puestos, quantos relatos, de mayor u menor largaria que asperaba replegar bell día en una publicación. Ixo yera tot. 

La experiencia de Hechos de tinta y, sobre tot, la graniza respuesta d'o publico que me sotz transmitindo muit buenas criticas, m'ha animau a seguir con lo d'a escritura en castellano. Tamién lo par de mencions (que no premios) recibius en iste pasau 2022, en lo certamen Cuando puedas... y lo premio Avanza de microrrelatos son unatro empentón que fa muita honra. Veyer como a belún le agrada las mías historias ye lo millor que le puet pasar a qui tenemos tantas inseguridatz a la hora de publicar.

Tot ixo ha feito que, a la fin, prenga forma una inquietut que teneba dende feba tiempo: fer un blog en castellano que, en ista ocasión y a diferencia de Tierra de barrenaus, sí que sería tematico. Entre cortesía y colofón ye un puesto a on que compartiré con qui quiera las mías inquietutz literarias. Como autor, publicando-ie relatos. Muitos d'ixos que'n charraba, que dondeyan por lo ret, y d'atros ineditos que, por material, no será. Tamién como lector, con resenyas d'o que me vaiga leyendo. No necesariament lo millor, ni lo pior. Escribiré quan pueda y d'o que tienga qualcosa que decir.Y en zagueras, aspero poder resenyar tamién presentacions, mercaus, ferias y eventos de toda mena.

Tierra de barrenaus seguirá, prou que sí. Que dengún no se piense que lo castellano le sacará ni un minuto a l'aragonés. Aspero que tos faiga goyo iste nuevo medio, producto d'o mio culo inquieto, y que trobetz astí contenius intresants. Aquí tos deixo tamién lo video d'a presentación que facié en directo.



miércoles, 17 de agosto de 2022

Lo costumbre de leyer y Hechos de tinta

Quan decidié de publicar Hechos de tinta, la mía primer novela en castellano, me pensaba que lo suyo recorriu sería pareixiu a lo d’os míos anteriors libros en aragonés. No contaba con arribar a tanto publico ni tant variau. Cuento que ixo ye bueno, tot y que me fa a-saber-la pena que muitas d’ixas personas no me leigan en aragonés. Sisquiá iste libro les endizque pa aprender la nuestra luenga, pero me temo que no nos fará lo morro clo. De criticas u resenyas, n’he teniu quantas. Beluna, publica. Las mas, por privau, ninviando-me bell whatsapp a on que m’han dito cosas bonicas a xarramata. Quasi todas coinciden en que la historia t’agarrapiza a escape, que ye un libro de mal soltar y que se lo leyoron en un petén. Dimpués destacan bell aspeto u belatro, pendendo d’o que mas les haiga trucau. Pero una d’ellas, que me ninvioron fa pocos días, me dició una d’as cosas que mas goyo m’han feito en tot iste tiempo. Deciba lo lector:
“Que sepas que m’he leyiu lo libro tuyo y feba anyos a embute que no leyeba cosa. M’ha feito firme goyo y, si consigo tiempo, prebaré de seguir leyendo porque lo he disfrutau”.
Si i hai qualcosa que me pueda agradar mas que a belún le faiga goyo lo que escribo ye la posibilidat de que pueda recuperar l’afición por leyer gracias a un libro mío. Ni en lo millor d’os míos suenios podese haber pensau que “Hechos de tinta” conseguise ixo. Caldrá veyer si en veras la recupera, pero lo solo feito de que se lo planteye ya ye una victoria.

I hai un debat ubierto quanto a la obligatoriedat d’as lecturas en la escuela. N’i hai qui desfiende que l’alumnau haiga de leyer tal u qual obra clasica pa entender la literatura. N’i hai d’atros que creyen que cal que bi haiga bella mena de repertorio u catalogo de lecturas a on que las alumnas puedan trigar-ne. Y los zaguer, que en son en contra y deixan la decisión sobre los titols de tot a la voluntat d’as estudiantes. En lo mío caso, un mal libro d’ixos obligaus en lo cole de mosens, y unatro en lo instituto, m’aluenyoron bell tiempo d’a lectura, una practica que teneba dende bien chiquet y que nunca no abandoné de tot. Atros libros, afortunadament, me facioron tornar-ie. Ixas obras siempre las he tenidas en un puesto especial ya que no me dioron nomás los buenos ratos que pasé entre las suyas pachinas sino que me amostroron lo camín ta plegar en muitas atras historias que m’aguardaban en atros volumens. Sisquiá Hechos de tinta faiga tornar t’a lectura a muita mas chent y que nunca no la abandonen de nuevas.

No soi d’os que sacralizan la lectura. No creigo que leyer mas u menos libros te faiga millor u pior persona, ni mas u menos listo u culto que atros. Ye nomás un parametro de totz los que define ixas caracteristicas. Se puet leyer a-saber-lo y estar un perfecto ignorant, y de revés. Y cuento que, sin pensar-ie guaire, todas podemos trobar eixemplos de totz dos extremos.

Pero sí que pienso que en lo momento social y comunicativo actual leyer ye un buen exercicio por lo tiempo que nos adedicamos a nusatras mesmas y por la velocidat obligada d’a lectura. Vivimos a toda vitesa, con estimulos a l’arreu y por tot, sin poder desconectar ni un inte d’os nuestros retz socials, d’o treballo y d’un bombardeo de noticias catastroficas perén. Leyer implica, por la suya propia naturaleza, un momento a on que amortamos tot ixe escatapurcio que tenemos arredol y nos capuzamos en lo mundet que i hai adintro d’as pachinas d’o libro que siga. Lo mundo frena de rapiconté y podemos disfrutar d’a historia y disfrutar de nusatras mesmas, d’o tiempo que ye nuestro y no pas d’o chefe, Instagram u la zaguer menaza que Risto nos advierte dende la pantalla que acabará con la nuestra libertat. Aprecisamos mas que no nunca d’ixos momentos y si los mios libros i fan honra, me’n foi bien contento.

Pa forro de bota, y por una circumstancia historica que agora mesmo no se podría repetir, leyer ye una d’as pocas actividatz gratuitas que nos queda gracias a los retz de bibliotecas publicas. Sisquiá cal tener cauquerré pa poder disfrutar d’un libro. Tamién en librerías de viello, mercadetz y botigas de segunda man se puet trobar buen catalogo por quatre duros, si queremos conservar lo libro dimpués d’a lectura. En cada vegada mas puestos- bars, comercios…- se puet trobar repalmars de book crossing. Opcions, n’i hai a trompicuesco. Leyer ye barato, mesmo de baldes, y, a falta de confirmación medica, barrunto que una d’as actividatz mas saludables que podemos fer.