Dende Avengers: Endgame la producción d’o cine superheroico d’a Casa d’as Ideyas se multiplicó. Con historias buenas, malas y meh. Bi ha habiu de tot, ye verdat. Pero una d’as linias d’actuación que mas d’acuerdo soi sobre lo que s’ha feito en istos anyos ye la variedat y diversificación de cheneros. Una politica que transporta t’as pantallas lo que se fa en os comics. Dimpués d’a saga de l’infinito, con un malo como Thanos y lo destín de l’universo en chuego, feba falta historias mas chiquetas. Yera imposible puyar l’apuesta. Lo lochico yera presentar nuevos personaches, desarrollar-ne atros, explorar ideyas innovaderas y aproveitar lo material ya escrito. I hai milenta guions aproveitables y adaptables pa series y pelis, no cal inventar guaire.
Soi d’ixos pocos que le fació goyo la segunda d’a Capitana Marvel (sí, la d’as cancions), la serie de She-Hulk, la de Ms. Marvel y mesmo Quantumania. Garra d’ixas ye una epica y trascendental como Infinity War. Ni falta que fa. Los comics Marvel son plenos a boticiegas d’historias que no van ta garra cabo, de fantesía sin mas, que nomás busca fer-te pasar un buen rato con relatos varrenaus. Las cuatre citadas me pareixen buenas adaptacions. De feito, lo mío problema con os comics Marvel actuals ye lo contrario: que miran de levar lo cine t'o papel. Tot son historias hiper-epicas. L’universo ye en periglo terne que terne sin que la población d’a Tierra acabe histerica y suicidando-se en masa por a contina tensión que soportan. Los personaches tienen unos nivels de poder absurdos. Storm yera una ladrona que amagaba ganchinas en a suya diadema y agora ye un ente cosmico. S’ha de puyar la escala de contino. No i hai espacio pa que los personaches evolucionen y cuan lo fan, ye de rapiconté y sin mica sentiu, como lo caso de Rictor que, en a saga X of swords, se fació mago d’una pachina a la siguient «porque trunfas».
En a etapa australiana d’os X-Men (UXM #244) bi heba un numero que las chicas s’iban de compras. Una enchaquia pa presentar a Jubilee en una historia a on que Dazzler, Psylocke, Storm y Rogue se relaixaban dimpués d’Inferno. En l’epilogo de X-Cutioner’s song (UXM #297) la mesma Jubilee amostraba cómo patinar a un Profesor Xavier que podeba fer servir las suyas garras por nomás bella hora. Numeros como ixe yeran cutianos. Bi’n heba prous cada anyo. Bi heba tiempo entre grans sagas pa que los personaches fuesen creixendo y que vivisen aventuras mas normaletas, se relacionaban entre els a monico, no caleba que tot fuese espectacular tot lo tiempo.
La zaguera sospresa d’o fandom estió las criticas positivas a la serie de Wonder Man. Ueito capitols d’una historia que ye correcta y entretenida. Y prou. Una serie que se me fació muito mas aburrida que la debantdita Ms. Marvel y no digamos ya que Wandavision, Hawkeye u Moon Knight. Tampoco no ye epica ni conecta con atros eventos Marvel. No m’emocionó en garra minuto y lo millor capitol me pareixe lo de Doorman a on que lo protagonista tasament i amaneix. Me foi cruces de que isto le pareixca a dengún la solución a la suposada crisi d’o cine Marvel.
Por yo, quedaz-tos con ixa serie tan seria y adulta de vez que le fez floretas a las gracietas de caca-culo-pedo-pis de Deadpool, pero no dez mal cada vegada que se fa una chorrada como Quantumania que nomás por veyer a MODOK me valió lo pre d’a entrada t’o Palafox. Ixo ye puro Marvel, igual como lo Thor capín y chonflo y She-Hulk somardiando sobre la presencia d’o suyo primo en a suya serie. A chent como yo, que leigo Marvel dende los nueu anyos, nos encanta ixa mierda.

No hay comentarios:
Publicar un comentario